Remains Of Today Stories (Eng)

Remains Of Today Stories. 300 circular artworks with 300 short texts. The texts were created through association.

[Is] My [He]art [Is] Still Beating

(verbal no. 300)

Collage of broken coffee mug with capital letter M, a small black and red object spelling M.O., cut-out letters, red acrylic paint, and black marker on canvas on a wooden frame.

The last in a series of 300 artworks titled Remains Of Today, at least for now. What does it all mean? Does it have any meaning? 300 reflections, creations, and compositions with what I collected during a certain period. Remains as in discarded, remains as in left over, and remains as in thoughts, a production that spanned a period of five years. What remained? What will remain in the long run, will all the remains remain?

Ink Inc.

(verbal no. 299)

Collage of plaster, acrylic, a balloon (used for laughing gas) found in a parking lot, and a feather on canvas on a wooden frame.

Octopus, graceful and clever, contains a lot of ink and has up to eight arms, yet it has never written anything.

Bits & Pieces

(verbal no. 298)

Collage of images from various magazines on canvas board on a wooden frame.

A larger entity consists of details. It is not the details themselves but their sum total that determines how the whole turns out.

TRUTH

(verbal no. 297)

a paper admission ticket, cut-out text, and transparent tape on a piece of paper painted with leftover paint from some time ago on a wooden frame

Is truth something that is real? Is truth a perception of the majority? Is truth always partial or alternative? Why does it catch up with a quick lie, and why does it do so like a cow?

Have You Eaten Yet?

(verbal no. 296)

A fork not bent by Uri Geller and red acrylic on an Asian takeaway canvas bag on a wooden frame

While they got carrot away by the great taste of black berries, the artist choked on an artichoke and went completely bananas.

Daily Propaganda

(verbal no. 295)

Cut-out letters, print of female figure in grid lines and acrylic on film poster of the film Andrei Rublev by Andrei Tarkovsky on a wooden frame.

“Art is about freedom of expression and should not be shaped to fit any propaganda or exalted ideal.”

Quote by Joyce Carol Oates

Name IT

(verbal no. 294)

Plaster molds from plastic packaging of a now unknown item and acrylic on a paper bag on a wooden frame.

YOU name it. You, NAME it. You name IT. 

BanzAI

(verbal no. 293)

Part of a cardboard package, cut-out text with yellow cardboard strips and yellow acrylic paint on white foam board in a wooden frame.

?

The Law of Large Numbers

(verbal no. 292)

Cut-out numbers, a Kodak photo envelope, and a block of Styrofoam with die-cut numbers from packaging found on 100 chansons – CD box packaging – by Charles Trenet in a wooden frame.

The law of large numbers, with variables such as experimental, weak, and strong laws, was first recorded in 1713 by the Swiss mathematician Jakob Bernoulli.

What do you find when you search for its meaning? Here is an excerpt from Wikipedia:

In probability theory, a law of large numbers is a rule that makes a statement about the behavior of the average of a series of stochastic variables. If the stochastic variables have a finite variance, the central limit theorem further refines our understanding of the convergence of the average by making statements about the probability distribution of the average of the stochastic variables. Regardless of the underlying distribution of these variables, the probability distribution of this mean converges to a normal distribution.

Lost?

Maybe it’s just me, but I think the law of large numbers, like the text above, is so far above your head that it detracts from your engagement with the subject.

Ritual(s)

(verbal no. 291)

Cut-out text with the word RITUAL in capital letters, on a circular insert from an Electric Groove CD cover on six cassettes from long ago (which are currently making a comeback), cigarette boxes from long ago (which are currently under siege) and orange tape on cardboard on a wooden frame.

Every now and then, a god dies and disciples seek other forms of salvation. The spiritual becomes physical and the sacred becomes earthly. Believers and non-believers seek equal footing.

Back To Square One

(verbal no. 290)

Red paper curls used in gift wrapping and cut-out text on white canvas on a wooden frame.

I am a podcast enthusiast. I started with a historical podcast about the French Revolution, then delved into the life of Louis XIV, followed by the issues of Napoleon’s heart, learned all about the Belgian Burgundians, and peeked into the life of King Leopold II and his unfortunate, shameful Congo venture. Currently, I am listening to the Troika podcast about the Russian Revolution.

Fascinating, these lives and historical world events, unfolded by great storytellers. Shuddering as the gruesome torture methods of Ivan the Terrible are reviewed in detail, surprised by domestic stories such as the love life/sexual escapades of Louis XIV or the sensitive and faithful heart of Napoleon.

I love history. The more I learn, the more I realize that all the answers about us—who we are, where we are going, and why we do what we do—can be found in history.

We, the modern-dressed Homo technicus, Homo Digitalis, Homo Communicates, like to think that by looking ahead we will find answers, but in reality everything we do and the way we do it is still based on the same outdated principles from the distant past. We built and continue to build on the same basic principles. Profit, power, and money, both in capitalism and communism.

History teaches us that it has never really worked. System change is necessary. And to change a system, you also have to understand it.

Super Natural

(verbal no. 289)

A sample of artificial grass and a business card ‘Anonymous for the Voiceless’ that I once found, on a poster (and clippings) of the 5 X Factory (art project by Rene van Leeuwen and Jules Otto 1999), on a wooden frame.

We inhabit nature, we possess nature, but nature seems to be everything we are not. Somewhere between Homo erectus and the first Sapiens, we were wild with the wild. Once the skin and fur of other animals clothed us, we rose above everything else.

Gradually, we learned to subject everything to our will, even members of our own species.

We learned to make things profitable and to let this be the ruling principle, even if it was at the expense of other systems.
Because we like things to be clean and maintenance-free, we invented plastic nature, available everywhere, for indoors and outdoors.

Super Natural!

Suikert (Shuga)

(verbal no. 287)

Packaging of the Thai delicacy ‘Kalamae Panee’ and a sugar packet by Rotterdam-based speech artist Suikert, on a paper bag with a red and white S logo and yellow tape on a wooden frame.

It is difficult to imagine that sugar was once exotic, rare, and luxurious. It is also difficult to imagine that this sugar first flavored the dishes of the Dutch nobility and wealthy before becoming part of our food culture. Thanks to slavery on the Surinamese sugar plantations, we were able to bake sweet rolls.

July 1, 1863, only about 162 years ago, slavery was abolished in the Netherlands.

The Netherlands was one of the last countries to abolish it, a bitter history.
A sour observation teaches us that this history of wealth obtained through structural exploitation, with all its consequences, is for some no reason to acknowledge, apologize, or commemorate.

It leaves a bitter taste when we realize that we cannot even really consider slavery and exploitation a thing of the past…

PSSH

(verbal no. 287)

Caps from various soft drink and beer bottles found in the vicinity of my studio in Zwolle and acrylic in colors yellow, red, blue, green, and gray on canvas on a wooden frame.

A disposable culture is a culture that is not worth preserving.

Nobody Knows, I am nobody

(verbal no. 286)

Deliberately spaced/cut text from magazines and small found plastic objects on an architectural floor plan of an apartment on a wooden frame.

What is the weight of knowledge? What do we choose to recognize and what do we choose to ignore?

Vox Populi, Vox Dei?

(verbal no. 285)

Playing cards from old incomplete card sets, H(igh) and M(ighty) letters from a plastic bag from H&M, and strips of pages from an old, worn-out Asterix album – ‘The Roman Garden’ on canvas on a wooden frame.

Vox populi, vox Dei is a Latin expression meaning ‘The voice of the people is the voice of God’. Here we see the Latin womb from which populism springs. A populist stirs up discontent, panders to base instincts, and claims that this is democracy in its purest form. In reality, it is the axe at the roots and the termite in the legs of democracy.

The voice of the people must be heard in a healthy democracy, but the voice of the people can be abused, stirred up, manipulated, and applied in vain.
Who pleases the farmer, the woman, the gentleman, who is the ace, the joker? Who will be the next king or queen of the ball?

Je Pense

(verbal no. 284)

Film for offset printing of postcards featuring two self-portraits, “Tongue” and “Imagination,” a measuring tape, and an ink-stained plastic bowl on rough canvas on a wooden frame.

I think, therefore I am. We think, therefore we are (still here).

Master IT

(verbal no. 283)

Cut-out text MASTER and IT on a canvas fashion bag packed in a garbage bag specially designed for plastic (from ROVA) on a wooden frame.

As soon as I understand a situation, problem, task, or a recreational book or film, it becomes so much broader, deeper, more interesting, or, if it is a problem, more feasible. Not understanding, not mastering, makes one helpless and confused.

That is why it is meaningful for me to make a physical and/or mental effort that may involve some sweat, tears, brain teasers, and sometimes a touch of frustration.

Because ultimately, this is where creativity resides.

WE

 (verbal no. 282)

Remnants of a laser print (original print was made for the installation Dedicated Follower) with the word WE, painted black on a yellow cardboard background in a wooden frame.

The era of We (WE) is a period of increasing collectivity—solidarity, community spirit, and group dynamics. This phenomenon is largely positive in the sense of caring for others. A certain percentage can be accompanied by an increase in peer pressure, a decrease in autonomy, a desire for control, and a one-sided narrative.

We-thinking can degenerate into intolerance for the collective beliefs of others.

(see also ME, verbal 271)

STATEMENT

(verbal no. 281)

Black reading glasses without the previously broken arms resting on two pins on cut-out letters that together spell the word STATEMENT on a foam board in a wooden frame.

This is my STATEMENT!

One Trick P(h)ony

 (verbal no. 280)

A cut-out orange 2 and cut-out letters on a black slip mat on a poster from a former artists’ collective, the XXXXX Factory, on a wooden frame.

The eternal sorrow of the troubled artist is that his or her talent is not fully appreciated or understood by the general public. Whereas, as soon as the general public embraces the creation en masse, it is viewed with suspicion.
Perhaps rightly so, because where the cash registers are ringing obscenely loudly, a sell-off is never far away, and it is usually the managers who benefit most from it.

This may be why some artists are becoming more like businesspeople and some businesspeople are becoming artists.

.

Milestones

 (verbal no. 279)

A proof (black) of my first offset-printed publication Milestone (1999) and a positive cutout of a stencil in the shape of a bird (seagull) that I used for the painting Onlyness (2023) on white cardboard on a wooden frame.

Milestones, the booklet, is a collection of a series of 20th-century portraits of game changers and inspirers painted by me. Fifteen pieces, published at the dawn of the 21st century.

Almost 24 years later, I realize that we had no idea at the time of the magnitude of the changes that were yet to come.

This century has only just begun. There are plenty of milestones, but there are still some big shoes to fill left by our predecessors from the 20th century.
Some of those shoes are outdated, worn out, or thrown away, while others are already being filled in remarkable ways.

Positive sources of inspiration remain more than welcome.

My Mickey Mouse Mind State

 (verbal no. 278)

A portrait of a woman wearing a Mickey Mouse balaclava under a plastic rack from a storage bin, flanked by cut-out Donald Duck pages featuring Donald and his nephews stuck to the back of an old Hank Williams album cover on a wooden frame.

Mickey Mouse was born in 1928, brought to life by his creator Walt Disney. What’s not to like about a cute and harmless anthropomorphic character, an icon of cheerfulness and innocence? What does he actually represent? Is there such a thing as innocence when it comes to marketing the magical kingdom?

After some research on the internet, I found several studies and opinion pieces about Mickey Mouse and the Disneyfication of the society he is part of.

I found what I already knew.

See below for a brief, bite-sized summary from various opinion pieces and studies:

“Principles and values derived from Disney are applied on a global scale to seduce. Essentially, Disneyfication is about ‘sprucing up’ products and entertaining homo ludens (the ‘playing man’). This has become an entire industry. “

Or; “Carefree fun should not be spoiled in any way.”
Or; “Mickey’s popularity goes hand in hand with leading a mechanically busy life in an intellectual and moral vacuum.”
Or; “Is the contemporary world increasingly coinciding with the characteristics of Disney theme parks?”

So is Mickey the architect or the victim of Disneyfication?

I think Mickey is just a fictional mouse; he can’t
really help or change what people have made of
him.

Principal Trading

 (verbal no. 277)

Cut-out text in black and blue, a metal sample plate, and a plastic wrapper in and on a wooden frame.

There is such a thing as principal trade (an English term from the economic dictionary). The words principals or principles are versatile and not so picky when it comes to the purpose for which they are used.

Could this be a reason why they succumb so easily when the flesh is weak and the spirit is willing?

(some)Changes

 (verbal no. 276)

Red and white barrier tape found in the bushes near my studio, intertwined with an old and damaged David Bowie poster cut into strips, in the same pose as his Changes vol. one album, on a wooden frame.

Everything is always changing and evolving; it never stops. When it comes to natural evolutionary changes, it is necessary to adapt in order to survive and thus ensure the survival of your offspring and therefore your species.

We are in a rapid stream of change. Some good, some bad, most quickly passing, but at the same time, other urgent changes are stubborn and extremely difficult to initiate.

There is a saying: “When life gives you lemons, make lemonade.”
I agree with this, but when it comes to certain changes in the current field of artificial intelligence, I doubt we can make lemonade out of it.

We don’t have enough time or knowledge to make conscious choices ourselves. We’re not even sure if we really want it… but it’s already here, and it’s already everywhere.

Who dares to contradict progress, and even then, how do you define progress?

When it comes to AI, we are invariably and permanently relegated to the back seat. No one asks for our permission; they simply give us what we don’t need but what, in hindsight, we seemed to want.

If we are to believe the high-tech priests of Silicon Valley, they are not even sure we will survive the latest developments… but rest assured, they will launch them anyway.

In the land of the blind, the one-eyed man is king.
I wish us all the best of luck.

Say Hello To Your Happiness

 (verbal no. 275)

A cutout from a DVD cover of the film “He Was a Quiet Man,” white and red acrylic on a recycled plastic goodie bag with a promise on a wooden frame.

To all the misfits in the world, I would like to say that happiness, fortunately, cannot be manufactured, because then unhappiness, no matter how unhappy, would be too.

Being paranoid doesn’t mean nobody is following you.

 (verbal no. 274)

A Boomerang support card from long ago with the quote ‘Being Paranoid doesn’t mean nobody is following you’, plus another commercial card promoting ‘Sinner’ sunglasses in and on a piece of Styrofoam packaging cut from a page of an architect’s presentation in a wooden frame.

This quote is not mine and, like all the other things I have included in my so-called ‘verbals’, it was found.

In this specific case, a card kept with many other free cards for years.
I think it’s a true statement and funny. I think it could be really funny if it weren’t so true.

Rat Race

 (verbal no. 273)

Human society is often compared to that of rats. This is because humans also reproduce quickly, cluster in large groups, and effectively adapt and maintain themselves in almost any situation. It seems like a recipe for successful survival…

In a rapidly growing rat community, the rat’s most feared enemy is the rat itself. And the challenge is to ensure that the race for survival does not turn into a race to the bottom.

Looking Out For Number Two

 (verbal no. 272)

NR 2 remaining transfer number and character from a series of house numbers that I previously designed on commission, and a kind of transparent plastic roll and white acrylic on canvas.

Paradox of a socialist state of mind: if we all take care of number one, who will take care of number two?

Paradox of a liberal state of mind: if we only take care of number one, are we all number one?

Me

 (verbal no. 271)

Remnants of a laser print (original print was made for artwork Dedicated Follower) spelling out the word ME, painted black on a yellow cardboard background in a wooden frame.

The era of ME is a period of increasing self-awareness – self-aggrandizement, self-love, and identity awareness with a capital I. Half of this phenomenon is positive in terms of self-appreciation. Unfortunately, the other half is often accompanied by an increase in vanity, a decrease in selflessness and empathy, and a decline in solidarity. ME thinking lays a solid foundation for populism.

I (ME) cannot grow up on its own, and I (ME) can never survive alone. It would be devoured by all the other I’s (ME’s), who only look out for themselves. WHERE WE can only exist if I (ME) is willing to be a little modest.

Control

 (verbal no. 270)

Wooden mannequin, computer keys, a newspaper page depicting a robot, plastic packaging film, and brown packing tape on a wooden frame.

I am a control freak, a freak of control. After many years of experience with being me, I have to conclude that it is not always to my advantage. However annoying it may be, it is not nearly as unpleasant as being controlled by something other than yourself.

When things are overcontrolled, other things lose control.
Few people seem to be bothered by the increasing controlling forces of the tech industry and AI. As long as we naively and uncritically place our trust in their hands, they gain more and more control, and the more control they gain, the more we lose…

Catchup

 (verbal no. 269)

A pile of overripe tomatoes chopped into a pulp, some sugar and salt added, and a dash of vinegar for a touch of acidity makes a tasty sauce, a fairly popular flavor in the fast food industry.

Quick bite, fast life; if you can’t handle that, your sauce won’t turn out right.

Fooled You

 (verbal no. 268)

Wooden (plywood) letters—the remains of a laser-cut panel for another artwork called Dedicated Follower on a paper MOMA (Museum of Modern Art, New York) bag on a wooden frame.

In August 1999, my best friend and I took a trip to New York, the starting point of our great USA experience. We truly fell in love with New York and all the beautiful people we met there.

We explored the city as much as possible during an unrelenting heatwave. We walked through its streets and visited some of its famous sights. We also missed some of its famous attractions, we missed Liberty. The MOMA was high on our wish list. But because we melted away in an endless queue, we decided to skip it and visit the MOMA shop instead, no queue there. Instead of viewing great art by great artists, we leafed through the collected works in book form.

It wasn’t a waste, because two of the bookstore employees offered us a night out at a New York jazz club, which we did later that week. By the way, an anticlimax, this bag comes from the thrift store close to home.

Looking Out For Number One

 (verbal no. 267)

NR 1 cut out from a lifestyle book and a kind of transparent plastic reel and white acrylic on canvas.

The paradox of a liberal state of mind; if we all take care of number one, who will take care of number two?

The paradox of a socialist state of mind; if we all take care of number two, are we all number one?

Natures Greening Soul

 (verbal no. 266)

Green plastic disposable cutlery – knife, fork, spoon x 2, green and white acrylic on foam board in a wooden frame.

Greening, like this plastic cutlery, is often very green in appearance but much less green than necessary..

Peace-Piece of Mind

(Verbal no. 265)

Cut text on acrylic print – created by the embossed bottom of a plastic food container.

There is always a part of one’s mind that longs for peace.

Hot Item

(verbal no. 264)

Two unburned large matches on an old shoebox—found during a big clean-up—labeled “hot item” and white and black acrylic paint in a wooden frame.

How did you get so cold? Are you too cool to be warm?

Growth

 (verbal no. 263)

Three black plastic objects, cut-out text, and zinc white acrylic on a tourist office map of Luzerne on cardboard in a wooden frame.

Is there an end to growth?

Trees, bushes, and grass shoots tend to think not, as they know no better than to grow infinitely toward the sun.

A yogi would likely say no, as he or she believes in infinite spiritual growth.

Many economists don’t think so, because they have been taught to believe that infinite economic growth equals prosperity.

But doesn’t everything that grows infinitely eventually reach its limits and ultimately spread uncontrollably?

L’ego

 (verbal no. 263)

A king-size red Lego brick, enormous letters cut from an advertising banner, found in bushes on Rieteweg, Zwolle, white acrylic print EGO made with the relief of a stud on the Lego brick, the L omitted, on white foam board in a wooden frame.

Once upon a time, there was a brick that looked very similar to other bricks. It had the ambition to fit in. It wore its four small studs like a social badge of honor, connecting with other bricks and seeming to say: you can build on me, together we will create great structures!

In an unguarded moment, this Lego must have lost its L. Because of this loss, it lost the ability to happily cooperate with the other blocks.

Ego began its own construction project. There it stood, free, exceptional, with its studs proud, upright, naked, shiny, and untouched. Yet it had nothing above it, nothing to support it, nothing beside it. Nevertheless, it convinced itself that it had grown into an enormous structure, but in fact, it remained a lonely beginning.

MATRIX

 (verbal no. 261)

Black transfer letters from a distant past, a black paper square, white acrylic on cardboard in a wooden frame.

A labyrinth of bits and bytes, zeros and ones, megabytes and cryptos, algorithms and invisible doctrines. Easy to get lost, no lifeguards on duty, and the only way to find your way back is to go deeper. Boundless and endless possibilities will drive you to the extreme. The absence of limitations and absolute freedom actually means that you are already lost.

LAY LOW

 (verbal no. 260)

Folded magazine page, transfer marks, and remaining marks from a laser-cut artwork in a wooden frame

What reaches up must be brought down; what stands out should remain on the ground. A strange, ambivalent wisdom

Some Kind Of Substance

 (verbal no. 259)

Dried, solidified, then broken and glued mixture of pink acrylic paint and cream-white latex on foam in a wooden frame.

(December 2022) The days are getting shorter, the nights longer, and the world colder. In a few weeks, we will celebrate the festival of light, the birth of a saint, and usher in a whole new year. These days are full of symbolism with the intention of charity, but also of the most terrible platitudes framed by a golden, glittering world of sugar-coated supermarket commercials, bad music, and bittersweet capitalism.

Tight Spot

 (verbal no. 258)

Torn pieces of two theater posters from a billboard in Siena, Italy, and a synthetic twig with three leaves found in the streets of Zwolle in a wooden frame made from the remains of a painter’s easel.

In het jaar  2022 vond de VN-Bio Biodiversiteits Conferentie plaats in Canada. Er werd gesproken over de achteruitgang van miljoenen soorten. 

In 2022, the UN Biodiversity Conference took place in Canada. The decline of millions of species was discussed.

There are so many crimes against biodiversity, both legal and illegal. The reason is simple: there is too much money to be made from exploiting nature. There is a lively trade in wild animals or parts thereof, and good business to be done in cutting down rainforests, selling their wood and their blackened soil. If there were no market for it, no waste from drug laboratories would be washed away into creeks or forests, not to mention the depletion of our soil and livestock through intensive and even destructive agriculture and livestock farming. The list goes on and on.

It exists and will continue to exist because it is profitable, whether legal or illegal. A cynical outcome of supply and demand. .

Shave Our Souls

 (verbal no. 257)

A broken cheese slicer and cut-out text on a poster from the Maxxi Museum in Rome, stuck onto a wooden frame with an image from Liliana Moro’s exhibition What a Wonderful World 2022.

Oh lord, we grew some hair on our teeth, please shave our souls.

Not perfect but alive

(verbal no. 256)

Red ink, white acrylic, and carved text on a wooden frame.

As time patiently ticks away, life goes on as it always does. Ups and downs follow one another. Failures and successes go hand in hand as they carve deep lines into your soul.
In an attempt to grow, we can only conclude that we are not perfect and never will be. Nothing is perfect, luckily.

I Don’t Do Dogma

 (verbal no. 255)

Around a Styrofoam object, letters spelling out the words I Don’t Do Dogma and a black acrylic cross on a linen bag from the Vero Moda brand on cardboard in a wooden frame.

As long as language exists, there is a need to make and write history. History was once just daily news; it only became history over time. The same applies to our contemporary news; it will soon be a thing of the past, while new history is already in the making. It never ends unless we stop recording it.

Dogmas come and go. Even anarchist movements become dogmatic if they are given enough space and time. Once an idea is widely shared and fervently embraced, it can easily become a dogma. History is full of examples of this.

No Fly Zone

 (verbal no. 254)

Text, departure and arrival, cut from printed fabric used in an earlier art project called Flight Haven and dismantled parts of a fan on a painted canvas bag that spells GezONde lONgen (healthy lungs), the pink Nos have been spared, on a wooden frame.

Somewhere in our airspace there are flight zones and no-fly zones; invisible but clear lines clearly separate each part of it. I see one large open space.
Would birds see borders?

In the fashion world, a no-fly zone is a zone that lacks any form of hipness. I can also well imagine a no-fly zone in some conversations.

LOVE

 (verbal no. 253)

A page with the word ‘LOVE’ on it, from a second-hand book called N° 1, not my type of book par excellence but a beautiful graphic design to look at, which I tore to pieces (sorry,
Dyanne Beekman) and a square of Styrofoam with a circle cut out in the middle, used to store ? for ?, no idea! I received them as a gift for my project. All of this is held together in a wooden frame with some glue residue on it.

What does LOVE actually mean? In my opinion, it is a broad understanding of another person’s shortcomings.

Superfly

 (verbal no. 252)

Two used flip-flops, flowers cut out of wallpaper samples, and a cardboard grasshopper assembled from a kit on a shopping bag on a wooden frame

“Oh, superfly

You’re gonna make your fortune by and by

But if you lose, don’t ask no questions why

The only game you know is do or die”

SuperFly van Curtis Mayfield (1972). 

Mighty Minds 02

Verbal 251

Postcards, two cut-up portraits, the eyes of great minds from the 19th/20th century, Sigmund Freud and Albert Einstein, under two cardboard sock holders painted black and white on a canvas primed with gesso and whitewashed with acrylic paint on a wooden frame.

If only I had half the logic of Albert Einstein.

Fragile

Verbal 250

How can you call something unbreakable when it’s already broken?

Birdwise

Verbal 249

Styrofoam packaging, a found orange scooter rear light, a shiny piece of paper or sticker with an eye-like resemblance, also found, on cardboard in a wooden frame.


“Tame birds sing of Freedom, wild birds fly.” John Lennon

Being truly free and unchained is close to being an outlaw, just as flying is always close at hand.

Mighty Minds 01

Verbal 248

Postcards, two cut-up portraits of great 19th/20th-century thinkers, Sigmund Freud and Albert Einstein, and a magpie feather on a Van Uffelen shopping bag, which lent me its shop window in 2021 to display the first 100 works of art from Remains Of Today in Zwolle, on a wooden frame.

If only I had half the brain of Albert Einstein

Gajah – Elephantus

Verbal 247

A fairly large rubber ring that I found, no idea what it could have been, a black plastic object that I found, probably a rearview mirror holder from a scooter, and white and red acrylic paint on a linen bag from the Neleman wine brand in a wooden frame.

Gajah is Sanskrit and Elephantus is Latin for proboscis animals.
I once touched an elephant, or rather, the elephant touched me. For a while, I gave workshops at Amersfoort Zoo. The animals in the zoo seemed to recognize us better and better. This created an intimate situation between me and an elephant. One of the elephants came close to the wooden fence and stuck its trunk all the way through it as a kind of greeting. Not only could I touch the trunk, but I could also stroke its mighty head. There was eye contact, and for a moment I thought I could see into its soul.

Jeanzus lives

Verbal 247

Old jeans from the brand True Religion, taken apart and reassembled with the inside pocket featuring original printed and hand-crossed-out text as the centerpiece and a leather label on a wooden frame.

The original text on the inside pocket reads: “there are many religions in the world but everybody wears jeans.”

I don’t consider myself religious, but I do see myself as a spiritual person. I just don’t know; after all, it’s not called faith for no reason.

Hymne Of The Big Wheel

Verbal 246

Found plastic rim (by A.R.T. in the vicinity of Rieteweg, Zwolle) with cut-out letters and a wooden frame.

The large wheel turns around its axis and, no matter what happens, it will keep spinning forever.

Pull Some String

Verbal 244

Found miniature doll set in frame (By A.R.T., near Rieteweg, Zwolle) cut-out letters and pulled strings on cardboard on a wooden frame.

It’s when we feel like we’ve struck all the right chords, chords that together create a symphonic euphoria that would make Beethoven jealous.

Exploretation and Prolution

Verbal 243

Plastic bag and paper restaurant placemat with the appearance of a nostalgic local newspaper, two fashion labels covered with new text and cut-out letters from magazines on a wooden frame.it tijdschriften op een houten frame.  

Exploretation is a fusion of the words explore and exploitation, and Prolution is a fusion of the words progress and pollution. This is a continuation of verbal 242, Salery, a fusion of the words sale and slavery.

The overall message is roughly the same.
Can you still speak of real progress if it comes at the expense of …?

Salery

Verbal 242

Laundry bag for delicate items and two fashion labels with black ribbons, painted black and covered with new text, in a wooden frame.

Slavefree? – Slalery? – Slavery?
We like to think that slavery is a thing of the past. The uncomfortable truth is that it is not a thing of the past.

Slavery now resides in the textile industry and sweatshops. This is also the case in the smartphone industry for the extraction of raw materials, such as cobalt.

In 2017, there were 3.67 billion in use worldwide. 

UNDER PRESSURE

Verbal 241

A citrus press from a used but defective electric press, cut text on a white foam board in a wooden frame.

No shine without friction; all good things first travel a road full of turmoil and barriers.

I’m not sure if this is just comforting for all the strugglers of this world, which is most people, or if it’s actually true.

What if the obstacles are too high and the pressure so overwhelming that you can’t function properly? What if the barriers are unmanageable? What if…

Daily Commando

Verbal 240

Circles cut out of an educational recruitment brochure, a blue handle from a linen bag, and the words Daily and Commando from two different advertisements on unbleached wrapping paper on a wooden frame.

June 24, 2022—the US Supreme Court has voted to overturn Roe v. Wade. A dark day for women living in conservative states. Or as The Economist newspaper puts it: “Most Americans agree that, although their country presents itself as a beacon of democracy and freedom, this week it has taken a dangerous step toward oppression.” And to quote the headline of this article: “The Supreme Court’s rejection of Roe will hurt the poorest the most.”

Conservative Republican America, pro-life? I don’t think so. Hypocritical is the word that comes to mind!

As long as men do not carry babies in their wombs but are equally responsible for all pregnancies, voluntary and involuntary, and happen to take most lives, they do not have the final say on this subject as far as I am concerned.

Kintsugi / Embrace imperfections

Verbal 239

A Japanese bowl with minor damage, a drop of gold paint on a crack on a ‘Van Beek – art supplies – bag in ultramarine blue on foam board in a wooden frame.

In my opinion, perfection is rather boring, static, and even a little fascist. We always want to do better, but achieving it is the end of the road.
There is no perfection prior to perfection, and beyond perfection is simply too much.

I prefer, or would prefer, to be like this bowl, perhaps with a crack here and there, but overall fine to look at, quite functional, and who knows, maybe just pleasant to be around.

Translated with DeepL.com (free version)

Bottoms

 (verbal no. 238)

A black acrylic paint print of the bottom of a growing tray on paper in a wooden frame.

What goes up must come down, a law of nature. What goes down can only go up, another law of nature.

I don’t know how to see this on a larger scale and within the greater sceme of things.

Many things at the bottom stay at the bottom and many things at the top stay at the top.

No idea which law applies here, yet it seems to be the most absolute.

Nothin

 (verbal no. 237)

An old green T-shirt with text printed on it and white vertical stripes made of acrylic on a wooden frame.

There is much to be said about nothing. Nothing as in zero, as in emptiness, as in vacuum, and scientifically disputed for its ‘existence’. Can something that is nothing really exist, and if it does, can we know anything about it? Can we understand the presence of nothing or the absence of something?

Nothing is nothing.

Once we delve into the question of nothingness, we are about to encounter quantum mechanics with Heisenberg’s uncertainty principle, woops (!?), and deep philosophy with arguments to rule out the possibility of absolute nothingness, woops again, and even touch on mythology and Buddhism for the basis of nothingness.

Science doesn’t have an answer for nothingness yet, isn’t that great!

Supernova

 (verbal no. 236)

A black-painted cardboard box from a garden hose, with gesso and white acrylic paint on canvas on a wooden frame.

A supernova is the brightest of the brightest stars. Supernova is THE dominant star that attracts all attention and is capable of instantly illuminating any space. It certainly stands out amid the mediocre dim light produced by the average stars that dangle in the firmament without any particular destination.

Nevertheless, they will have the last laugh, knowing that the supernova’s final hour has come. Its brightness is a last burst before it fades away. Its “bright beam of light” is its last act before it implodes, shrinks to dwarf size, and increases in weight as never before.

So, really, there is nothing to be jealous of.

Itdoesn’tmeansquatifaneightleggedsquidsquats.

 (verbal no. 235)

A laminated A1 ‘Tango’ poster found in bushes near the Rieteweg gas station and a black graphic squid printed on cardboard as packaging for vegetable squid rings of the Zeastar brand on a wooden frame.

Once upon a time, there was an eight-legged sea creature, and he had this existential question: what and who am I?

He looked around and scanned his surroundings. Nothing he saw had eight legs like him.

Most creatures had dorsal fins and a forked tail, some had hard shells and soft bodies, and others were star-shaped, while he himself swam backwards, had no tail at all, and instead had a head shaped like an arrow.

Wow, he thought, I am so different from the rest, I must embody diversity. He embraced his otherness, and when it turned out that he was very agile with all his eight legs, he started a water ballet school. Since then, fish have been dancing in schools ever since.

Neolithic era.

 (verbal no. 234)

Four cardboard corner pieces, four chapters from Liberating Life: Woman’s Revolution by Abdallah Öcalan, white acrylic paint—titanium and zinc on cardboard in a wooden frame.

On February 27, I was in Amsterdam with my Ukrainian sister-in-law, Jelena, to protest against Putin’s invasion. We came from Haarlem; she came from Wijdenes (NH). While we were waiting for her to arrive, there was a small demonstration going on, right in front of the entrance to Central Station.
This was a very modest protest by a group of Kurdish men and women, overshadowed by the Ukrainian demonstrators marching to Dam Square, probably taking advantage of this huge flow of people.

The little purple book I received was written by Abdullah Öcalan, the leader of the PKK. According to Turkey, the US, and the European Union, the PKK is considered a terrorist organization. That is why he is being held prisoner on the island of Imrali.

During his imprisonment, he developed the concept of democratic confederalism, a theory of a federal and communal society outside existing state structures, in which direct democracy, environmentalism, and feminism are closely intertwined.

He published on this theory in, among others: ‘A Democratic Solution to the Kurdish Question’ and this book: Liberating Life: It is a modern view of Arab patriarchy or, rather, a plea for matriarchy.

Play, Pause, Stop.

 (verbal no. 233)

Red lid of a tin can, black round part of the interior of a dismantled portable radio CD player, found near a landfill by A.R.T., a strange transparent unidentified round and found packaging, leftover medicine capsules in soft yellow and blood red, two buttons: play, pause, stop, from the same device, an empty box of Turkish delight (Torku), red and green acrylic paint on canvas on a wooden frame.

Press start to begin.
Press pause to pause.
Press stop to stop.
Welcome to temporary oblivion. Did you have a pleasant journey?
Take off your coat and put away your extra luggage.
Close your eyes and take a deep breath.
You have just entered the dome of pleasure.
Press OK if you are OK?
We have put together a wonderful program for you, especially for you.
Press play if you want to play!
Step in and enjoy this moment, we promise to take you to heights and depths, on request or as we choose. Pop in, there seems to be no end to this fantastic journey.
Press pause if you want to pause.
We know your time is money. Here is your quick release, enjoy it while it lasts.
Press stop if you want to stop. STOP!

Pointless,

(verbal no. 232)

Hardened brush, on what I think is a gas cap from a car of a type unknown to me, with white acrylic on foam board and off-white paper on a wooden frame.

What is the essence of life? What does it all mean? It is said that all individual life is meaningless except to the one who lives it.

If there is a comprehensive concept of the essence of existence, it must be something like the survival of a variety of species as a whole and the symbiosis between them that keeps the machinery we call life running.

Should life on earth disappear completely, the universe will still be the same, unchanging or as changeable as it always was, as it always is.

Vague instructions of the third kind

(verbal no. 231)

A yellow judo belt and a round red bicycle reflector that I found on the street near my studio, a black rubber-like square that is probably an office remnant of the technical kind, a Chinese qualification certificate for a rapid Covid self-test, a red PULL arrow whose origin I no longer remember, and a yellow follow us label on a worn gray tank top with off-white latex on a wooden frame.

Constantly fed by a ceaseless stream of information, half of which is irrelevant to us and the rest of which we don’t even take in for various reasons.

Episode

(verbal no. 230)

Blue plastic disposable plate and an Episode fashion label, both found on the street near a studio in Zwolle, on white paper with dense black paint strokes on cardboard in a wooden frame.

Anyone who has an episode suffers from the effects of a sudden psychological or mental disorder. But when we are relaxing on the sofa, channel surfing in search of that one episode of Seinfeld, we are looking for an episode in a series of other episodes. But viewed through a holistic lens, an episode is more like an era of extraordinary events.

The Ultimate Episode is indeed serialized but cannot be filmed, is subject to sudden madness but has no cure, has made a lot of history but does not have much of a future.

On a Mission

(verbal no. 229)

Cut text ‘We’re on a mission’ from an advertisement in the Volkskrant newspaper (I forget who the advertiser was) and a branch found from a fallen bush on Ceintuurbaan, Zwolle, on a piece of paper painted black that previously served as the background for a video message leader, stuck onto cardboard in a wooden frame decorated with black marker.

We’re on a mission. Not sure what that mission is. Not sure what that mission is about. Not sure where I am heading. Is it even a mission?

Sense Of Urgency

(verbal no. 228)

A mushroom-shaped push button, two clock hands, found in the Rieteweg area, and acrylic paint on cardboard on a wooden frame.

‘We are now faced with the fact, my friends, that tomorrow is today. We are confronted with the fierce urgency of now.’

Martin Luther King

X Factor

(verbal no. 227)

A flyer from 3345 record store—secondhand vinyl, The Hague, a 3D-printed mold of my own head for a previous project in plaster with a red X from a Bellevue Theater promotional bag found on cardboard in a wooden frame.

Factor XXX x X  = X Factor.

Factor HU x MAN = the Human Factor.

Dirty Lo(w)ckdown

(verbal no. 226)

A found black plastic ring, a key, and white acrylic paint on an old T-shirt on wood.

Just a few months ago, we were in lockdown, a phenomenon that was unknown to us until March 15, 2020. We felt liberated when we first came out of it, then it became a cycle of lockdowns and reopenings.

Some compared lockdown to oppression and war. There was talk of deprivation of liberty. We couldn’t look into the future, only back into history. Apparently, it had been too long ago to experience it up close and realize how destructive war and real oppression are.

Early 2022 marked the beginning of the end of the last lockdown, but a brutal war was about to start, close to home, with all the consequences that entailed.

Everything puts everything into perspective.

Je Suis Don Quichotte

(verbal no. 224)

Drawing of a face, cut characters, 3 emptied cups of Suriname chutney shaped as a windmill, gesso, and acrylic on canvas on a wooden frame. 

How can names once given by loving parents have so much variation in spelling? A name is a name, right? I found many variations of the name Don, as the Spanish write it; Quijote or what the English prefer; Quixote, or as the Dutch do it; Quichot, or the Italian way Chisciotte, or how the French spell Quichote and then another double tt variant of which I can establish no direct link with any language. Don, appears to be the fixed factor, it remains invariably Don.

Could all this diversity possibly be caused by the fact that we are all somehow related to a Don Quixote. That we bear a Quijote within us, or feeling like one? 

A Don Quichot or quixotic is one who fights a hopeless battle, one who pursues vain and impracticable goals, or even worse one who is out of touch with reality, a madman? Was Chisciotte a pazzo, a  fool, an idiot?  Was he an unbridled idealist, a romantic……… may he have been……. was he an artist?

US

(verbal no. 224)

Large blue plastic S and small green U found on Oosterlaan and Kamperpoort, Zwolle, on a plastic canopy of a broken umbrella on a wooden frame.

Who are they, what are we, aren’t they and we all who we are?

Main Character Vibe

(verbal no. 223)

Colour bar and registration marks, cut-out text, cut-out male body in jeans and cut-out monkey head, white gesso and acrylic on canvas on a wooden frame.

Propelled by a pulsating sound in stereo,
it cannot be ignored, this main character vibe.

A born star of the self-assigned universe, certainly not a monotype,

but this main character vibe resides in many.

Not as unique as hoped, the discovery of an extraordinary archetype.

It is what it is, this main character vibe.

Better Relax

(verbal no. 222)

A Jumbo supermarket themed big shopper, an orange plastic spoon, a fashion label with the name commando on it, a cut-out word “better” and light blue (similar to the blue on the bag) to make the underlying subtext disappear.

When my head is working overtime without coming to any particular conclusion, I hear a soft voice whispering from deep within that it’s time to relax, better relax!

Totem

(verbal no. 221)

Two heat compressors aid for back pain, four plastic items of unknown origin, two bag handles and two leather triangles from two Clark shoes and white acrylic paint on raw canvas on a wooden frame.

I am about to abandon the concept of a higher power altogether. In the way things are developing at the moment, I actually see little divine intervention. Unless God is just messing around.

Constant Craving

(verbal no. 220)

A found plastic bread bag covered with a collage of images from magazines on paper on a wooden frame

Craving is a newborn’s desire for its mother’s breast.
Craving is what a nicotine addict feels for the next cigarette.
Craving is a constant desire for more.
Craving is an eternal hunger
Craving is longing

What we are made of

(verbal no. 219)

A plastic wrapping film, clearly made from 50% recycled material, and a collage of images from magazines on paper in a wooden frame.

What are we made of? Is it a robust, sustainable type of wood? Does it bend with the wind, is it rotten at the roots, or can you build with it and on it?

Exclamation mark,

(verbal no. 218)

Two black plastic objects, found on the streets of Zwolle near my studio, a sustainable toilet roll packaging from The Good Roll, which invests 50% of every roll sold in toilet bowls in third world countries, on a worn and used T-shirt on a wooden frame.

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!?

Letter to Vladimir – письмо Владимиру

 (verbal no. 217)

Portrait of Russian dictator from De Volkskrant dated 26-02-2022, cut-out text from magazines, plastic bags, etc. and zinc white acrylic paint on unfinished canvas on a wooden frame.

Dear Vladimir,

How are you doing? Are you still sleeping well, still happy with what you see in the mirror? How are your wife and children? How are the Russian people doing, after you first silenced them and squeezed all healthy criticism out of them, only to feed them nothing but lies and fear?

I was wondering what possessed you? Ever heard of inappropriate behaviour? Did this discussion somehow pass you by? An act of misplaced machismo.

Do you ever ask yourself who in this world, other than your own paid and fearful confidants, supports you in this precarious adventure?

Well Vlad, as for inappropriate behaviour, perhaps you should reconsider pulling your Johnson out of Ukraine and apologising while you still can. We know you like to make it seem bigger than it is, but we now know that it is small.

You’ll sleep better with a clear conscience.
And remember, being paranoid doesn’t mean no one is after you.

Real Men

 (verbal no. 216)

Part of the lyrics to Real Men by Joe Jackson (1982, from the album Night & Day) printed on a transparent sheet of paper, a portrait of Clint Eastwood with a gun on a grey-blue plastic bag on a wooden frame.

“Time to get scared – time to change plan
Don’t know how to treat a lady
Don’t know how to be a man
Time to admit – what you call defeat
cause there’s women running past you now
And you just drag your feet

Man makes a gun – man goes to war
Man can kill and man can drink
And man can take a whore
Kill all the blacks – kill all the reds
And if there’s war between the sexes
Then there’ll be no people left

And so it goes – go round again
But now and then we wonder who the real men are”

Joe Jackson

Bright Future?

 (verbal no. 215)

Remains of a T-shirt that I made three years ago and gave to my beloved Erik as a gift, featuring his own edited portrait, in honour of our eight years together. Now worn out, he donated it to my project, mounted on a wooden frame. Disclaimer: The following does not relate to us, and Erik is now used to the fact that he is occasionally used in a work of art.

‘My future is so shady, I have to wear brights’. 

Open Mind

 (verbal no. 214)

Cut-out letters on a black canvas bag with the name primadonna

“I am always open to my own opinion”; I heard this statement during the television programme First Dates. The girl who made this statement was trying to make a good impression but misspoke.

Without intending to or realising it, she nevertheless touched on the core of a contemporary communication problem.

Brutalism

Round heavy metal object with a hole in the middle, a black hemispherical smiling piece of plastic, found on the streets of Zwolle, and two metal eyes from a flag on torn pages from Dif Magazine and Metropolis M, on a piece of cardboard on a wooden frame.

Brutalism is a concept from both architecture and art. It originated from the Modernist movement between 1950 and 1970. A movement that questioned art and, in architecture, form and ease of use. The word Brutalism originally comes from the French “béton brut”, which means raw concrete.

Critics felt that this style was too dominant, too impersonal and too intimidating. Brutalism does not adapt to its surroundings, but rather adapts its surroundings to Brutalism, because it is and remains brutal.

Science Of The Labs

 (verbal no. 212)

Round silver-coloured base of some kind of packaging, a cotton bud, familiar to us all, white transfer letters, white and acrylic paint on canvas on a wooden frame.

Science of the Labs is about laboratories in general and during a pandemic in particular, when they temporarily became masters of the realm of human wellbeing.

This is a twist on the film title Silence of the Lambs (1991).
This film made an impression at the time, but I can hardly remember any dialogue or quotes, other than: “Well, Clarice – have the lambs stopped screaming?”.

Well? Did they?

Arty-Fishial

 (verbal no. 211)

Found plastic and cardboard parts combined in the shape of a fish, part of an (anti-fibre) Guppy bag and acrylic paint on a blue linen bag on a wooden frame.

There is intelligence and there is artificial intelligence.

Natural intelligence is driven by instinct, hormones and emotions. The empathetic part of our brain bears the weight of decisions made, misjudgements or questionable actions.

This, our conscience, is the significant difference between humans and machines.

Our human capacity is at its peak when it comes to exploiting and discovering our resources. Natural or unnatural.

We eat plasticised fish and sleep like a baby.

Choice

(verbal no. 210)

Remains of cloverleaf-shaped packaging, cut-out letters and acrylic paint on canvas on a wooden frame.

The King of Pop, Michael Jackson, once burned his hair while making a Pepsi commercial. In this commercial, Pepsi proclaims itself as THE choice of a new generation.

This was 1985, I was only 15, so the next generation they were talking about was actually me.

Many subsequent generations followed. Choice was never the problem, too much choice was.

Ultra

 (verbal no. 209)

A found yellow plastic traffic sign, yellow acrylic paint and a white on blue word Ultra, cut from an “antique” cardboard laundry soap box on a black linen bag on a wooden frame.

In the world of laundry soap, ultra has a positive connotation. Here, ultra communicates: penetrate deep into the fibres to combat dirt and stains. The claim is a promise that, in the commercial world, does not always prove to be true and an honest representation of the facts.

In any case, fighting dirt in fibres sounds determined, effective and pleasant.

We love to keep our looks immaculate and spotless. A small disclaimer: a clean and spotless exterior guarantees nothing.

Or, to quote the character Alex DeLarge from the ultra-violent cult film A Clockwork Orange: ‘What does God want? Does God want goodness or the choice of goodness? Is a man who chooses the bad perhaps in some ways better than a man who has the good imposed upon him?

Deep and hard questions.’

China Crisis

 (verbal no. 208)

Newspaper article about the China crisis, cut-out letters from magazines, newspapers and one magnetic letter on an unfinished canvas on a wooden frame.

Once upon a time, there was a band called China Crisis. Without this post-punk band name, which refers to the Cold War, China crisis would simply be the name of the perpetual China crisis we seem to find ourselves in.

China cannot choose between being a ruthless capitalist system with both colonialist and innovative traits, or a sophisticated form of oppressive communism with a hint of freedom.

Either way, it seems to work for them.

Lots Of Sheep, Little Wool.

 (verbal no. 207)

Cut-out text on a Christmas gift wine package on a wooden frame.

This artwork refers to a proverbial flock of sheep. There are many sayings in which people are compared to sheep. Even in the Bible, followers are compared to a flock of sheep. I wonder why, but at the same time, why not?

Confused and uncertain sheep choose to follow the sheep that bleats the loudest.

The Sensitive Effect

 (verbal no. 206)

An architectural sketch, a plastic sweet wrapper and a cut-out text from an advertisement, on and under a plastic shirt bag on a wooden frame.

Feel the sensitive effect is the statement proclaimed by this piece of cut-out advertising. I have honestly forgotten what product this text was about, but it contains an undeniable truth.

A little sensitivity goes a long way. Ultimately, we see ourselves reflected in how we treat others.

The 100th Monkey,

(Monkey See Is Monkey Do.)

(verbal no. 205)

Magnetic letters and paper backing from Magnetype (Hama), given to me by my colleague Corine Aalvanger, red and white acrylic paint on canvas and wooden frame.

The 100th monkey story originates from scientific research (in the 1950s) into monkey group and adaptation behaviour and a scientist, Watson, who published on this phenomenon (1970s). In the 1980s, a publicist named Keyes linked this principle to human behaviour.

The essence of this principle is as follows: There is a group of monkeys. This group of monkeys has habits that they have passed down from generation to generation. If these monkeys are challenged by a new custom due to external influences, there will always be a curious monkey (read: early adopter) who embraces this new custom. If this monkey has some prestige within the group, some other monkeys will be triggered and eager to copy this behaviour and act as he or she does.

The others, still the majority, the more cynical, critical or conservative monkeys, will wait and see. This is a turning point. One by one, they will feel compelled to follow this new initiative in order to stay with the leading group and keep themselves safe. This is the conformist monkey, the validating monkey.

At a certain point, there are only a few stubborn solitary monkeys left who resist, or even just one monkey, the 100th.

This loose end, this monkey, will feel the group pressure from all 99 other monkeys. These 99 monkeys now represent the new norm or standard. Suddenly, this 100th monkey is a key monkey. This is the monkey that wants to prevent something from becoming too absolute.

Reason,

 (verbal no. 204)

One canvas fashion bag named Nelson, two parts of a cardboard 6-pack beer holder, zinc white acrylic paint and transfer letters on a wooden frame.

Be unreasonable and I will resist.

Give me reason and I will do my best to understand.

Wees onredelijk en ik zal me verzetten.

Geef me reden en ik zal mijn best doen om te begrijpen.

One Single Thought,

 (verbal no. 203)

A damaged belt, found during a walk in the woods of the Emmawijk neighbourhood in Zwolle, a black, indefinable rubber ring, and parts of a museum flag (once found) on a museum flag on a wooden frame.

What is the power of a single thought compared to the collective thoughts of many? I believe that originality is rooted in the divergent thoughts of the individual. It can be beneficial to be inspired by another individual if it helps spark your creativity, but the primary source for any good idea that wants to sprout is already within you. This is called creativity, a natural gift to humanity.

According to this principle, the multitude of influencers and internet gurus take creativity rather than give it to us. Feeding off the ideas of others to build on is progress, but blindly copying ideas creates nothing more than a lazy mind. Admiration can be a starting point for inspiration, but only as long as you do not submit yourself to the inspirer.

O Wow,

 (verbal no. 202)

Black-painted cardboard Archaeopteryx (flying dinosaur) from Dinoworld, Zwolle, found in the streets of the Kamperpoort neighbourhood, Zwolle, the text “O Wow” is cut from a newspaper headline on a museum flag on a wooden frame.

I’ll treat you to a few humorous lines from an Outcast interlude entitled ‘Good day, Good sir. by André 3000 & Bentley Fonzworth-

 “Good day, good sir
How do you do? Look fine

Fantastically well, I am certainly not fine by far
But you could say I’m close to spectacular

Close to spectacular? How so?
Open your eyes, spectacular’s right in front of you

Whatever you say, you’re spectacular

No, I’m fantastically well

Come on, man, make up your mind
A minute ago, you said you were fine

No, I said I’m “close to spectacular”
But I’m meetin’ fine in a minute

Close to spectacular? You said you were “fantastically well”

Exactly

Exactly? Which one are you? “Close to spectacular” or “fantastically well”?

I am certainly and without a doubt fantastically well. And was close to spectacular. But I must say, good sir, you just pissed spectacular off. And don’t even mention “exactly”

From the album The Love Below –great album by the way.

Smik Smak,

 (verbal no. 201)

Text from a box of Smik Smak cat food, purchased more than 20 years ago and kept until now, on a pink linen MBO promotional bag (Landstede) on a wooden frame.

Are Smik and Smak two words or a written sound, an onomatopoeia? It certainly suggests that the cat (who, incidentally, cannot read) will definitely enjoy these kibbles.

The name is the teaser and the promise.

I have always had cats. At one point, I had three cats at the same time. Three cats, one small dog and one poor artist, so I had to buy cheaper food for them than I would have liked. They, Lulu, Stalos and Tico (the dog was called Zipper) weren’t fussy. So Smik, Smak were the kibbles of my choice at the time and they ate it without complaining but without happily smacking their lips, so no Smik, and no Smak.

Now they (the cats and the dog) are no longer with us; they died of old age, not because of a poor diet…

Jazz, the current cat, is a real food maniac, indifferent, everything is fine. Now I can afford a balanced cat diet with a serious name that includes the word Science, and he smacks his lips while eating. But, to be honest, he smacks his lips with every meal.

Magnum (100 +100 = 200),

verbal 200

Black plastic circular object (unidentified found object U.F.O.). No idea what purpose it served previously, found at the Veemarkt, Zwolle, a paper cut-out of the word magnum and two times the number 100 from an Ilford photo box on a plastic shirt bag on a wooden frame.

The word magnum means many things. The first conscious magnum I ever encountered was Thomas Magnum from the 1980s series Magnum P.I. This Magnum embodied a good-natured detective with tight shorts, which he could pull off, and a large moustache that he could get away with. The second Magnum that crossed my path was a revolutionary ice cream, a nutty, chocolate-covered, fatty ice cream cone that looked nothing like any ice cream before it, but rather like a packet of butter. It was absolute ice cream heaven, if the many calories in it didn’t matter. Let’s not forget the 44 Magnum, a deadly concept in gangster and western classics and probably on the dark web, the so-called magnums to die (be)for(e). But the magnum I want to be associated with now is the opus, the magnum opus. Because with this work of art, I am reaching 200 works of art. I will not claim that it is a masterpiece in the line of previous historical masterpieces, but in its own right, within its own set rules and boundaries, it is certainly my opus, for as long as it lasts.

Wash Me Clean,

verbal 199

Plastic laundry bag taken from a hotel room at the Schloßhotel Kurfürstliches Amtshaus, Daun Eifel, Germany, between two waves of COVID-19, and a red and yellow point cut from a napkin and painted with acrylic paint on a wooden frame.

Many of the titles and stories I wrote for the Remains Of Today project are largely based on things that inspire me on a daily basis, both pleasant and unpleasant. Music is one of the artistic lifelines of my existence. The title of this artwork, Wash Me Clean, is borrowed from K.D. Lang’s song of the same name. This song comes from the album entitled Ingénue (meaning: to be honest). The beautiful songs Save Me and Constant Craving, from the same album, are, alongside Wash Me Clean, titles that are open to multiple interpretations. The three songs listed seem almost biblical in proportion.

‘(Oh Lord,) Can we be saved from this constant craving that haunts us day and night, please wash me clean, Amen!’ or something to that effect.

Clean washing itself can be a dirty job when money is involved, but on the other hand, it seems quite purifying to me. Although that does depend on the soap.

Translated with DeepL.com (free version)

Empty Shells,

Verbal 198

Cut-out text from various newspapers and magazines and white acrylic paint on the remains of a Gippy anti-fibre laundry bag on a wooden frame.

Lack of Content crawls

around in glass tank unable

To explain a thing

Later that night

I overhear

Hermit crabs broadcasting lies

Into their empty shells

(Eric Ashford)

Cool and Collected

verbal 197

A collage of white self-adhesive address stickers, parts of car number plate holders, a few unidentifiable plastic objects and the word “collected” from a used anti-fibre Gippybag and black acrylic paint on a fabric shopping bag from “Real” on a wooden frame.

Being cool and collected is a desirable state of being, meaning being in total control while maintaining a stoic demeanour. A famous, cool and collected example is Bond, James Bond, even when stirred, he is not shaken. But James Bond is a scripted persona, with scripted adventures. In real life, in complicated and precarious situations, cool quickly becomes agitated and overwhelmed, and the collected, a collective that could lose its cohesion.

Black Out

verbal 196

Cut cardboard packaging for ceramic mugs, off-white transfer paper from adhesive labels on pink, white-speckled fabric, market bag on a wooden frame.

Due to the way in which these small, communicative works of art are created, it is impossible to have a clear concept of what meaning they will have in retrospect. As I write this, I am still searching for that meaning.
But I have some direction; the image I have conjured up here reminds me of the blacking out of text in documents that are presented to third parties for inspection.

Recently, or rather currently (10-2021), we have had this political affair in the Netherlands called the Benefits Affair. To cut a long story short, the aggrieved parties in this affair requested access to their own files at the Dutch Tax and Customs Administration, but what they received were documents that were mainly blacked out and therefore unreadable. How should the concerned recipients of these files respond to this blatant piece of non-information, in which information collected about them is openly and transparently kept secret, right in front of their faces? It seems to me to be a brazen act of disregard.

Real,

verbal 195

Fashion bag “Reality” found in a bag storage room at a thrift shop in Zwolle and blackboard paint on a wooden frame.

Truth is what we crave, but fiction is what we show.

The sad mammal that combs,

verbal 194

Used comb and white acrylic stripe on used umbrella on a wooden frame.

A toothless comb is a defective tool, and a toothless predator is a sad mammal.

Once upon a time, there was a Peruvian poet named César Vallejo, who wrote a poetic analysis about mammals and combs.

And it goes as follows:
‘Coldly and impartially, we consider that man is sad, coughs and yet takes pleasure in his red chest; that all he does is calm himself with days; that he is a gloomy mammal and combs his hair.’……….

This is, of course, anything but a scientific approach to what it means to be human. Yet he seems to hit the nail on the head with this humorous approach. 

Forever 21,

verbal 193

Yellow plastic bag from the Forever 21 brand and a naturally deceased bumblebee on a wooden frame.

This yellow bag was given to me (by Corine Aalvanger) for my project. As you can see, it is a bright yellow bag with black text on it. It is a bag like many others, except that it has an extra line of text on it: John 3:16.

John 3:16 is linked to the Gospel of John in the New Testament.
‘For God so loved the world that he gave his one and only Son, that whoever believes in him shall not perish but have eternal life.’

A commercial fashion brand that promotes itself with the Bible is remarkable.

As a naturally non-religious person, I understand that this message can be read as the true colours of this fashion brand. They make money from fashion, but they are authorised to do so by a higher power. How cool is that?

Or that they can be recognised as part of God’s flock. You know you are doing the right thing spiritually by buying your clothes from them, for divine intervention in your wardrobe. Blessed are you with your new shoes.

Whether it appeals to the desire to live forever or to remain 21, carrying the cross forever.

I checked, but Jesus died when he was around 30 years old, not 21, and apart from his cross, he wore little more than a loincloth and a crown of thorns. I think we can safely say that, even in those days, of all the things he was, he was certainly not a fashion lover.

Still, it’s very interesting how market mechanisms always make us believe in things, whatever those things may be.

Angel 30,

verbal 192

Metal house number plate (in my possession since my 30th birthday), 4 screws, a spring, white and black acrylic paint on a worn grey men’s T-shirt on a wooden frame.

Let me take you back to my first number in this series, which represented an angel. That particular number turned out to have deep spiritual significance.

Number 30 claims to be a number like any other, but nevertheless important. According to the angel guidelines I consulted on the internet, our heavenly 30 is a message that demands our attention, asking us to follow our intuitive and divine guidance and take the appropriate actions. It is reassuring to know that the angels are still by my side. Inevitable success and great achievements await me in the future, but I must show gratitude and be open to the well-deserved blessings, love and support of my angels, followed by much more uplifting advice. These angels have your best interests at heart

But these are not the only 30 facts I could find. 30 also has a very earthly connotation.

Here are a few of those 30 facts: In bingo, 30 is also known as “Dirty Gertie, blind 30”. You probably need to play bingo to understand what’s at stake here. There is a mathematical reference to a 30-sided polygon called a triacontagon. I think you need to be a mathematician to understand its importance. In the film Back to the Future, Marty McFly travelled 30 years back in time.

Last but not least, be careful if 30 appears in your dreams, because it means that someone or something similar is missing…

As you can see for yourself, it is an inconsistent list, with a variety of meanings. I would advise you to choose the meaning that suits you best.

Green-Ish

verbal 191

Plastic leaves found on a Green Frame bag on a wooden frame.

Just as money laundering is for dirty money, greenwashing is used to make off-green, grey and brown companies appear greener or greenish.

By greenish, I mean draping a green sauce over a product to make it seem like a good deal for people, the environment and the earth, when in reality it is not. The best example I can think of close to home are the “green” Go Sharing scooters that you now see everywhere. The scooters are undeniably green, colour-wise. At first, there were zero “so-called” green scooters, and even though that was not a conscious green choice, it was already much greener than this incomprehensible “green” choice. Now we are faced with an unprecedented multitude of scooters, all of which are consuming the same energy shortage and also requiring a surplus of additional raw materials, which will soon be left behind. Somehow, this logic has completely escaped me.. 

Game Over,

(where the wild things are)

verbal 190

Cut and rearranged promotional poster from the Dutch Photo Museum, taken from the Uitmarkt 2019, Amsterdam. The original photo by Sebastião Salgado, a “Bhoost” candy wrapper and black gaffer tape with white transfer letters on a wooden frame.

Even though we have alienated ourselves from “where the wild things are”, deep down we still long to be one with the wild things. The zodiac shows us our inner animal, for most people anyway. Not for me, my star sign is Virgo, so there’s not much growling on the surface, maybe just the occasional meow.

As films about nature become more realistic, closer and more exciting, the outdoors itself seems to become emptier and quieter.

I am not a hunter, but I like a little wildness. I am always up for games, but I am not a gamer. There is no winning in this game. Game over.

Each System Needs Believers,

verbal 189

Cut-out letters on remnant fabric from the Dokkum flag factory on a wooden frame.

I once saw a film based on a true story called Midnight Express. In a nutshell, the main character Billy Hayes, played by Brad Davis, smuggles drugs and ends up behind bars in a hellish, corrupt Turkish prison. After an escape attempt, his three-year sentence is quickly changed to 30 years. After this, his prison life becomes an even bigger nightmare than it already was. Billy has a mental breakdown and ends up among the psychiatric prisoners, whose daily activity consists of walking endlessly on a treadmill.

As soon as he regains some semblance of consciousness, he rebels by walking in the opposite direction on the treadmill. Against the flow. He challenges the system.

A fellow prisoner, Ahmed, tries to make him change his mind with the following words:

‘Oh no. A bad machine doesn’t know when he’s a bad machine.’
To which Billy replies:

‘Oh, I know who I am. And I know who you are. I know that you are a bad machine. And do you know how I know that? Because I come from the factory. I MAKE the machines!’

This is, of course, a cynical response to the system that had him in its grip. By mentally ceasing to submit and obey this system, he regains his self-worth and, at the same time, the courage to stand up to it.

At the time, this film made a big impression on me. As a viewer, his despair became almost tangible. If we ignore the prison context for a moment, these two sentences about the bad machine say a lot metaphorically.

It makes you think about factories, machines and loose screws.

Plenty More Fish, verbal 188

Cut-out letters from a (found) plastic Vero Moda bag, and a found fish-shaped fish tray on a broken umbrella on a wooden frame.

When it comes to broken hearts and unanswered love, people often offer comforting words such as “there are plenty more fish in the sea.” It goes without saying that this abundance of fish—to which reference is made—is indeed everywhere, but not every fish is tasty enough to be pursued.

A dive into Cupid’s pond is a dive into deep and murky water. What at first glance appeared to be a playful dolphin suddenly turns out to be a shark in clear water.

I should note here that not all sharks are dangerous; most are victims themselves.

Shark fins end up in soup. The other part, namely its entire body without the fin, is left to die in the sea. It no longer has any value. So, the ultimate hunter is also hunted. He, the largest fish in the open sea, turns out to be no match for man’s organized killing machine.

In this context, we can only hope that there are plenty more wishes in the sea, for the sake of balance.

Or is that wishful thinking? Honestly, I think we’re fishing behind the net here.

Tomorrow’s catch is more likely to be an ugly, fish-like date than a fish from the sea of abundance.

Translated with DeepL.com (free version)

I Would Rather Be A Hippie, verbal 187

Cut-out text, gesso, and acrylic paint on a canvas bag on a wooden frame.

Fly silly seabird
No dreams can possess you
No voices can blame you
For sun on your wings
My gentle relations
Have names they must call me
For loving the freedom
Of all flying things
My dreams with the seagulls fly
Out of reach out of cry

Joni Mitchell 1968

Lets Face It,

verbal 186

Cut-out text from a found plastic bag and a collage of faces from magazines and personal archives on an illustrated synthetic bag. On a wooden frame.

“Now all I can do
Love what was once
So alive and new
But it’s gone from your eyes
I’d better realize
Eyes without a face”

Billy Idol Eyes without a face- 1983
I still love this song. Billy Idol was a diamond in the rough, a promise that gradually faded away. It’s the vibe of a song that gives it weight, rarely the lyrics. Not many people really listen to the lyrics in a song. For example, I know the words to a song after prolonged exposure, but even then I don’t often pay attention to the words, only in special cases.

David Bowie was known for cutting up lyrics and then mixing them up completely. No meaning, just the suggestion of meaning.

Now I write these short stories to accompany my Remains of Today artworks. 186 so far… And I have to admit that it’s difficult to keep putting meaning into every text and still keep it sparkling and smooth.

What did Billy Idol mean by his eyes without a face? He was referring to the eyes as a last spark of memories in an otherwise disappearing face of a loved one. Or is he just referring to a face in the crowd?

(What is the) Matter?

verbal 185

Cut text (white on pink) from a public library bag. Gesso, acrylic paint, and pink tape on a terry cloth fitted sheet.

Matter is any substance that has mass and occupies space by having volume. Matter should not be confused with mass, because in modern physics the two are not the same. In fact, matter matters, regardless of what the matter is.

In any case, as far as the state of mind above matter, the state of mind, is concerned, it is only a matter of time before matter conquers the mind. This matter carries weight, not to be confused with mass. Do we matter?

Adam and Eve,

 verbal 184

Cut-out text from a bag by fashion brand X, tape on a used laundry bag on a wooden frame.

At the end of Genesis 01, ‘on the 6th day’, God, so the story goes, created man.

“Be fruitful, and multiply, and replenish the earth, and subdue it: and have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over every living thing that moveth upon the earth!

And God created man in His own image; God created them; male and female.

And God saw everything that He had made, and behold, it was very good. “Then there was evening, and there was morning, the sixth day.”
(Genesis 01-no 27 > 31- In the beginning)

God seemed very decisive and clearly very pleased with what He had created.

Despite all the good intentions and efforts, after 2571 the concept is ripe for evaluation.

The Rebalancing of our Equilibrium,

verbal no 183

Barcodes, X’s, and a minus sign from a Bellevue Theater promotional bag and a halved Hema logo, Amsterdam, cut out on an illustrated plastic bag

The Chinese invented a crystal-clear concept of balance, Yin and Yang. This represents two opposing principles or forces that permeate all aspects of life and the universe, such as cosmic duality and even the opposite sexes. It is like a scale with two equal parts, both parts must be equally distributed. ‘Mens sana in corpore sano’ (a healthy mind in a healthy body), everything works well in good balance, a simple truth.

And yet, balancing is also an accountant’s pleasure. Numbers on a sheet, endlessly shifted back and forth, even in creative ways, to make the figures look better, to generate higher turnover and more profit, read the essence of economics. In our money-dominated world, these balances take priority over natural balances.

Meanwhile, this form of balancing is proving to be a merciless and disruptive force. According to the Yin and Yang principle, this cannot be good. I believe we need to start thinking about a new balance.

(Do) Make (Some) Sense,

 verbal no 182

Cut-out text on blackboard paint and chalk on a synthetic bag from Trekpleister drugstore, on a wooden frame.

Post-punk new wave band Talking Heads made a film in the 1980s, a live recording called Stop Making Sense, directed by Jonathan Demme.

Why stop making sense, they wonder in the trailer. Why the big suit and why these strange movements, they wonder in the second instance. These questions remain unanswered…
Same as it ever was, same as it ever was…

I interpret Stop Making Sense as a counter-reaction to laissez-faire capitalism and young urban professionalism, which also took root in the 1980s and ultimately spread deep into the 21st century. The Talking Heads may have had a completely different underlying notion. I honestly don’t know.

Looking back, we could well say that making sense has indeed stopped in various areas.

Leaving aside the rising economy for the better off, there is no correct logic, no clear line, no confirmation that we have made real sense in recent decades. With the big questions about the future ahead of us, it might be a good idea to make some sense again. Even if only a little.

Wasteland Poetry,

 verbal no 181

A white goose feather, remnants of a previously made template, and a warning text cut from plastic packaging on a construction waste bag on a wooden frame.

The sun, a warm, loyal, and vital lifeline, greets us daily as it rises in the east and sets in the west in the evening. It casts its beautiful rays of light over our wasteland.

It makes no distinction, illuminating everyone and everything. It doesn’t care. In its light, an apple tree simply grows apples and a bee pollinates as if it were nothing, for free.

It’s what they do, and they’re not very vain or ambitious about it. You don’t hear them boasting about their perfect system that makes all life possible.

Leave that to us, because since we first set foot in paradise, we have made quite a few adjustments, pulled some things away, put up some large phallic symbols, committed some murders, here and there also mutilated and raped, invented capitalism and exploited everything we could think of, and we have also done some good things. In all the hustle and bustle, we forgot to clean up. That’s why it’s such a mess now. We are now also looking for a new affordable planet. Too bad.

A pity that everything has become such an expense.

Scape,

 verbal no.180

A red plastic Scapino bag and white acrylic paint on a wooden frame.

The English word ‘scape’ is a non-word, which only acquires meaning in combination with other words or letters, such as ‘landscape’, a vast setting of expansive plains and rugged heights filled with natural or man-made objects. A place we can e-scape to or from, an environment with spacious green fields where we let our scapegoats graze.

Scapegoats carry guilt as well as wool.

It is remarkable that we have invented a general term for accusing an (insignificant) other. This is probably rooted in a Biblical fear of honesty that inevitably leads to punishment, combined with a need for justice. Someone must bear the burden for the actions of another in order to appease the public conscience. A scapegoat is a heavily symbolic but empty shell when it comes to justice. If we are sincerely looking for better ways, it probably starts with bearing our own guilt.

UM,

verbal no.179

Plastic Jumbo shopping bag and yellow acrylic paint on a wooden frame

Um, sometimes you’re at a loss for words.

Do (Not) Disturb,

 verbal 178

A white no and a black yes door hanger from the Apple Park Hotel Maastricht, gesso and black and white acrylic on a worn and washed gray men’s T-shirt on a wooden frame..

What is disturbance, disruption, when is distraction disruptive and when is disruption distraction?

It is a fine line between distraction and disruption. It is how we value and interpret interventions. It differs in what we think we have chosen and what we want to avoid.

There are many clear and obvious situations we can find ourselves in, such as in hotel rooms.

“Yes, I want my laundry picked up and my bed made, but not while I’m lying in it, so don’t disturb me.”

Less obvious is the continuous flood of online traffic that demands our attention every day. As an artist, I am extra aware of this distraction, which can easily shift from pleasant distraction or inspiration to mental noise. My goal is to keep my brain capacity as open and free as possible, to keep room for new ideas. But it’s a challenge to keep the clutter out. I’ve kind of succeeded by being selective in what I allow and what I don’t. Ultimately, even when we’re bombarded by big data, commerce, and social media, you’re still in control of your own choices. Right?

Ring a Bell,

 verbal no 177

Red arrow and word from magazine advertisement, found blue cardboard Cornetto ice cream lid and plastic wrapping with warning text and prices still on it, wooden frame.

A ringing bell is a signal that you need to take action in some way. Open a door. Check your appointments, check your messages, answer the phone, hide under a table, run away, act heroically, call the police, pray, or wake up!

It all depends on the kind of bell that rings. For some time now, like so many others, I have been alarmed by all the major challenges that lie ahead of us as a result of everything that lies behind us. Plastic pollution, climate change, insect mortality, and soil depletion are just a few issues on the “things to fix before the Apocalypse” list.

The optimist in me believes that we will wake up in time and be able to change course. But the pessimist in me also sees the questionable rigidity and how we cling to everything we are used to and what pleases us in the present. I can only hope that this ‘ring’ is not lost among all the other bells that are ringing incessantly for attention.

As Good As Real,

verbal no 176

A black plastic package made of (?) cut plastic bags and chalkboard paint on white plastic tarpaulin on a wooden frame.

What is reality anyway? One moment you experience a big or small real-life event, the next moment it’s already a thing of the past that only exists in your head (maybe your heart) and on your camera. Years later, the memories will be tainted by nostalgia, a few centuries later no one will care whether you were there at the time, even if the event was interesting enough to remember.

Reality or truth has often been violated in the past, distorted in the present, and will be distorted in the future. In the 21st century, truth has become fluid and elusive. In addition to lying politicians and corrupting industrialists, our world of reality is being tested at all levels by many deep fakes, fake news, filters, catfishing, virtual and augmented realities, and everything yet to be invented. It is a technical sensation and a somewhat exciting Pandora’s box, but still…

We know that there is not just one reality, but despite all the “almost as good as or better than real” substitutes on offer, the search for it remains vitally important, more than ever, or just as much as ever, I think.

We weten dat er niet maar één werkelijkheid is maar ondanks al de geboden ‘bijna zo goed als of beter als echt’ substituten, de zoektocht ernaar blijft van vitaal belang, meer dan ooit, of net zo veel als ooit, denk ik.

Human Nature,

A twig, two found plastic objects, one red and one black, transfer letters, black and white paint on a terry cloth fitted sheet on a wooden frame.

There are various ways to determine what human nature is. The most obvious is nature in humans. What defines us, what we are made of.
Humans, the willing spirit and the weak flesh. Humans, capable of creating music, art, poetry, and theater. Humans, the seed of brilliant thoughts and philosophical concepts. Humans capable of compassion and empathy. These humans also do the exact opposite at the same time. We are, in fact, a cesspool of contradictions.

The other human nature carries the same dualism within it. That is the nature we try to subjugate to our will. We have evolved into a mammal that needs a natural environment to survive. The paradox is that we have become so successful at this that the environment itself may not survive us.

Get A Grip,

verbal 174

Slowly decaying but odorless yellow pepper packed in a vacuum bag in a plastic food container and cut text on a product packaging film with health warnings on a wooden frame.

I am currently reading the Atlas of World History. I am completely fascinated by it. History combined with maps and legends. What this atlas beautifully visualizes is that there have always been many great powers that have come and gone, and endless borders that have been drawn, shifted back and forth, and redrawn, and that bloodshed and disease used to be the order of the day. At present, things are relatively calm in terms of war and border shifts, but in essence, the world has not really changed. What has changed is that everyday Westerners no longer believe in resignation or submission. We want to be in control of our lives and careers. Sometimes it seems that we have lost the ability to deal with uncertainty. So we try to keep the uncontrollable under control as much as possible in order to gain a foothold and claim our exclusive right to go where we want. The truth is, and Covid demonstrates this once again, that life cannot be controlled and never will be, even though we often think it can.

Angel 470,

verbal 173

Scooter license plate found on the streets of Zwolle, two sock holders, and yellow acrylic paint on a terry cloth fitted sheet on a wooden frame.

I discovered that there are numbered angels. Each number corresponds to a specific angel. Choose any number and there is a designated angel with the same number, followed by an explanation of what that specific number stands for. For me, 470 was just a random number until I realized that there is no such thing as random. I surfed the Google surfaces and delved deeper into number 470 and came across the following angelic explanation;

“This is a special sign from the heavens. It is an indicator that your angels and the Ascended Masters are trying to get in touch with you.

They have something important to say concerning your life. Actually, this number carries a coded message.

The divine realm is aware of the confusion you have found yourself in lately. Your divine guides are asking you not to worry.
This angelic sign indicates good luck.

Your angels and the Ascended Masters are alerting you that you were born a winner.”

Somehow, I felt addressed ( :
I like the idea of being surrounded by angels. They must be busy saving the world and stuff right now.

Crossing Lines,

verbal 172

Plastic red A4 tab for ring binder, two cut crosses from a Bellevue theater promotional bag, obtained at the Uitmarkt Amsterdam, cut letters, and a photo from a magazine on a wooden frame.

When it comes to rules and conventions, I always feel the urge to bend them a little here and there. Bending them in a civilly disobedient way. My rules for this are simple; the bending must be done in a respectful manner, not under false pretenses, and it must be a pure act of conviction. Crossing Lines, for large groups of people, this is the unintended way to move across the earth’s crust. Endlessly; line crossing, hoping for a refuge, asylum, a future. How is it that many of them are considered unlawful and we are considered lawful? What does history tell us about this?

Point Blank,

verbal 171

A white-painted pointing pen, blackboard paint, and transfer letters on a used fabric shopping bag on a wooden frame.

The white pointing fingertip and the literal white dot (point blank) are, in English, at point blank range from each other. Somehow, the description of a white dot has ended up in the world of violence, shooting, and murder, or at best in the world of direct but blunt comments. That’s the point I wanted to make, at point blank!

Truman show,

verbal 170

Styrofoam, a plastic bag, and a print of a self-portrait on paper in a wooden frame.

When I first saw the movie “The Truman Show,” I recognized that strange feeling of being part of a big play. In my specific case, the play was filled with conventions and customs that somehow felt unnatural to me. It felt as if everyone had read the script and believed in the narrative, except me.

Truman, the protagonist in the film, played by Jim Carrey, discovers that his perfect world is staged and that he lives in a Hollywood facade. He turns out to be the star of a reality TV show in which everyone except him plays a scripted and paid role. His wife is constantly engaged in product placement. The TV producer and Truman’s spiritual father (a man behind a transparent paper moon) has completely directed, exploited, and broadcast his naive life.

Truman couldn’t leave this world because he was the revenue model for this reality TV show. Fortunately for him, at the end of the film he escapes this so-called perfect cardboard world and finds his autonomy and freedom.

YouTube (2005) and Instagram (2010) did not yet exist in 1998 when the film was released. We now know that this freaky concept of 24/7 public exploitation of entire private lives was not even that far-fetched.

Park In Son/Sun,

verbal 169

Crossword puzzles from the newspaper, found piece of license plate holder and cut-out words, letter U and fragile tape on paper on a wooden frame.

Dopamine is a messenger in the brain that enables the nervous system to communicate when it comes to movement, pleasure, enjoyment, mood, and motivation. Quite a list. If the dopamine receptors are disrupted, the system becomes confused, with all the undesirable consequences that entails, such as depression and Parkinson’s disease. In these cases, the dopamine-producing cells die, leaving the patient with unpleasant symptoms. There is also such a thing as dopamine addiction and even overdose. It’s all literally between the ears. It’s all literally between the ears. An overdosed person would always want to park in the sun, even if the doctors say, “Park in, son!

Esprit,

 verbal 168

Word cut out from a found Esprit bag, part of a plastic bag from a construction site, and paper in and on a wooden frame

Esprit (Spirit) is an eclectic word. When a drunk man talks about his spirits, he is either referring to his drink or the figments of his hallucinating mind. When it comes to music, singing gospel spirituals transports you to higher realms. According to some, there is only one holy spirit. According to others, we are surrounded by many, a few ancestors among them. Sometimes good, sometimes evil. You can act in someone’s spirit or get the spirit. In many ways, it is everything and nothing in one.

You can’t put it in a box, but you can possess it. In the last chapter of your life, your spirit will escape with your last breath.

According to Dr. Duncan Macdougall, the inspiration for the film of the same name, 21 Grams, the human soul weighs 21 grams. It is that one thing that defines us but that we can never grasp. I find that fascinating. 

Great Barrier,

verbal 167

Found red and white barrier tape, photo from De Volkskrant newspaper of a Haitian man from Port-au-Prince on a bicycle wearing a pink wig and transparent packaging material on a wooden frame.

Off the coast of Queensland, Australia, in the Coral Sea lies the Great Barrier Reef, a breeding ground for aquatic life in all its forms. I have never been there and will probably never see it in its optimal form again. Neither will generations after me, because all the corals are rapidly disappearing and being fatally bleached by human activity. At the same time, vulnerable marine life is disappearing, and with it, ultimately, life as we know it.

Another natural great barrier is Mount Everest in the Himalayas. Beloved by adventurous climbers, thrill seekers, and bucket list checkers. You can’t blame them, but why do we have a tendency to pollute everything we love? In a few decades, the majestic beacon has been covered with human remains, leftovers, ranging from (apart from the dead bodies) mountains of waste, remains of tents, excrement, and more. The great “Snow Place” is no longer pristine.

Speaking of barriers, the great social barriers do not appear to be as susceptible to erosion as their “world wonder” family. They remain firmly anchored and deeply rooted in every conceivable social ladder. And unlike the Great Barrier Reef, that is not likely to disappear anytime soon. Why are we not concerned?

Uomo Universalis,

verbal 166

Universal gender and love handkerchief from the earlier art project Genderama on a wooden frame.

This handkerchief is a small detail of what was intended to be a huge LQBTH+ Pride Dance installation, the Genderama. I originally designed it for a request for L.A. Pride 2016. I had two partners in crime: 19 Het Atelier architects for construction drawings, solid calculations, and technical support, and Show design- Sijmen Hoekstra for high-class DJ equipment. No, we didn’t win, but our scale version of the Genderama was exhibited in the Amsterdam Museum during Pride summer in 2016.

Despite the considerable interest expressed, it proved unfeasible and too costly for such a temporary statement about a universal state of being. However, never say never. We are still open to the idea.

Altijd op zoek naar het beste,

verbal no 165

Part of a found black rubber doormat, a found synthetic blue drop used for promotional purposes, cut-out text from a plastic supermarket bag (Super de Boer), and a paper background in a wooden frame.

The saying “Always searching for the best” is a contemporary slogan that carries instant dissatisfaction. As soon as we have acquired the best, the next windows full of possibilities quickly open up again. The art of seduction is to feed desire and constant craving. Being satisfied in this context could be seen as a lazy state of being. But according to Zen philosophy, mind over matter is the highest form of being. It just takes a lot of effort and practice to get there. I mean, searching for the best is like searching for a precious needle in a huge haystack. This is why you are likely to encounter the Buddha figure in many shops and households as affordable accessories; it is the short route to enlightenment.

We Optimize You,

 (I’ve Got Algorithm) verbal no 164

Cut-out text and image of a serious-looking eye from magazines, a found rubber ring and suitcase strap on an ‘Eye’ promotional poster obtained at the ‘Uitmarkt Amsterdam’ 2019 on a wooden frame.

Days can be viral; with never a sigh
Prepped to need what money can buy
Birds on the timelines sing their hyped analogue song
Why shouldn’t we tweet along?
I’m chipper all the day, happy with my lot
How do I get so optimized that way? Look at what I’ve got

I’ve got algorithm, I got cookies
I got my terms
Who could ask for anything more?

I got spontaneous ads, in the side banner of my mail
I got my data all over the place
Who could ask for anything more?

(Freely associated with I’ve Got Rhythm by George Gershwin)

Gimme Shelter,

verbal no 163

Metal figure created and used for a game that I developed together with my colleague Mark van Enk in 2014, a metal ring and white acrylic paint on a broken and used umbrella on a wooden frame

The metal figure was inspired by the iconic Napalm girl and was used as a pawn in the game we designed for the May 5 festival in Zwolle. Initially called Flight 050511, it was later renamed Escape Route X. The overall idea was to create identification with a refugee by figuratively putting players in their shoes in this game. As soon as the player follows his or her route, all kinds of difficulties arise, realistic difficulties. And he or she is faced with all kinds of dilemmas, realistic dilemmas.

Fortunately, it is only a game and hopefully it has opened some eyes. But the fact remains that there are two major reasons for seeking asylum somewhere, besides political reasons, inequality, and poverty. In my view, all refugees are therefore fundamentally legitimate.

Besides, apart from all the political reasons a refugee must have, since when is poverty no longer a reason to pursue a better life? I would know.

Murphy’s Law,

verbal 162

Chain case and elastic band, painted white, and Primark clothing label, painted black, found on the street, on worn halter top with chalkboard paint, finished on a wooden frame.

Murphy’s Law dictates that anything that can go wrong will go wrong. Most of us are familiar with situations that are somehow domino-day-like, full of wrong turns and decisions. Halfway through this process, resistance weakens and surrender takes over. As if a higher power has decided so. Limit the damage and sweep up the pieces. Murphy and Chaos seem to be good friends; they almost always travel together. At one point, I tried to banish chaos to a corner of my consciousness. Then the control freak took over from time to time, believing it could bypass Murphy’s Law. But Murphy always has the last word.

Belegen,

 (Ripe) verbal 161

A cut-out word, “mature,” from a mature cheese package, rubber ring, both from the street, and a ring-shaped open lid from the Bullet shaker and a transparent plastic lid on cotton on a wooden frame.

Youth is a promise; maturity is either a deception of broken dreams or the consolidation of dreams come true. In terms of cheese, mature means more savory and flavorful. Old cheese is for the bon vivant who appreciates a distinct and unique taste with a bite. Somehow, I see a parallel with aging, in human terms.

Of course, there is much to lose, such as fitness, health, eyesight, hearing, hair, looks, speed, fertility, tight skin, and so on.

It’s not a sexy list of lost qualities, hardly a recommendation. But then again, it’s not like we have a choice in the matter. One of the best things about getting older is your state of mind, the increasing degree of independence and spiritual freedom. I believe that ‘mature’ in terms of age can still hold many promises. The (or my) future will tell whether that is just wishful thinking or reality…

Superb,

verbal 160

Broken guitar by A.R.T., black wrapping paper with a beautiful print, black shoelaces, and the word Super + B from a plastic shopping bag on a wooden frame.

Excellent, impressive, amazing, that’s superb! It could just as easily be super. But somewhere in the process, the B was added to add a little more class to the already super, super. Superb isn’t streetwise like super, it’s more like drinking expensive wine in a fancy restaurant, or similar. Or maybe the B wasn’t stuck on, but simply eroded away. Did it fall off during a dispute between Superman and Superb-man? Was it swept away by the tides of linguistic shifts? We’ll never know. Maybe they’re both still there…

Conshumanity,

verbal 159

Cover of an outdated barcode book, plastic wrapping film, and cut-out letters from newspapers and magazines.

Neoliberalism is on its last legs, or at least suffering from a chronic illness. In terms of ideology, neoliberalism is everything that idealism is not. The idea was once that the free market would correct itself if it became corrupt. But the reality is that no market corrects itself; it provides it with a nice slogan. In the meantime, it has had a destructive effect on nature, naturalness, uniqueness, creativity, biodiversity, social equality, cohesion, truth-finding, resources, and so on. No one has ever been forced to embrace neoliberal life and live by it, yet we have all voluntarily shot ourselves into ‘boundlessness’ and ‘grab what you can’ mode. Have we confused the concept of freedom with the freedom that our money can buy? A slippery slope from human beings to consumer beings.

Communism has failed, capitalism has failed, and their ugly baby neoliberalism has also failed. It is time for new dreams.

Hello Space,

verbal no. 158

A copy of a portrait of me behind a porthole on a friend’s houseboat (±1998), half of a plastic fruit tray, white and black gaffer tape on a wooden frame.

A few years ago, I participated in an art competition. I responded to a call for entries for the Lingewaards river delta. This is a green delta region in Gelderland, NL, which at the time (2011) was on the verge of redevelopment—space for the river—to keep our future feet dry. They were looking for art concepts that would beautify this region. My concept is called Hello Space. The guiding idea was to create an intergalactic greeting. The underlying thought was to give future space travelers floating above the Lingewaard a warm welcome. I am convinced that a warm welcome softens any form of hostility. Another thought is rooted in the idea that humanity, faced with the possibility of extraterrestrial life entering our world, could suddenly be united. In the blink of an eye, we would all be the same, all brothers and sisters, against the new stranger in the village. Skin color would be one of the least exciting issues. My concept ended up in eighth place out of 24 entries in round two. So it didn’t make it. But if the E.T.s take a slightly less friendly attitude when they arrive in Lingewaard, they shouldn’t come to me.

Lingo,

verbal no 157
Cut text on an ink stain on a wooden frame.

Whether communication is successful depends largely on, excuse my French, “le ton qui fait la musique.” New means of communication require new rules. Communication in written form is less subtle and more difficult to interpret than spoken words that are emphasized by facial expressions and gestures. Allusions, curses, and insults are rarely made face to face, but rather under the cover of darkness and anonymity. It is cowardly and pathetic to do so. The internet provides many types of people with both a stage and a hiding place. I recently received an anonymous comment in the form of an abbreviation. It spelled W.T.F. vom, in response to a short video I had made. I will survive this intelligent expression (what the fuck, vomit). It made me think about the wasted time of this commenter; he could have produced something himself in the same time, so that the grumpiness would have less hold on him.

Lingo can be the cement that holds everything together or the hurricane that destroys everything. The choice of language remains an individual one.

Lingo, het kan het cement zijn dat alles bijeen houdt of de orkaan die alles verwoest. De keuze in taalgebruik blijft individueel

Nihilism,

verbal no. 156

Paper moon (residue from previous template) cut-out text from newspaper and white acrylic paint on used blue cotton blouse on a wooden frame.

Nihilism is a philosophical concept used to describe the denial of the existence of value or meaning. Nihil is Latin for nothing. According to Nietzsche, nihilism is determined by the fact that morality and truth are subjective (truth does not exist) and that history has no purpose, nor does God exist. But Nietzsche also said that Christianity is the ultimate form of nihilism. That is, of course, funny in this context. I think it could all be true. Which in itself is very nihilistic to say. Either nihilism leads to modesty or to hedonism. That knife cuts both ways. I am not a nihilist, but rather a realist. I try to see things as they really are and try to act accordingly.

On the other hand, it is the spiritual me that pursues greater goals. I recognize that I need to believe in something better or more spiritual than mere survival in the here and now. But not necessarily in a God. In nihilistic moments, I feel the delicate, self-created glass floor beneath me breaking away, weighing me down and pulling me down. So my need to believe in something actually keeps me going.

Los, vrij, makkelijk en echt,

verbal 154

Plastic water bottle packaging found on the streets of Zwolle, a collage of images from magazines on a wooden frame.

The title of this artwork is actually the headline of an article from which I used the photo for the collage. It comes from ‘Donna’, a rather dated magazine. Other than that, I have no idea what the article was about. Superficially, you might think that the message of fashion and lifestyle magazines has always remained the same, namely the message of self-improvement. At the same time, the seed of doubt is planted as collateral damage. According to lifestyle prophecy, a cool outfit and matching accessories can be very helpful against all kinds of minor physical misfortunes.

All the same, it often takes blood, sweat, and tears to come across as relaxed, free, easygoing, and genuine.

The Mothership

verbal 154

A plaster cast of the bottom of a plastic container, a small plastic object, and white acrylic paint on fabric from the remains of a windblown umbrella on a wooden frame.

Anyone who has ever watched a sci-fi film or series knows that cosmic travelers always return to their floating home base, the mothership, an artificial home far from home. Because traveling through the Milky Way is a time-consuming activity, a return to the real mothership, planet Earth, is not possible. The narrative of space travel has changed somewhat over time. People have always dreamed, fantasized, and feared encounters with other living organisms in the universe.

Now, we can actually go to Mars in the near future. Meeting Martians is not on the agenda at this time.

Elevate

verbal 153

Advertisement page from a newspaper, green and off-white elastic, and the word ‘elevate’ from a small Ziplock bag, a red piece of paper, a sealing lip from a preserving jar, and a small yellow object from the street on a wooden frame.

There is a decline in reading and writing skills in the Netherlands. At school, performance in spelling, grammar, and arithmetic is below par. Illiteracy is on the rise. There is a strange discrepancy and cohesion between rapid technical and digital innovations versus declining intellectual interest in slow knowledge. Low literacy in an increasingly complex world is still a social time bomb. Knowledge is power, but above all it offers different perspectives and opens doors to our imagination. Imagination is healthy, but it is also vital for escaping reality every now and then.

1984

verbal 152

Plastic part of a bicycle, half a transparent Christmas bauble with black paint, a transfer zero and cut-out text on a transparent part of a broken microfiber proof laundry bag.

George Orwell wrote a novel (1949) about a future dystopian world called 1984. Orwell painted a terrifying picture of a futuristic horizon, fueled by the totalitarianism of his time, Hitler’s World War II, and Stalin’s Soviet Union. The imaginary 1984 dictator, Big Brother, intervenes in every aspect of human life. The most terrifying aspect of this type of totalitarian leadership is its complete control over the minds and thoughts of individuals.

We have already passed the year 1984, yet are we experiencing it in some way? The 2021 totalitarian leader with absolute power cannot be identified as one person; it is the one who collects your thoughts, desires, and cravings, the one who offers us a lifelong addiction to a shiny new device. There is no direct reason to dictate to us because we dictate to ourselves. We cling to many strings, like profitable puppets. Gradually, we seem to forget that we are part of a completely different nature than the one we are constantly being provided with. 1984 is 2021, only now it is voluntary and called progress.

Underdogs

verbal 151

Mini rose ‘Jeff Koons-like’ dog, found on the street and painted black, black chalkboard paint and cut-out text on a white acrylic base on a found Wavin bag. 

I often feel sympathy for the underdog, perhaps because I have sometimes felt like an underdog myself. However, there is a wide selection of underdogs and underdog mindsets. The underdog mind state can be real or unreal. The underdog claim can be justified or unjustified. But the absolute underdogs are still those you never hear about, unless their textile factory collapses on them.

If we were to look a little deeper, to see what happens at the bottom rungs of existence, we would see that beneath every underdog lies another underdog. Many of these abuses are often the result of total social imbalance. How can there be a causal link between my happiness and someone else’s unhappiness?

Life Of Brian

verbal no 150

White plastic caps from milk cartons, black metal caps from red wine bottles on white foam board in a wooden frame.

It has been a while since the Monty Python film Life Of Brian (1979) was a coffee corner topic. Good films can be watched over and over again. Life Of Brian is one such film. Despite the fact that Monty Python, and therefore Life Of Brian, was mainly about absurdity and humor, it also contains a great truth. And that truth is that people are always looking for leaders, Messiahs, and prophets, regardless of whether they are good or false. Just as Brian in the film is accidentally and against his will recognized as the son of God, so others claim dubious leadership and are nevertheless revered. We see the strangest forms of abject populist leadership rewarded with worship. I think that is due to a constant state of confusion in a confusing world.

Sucker Markberg

verbal no 149

Page from the newspaper about ‘fake news’ and virus madness, found and cut text, printed like/dislike thumb and white acrylic paint on a wooden frame.n witte acrylverf op een houten frame. 

Big Brother is not a myth. He lives and is among us. Some say he is an alien who craves information to send back to his home planet. Of course, there is no proof of this. Or is there?

Either way, he certainly has the alien look with his glassy stare. And seriously, how much proof do you really need?
We have made the data monster, Big Brother, very successful. We, the gullible, feed him daily with our most personal stories. And big brother loves our devotion, to the bone. It magnifies him and our suspicion until one day it explodes in our faces.

So if you ever wonder where the real power lies and who has the most influence?…

Have a nice day.

Against Better Judgement

verbal 148

Metal parts from a preserving jar, a found metal ring with horn-like protrusions, white acrylic paint, and found and cut letters on a terry cloth fitted sheet on a wooden frame.

The things we all do against our better judgement! ‘The better judgement’ is apparently the goody two shoes next to the sexy irrationality. But rationality proved itself right time and time again. Again, again and again and again(st) better judgement.

Lifes Of Our Days verbal 147

A plastic bag from ‘Lifestyle Home Collection’, a plate of paint, a handprint in red ink, and black adhesive letters on a wooden frame.

An incorrect re-shuffle of Days Of Our Lives, the title of a soap opera (1965) that I have never seen. Thanks to the character Joey Tribbiani (Matt Le Blanc) from the sitcom Friends (90s), in which he played an actor who in turn plays Dr. Ramoray from Days of Our Lives, something stuck with me. I allowed myself to freely approach the word ‘Lives’ in this little work of art with the incorrect plural ‘Lifes’. The bag I used had the word Lifestyle on it, and as an intervention, I blacked out the last four letters, resulting in what you see now. Make do with what you have.
What if we look at the incorrect title in a more philosophical way? How many lives do we have left in our days? The days are infinite, but life in them diminishes as they pass…

Tomato  Tomato (Black Milk) 

146

Two bottles of juice, acrylic paint, chalkboard paint, and transfer on an old shower curtain on a wooden frame.

These two milk bottles show a stark contrast between black and white. The color black and the word milk led me, after a quick search on the internet, to Black Milk, the poem. In 1948, Paul Celan wrote Death Fugue (Todesfuge), also known as Black Milk (Schwarze Milch).
A poem about the Holocaust and the persecution of the Jews. Below are a few lines to illustrate: (original in German)

“Black milk of daybreak we drink you at night
we drink you at midday Death is a master aus Deutschland
we drink you at evening and morning we drink and we drink
this Death is ein Meister aus Deutschland his eye it is blue”

The band Massive Attack has a song titled “Black Milk.” Here are a few lines from it:

“You’re not my eater, I’m not your food”

Underground rapper Curtis Eugene Cross has the alias Black Milk. Below is a line from his song ‘Could It Be’:

“I don’t represent any colors, I represent my little sisters and brothers.”

These three examples I found all had different origins and perspectives. They were not directly inspired by each other, but they all say more or less the same thing: don’t despise or judge me based on my appearance because it is different from yours.

The inscription on the bottles says something fundamental: there is a lot of diversity and variation in the human species, but aren’t we basically all the same? It is precisely in how we treat others that our humanity lies.

“No matter how black the cow, he still gives white milk.”

“I don’t represent no colors, I represent my lil’ sisters and brothers”

Deze 3 voorbeelden die ik vond hadden allen verschillende oorsprong en invalshoek. ze zijn niet direct op of door elkaar geïnspireerd maar zeggen toch min of meer hetzelfde; veracht of veroordeel mij niet op mijn voorkomen omdat het anders is dan het jouwe.

Het opschrift op de flesjes zegt iets fundamenteels, er is veel onderscheid en variatie in de menselijke soort maar zijn we in basis niet gewoon hetzelfde? Juist In hoe we anderen behandelen schuilt onze menselijkheid. 

“No matter how black the cow, he still gives white milk”

Would You Like Me Better If I Was A Selfie?

Verbal 145

Cut-out text from magazines, newspapers, and packaging material, pink masking tape, a printed “personal” selfie on an old shower curtain on a wooden frame.

Cut-out text from magazines, newspapers, and packaging material, pink masking tape, a printed “personal” selfie on an old shower curtain on a wooden frame.
Hello, I’m Cat, also known as Copycat. You’ll often find me in the repository of progress. I celebrate my individuality by resembling others as much as possible. You don’t have to look far to find me, because I move just below the surface of just about everything. I thank my parents and, in some cases, the plastic surgeon for my amazing appearance. I am pure poetry captured in a body, face, and outfit from brand X that strives for perfection. If I could sing, I would sing my own praises, this gift from God to the world. Glad you’re here too; like, subscribe, and buy this product that I personally endorse. I am so preoccupied with myself that I no longer have time to worry about things that really matter. In the light of eternity, it may seem strange, but today I am the bomb! Fortunately, there is not much else going on in the world. Everything is flexible. I am a phenomenon, the ambassador of emptiness. Look, this is what I look like when I make a kissing face.

Travel Light

verbal 144

Two postcards from Boomerang support card, offered at a roadside giveaway stall, on a terry cloth fitted sheet on a wooden frame.

None of us have travelled far or often in the past year. Covid kept us close to home. This could be the perfect opportunity to explore uncharted territory in your home and your mind. Fantasy travels far, beyond borders, limitations and restrictions. The proverbial heavy suitcase is more of a burden than a pleasure. Yet it seems that we like to carry weight even if it slows us down. I have always preferred adventure and life experience over possessions and security. I cherish everything that has come my way. Even the dark sides provided valuable insights in hindsight. The only things I truly cherish are my loved ones and my creativity.

But I am also a woman, so when I pack my holiday suitcase, regardless of its size, it will be filled to the brim and certainly too heavy. But otherwise, I like to travel light.

ACT

verbal no. 143

Red “FNV trade union Action” flag, found hanging on the roadside, white acrylic paint and paper backing on a wooden frame.

To prepare ourselves for a sustainable future, or indeed any future at all, we should… blah blah blah blah blah blah blah blah blah blah, economic growth, blah, blah blah blah blah, shareholder interests, blah blah blah blah blah blah blah blah blah, blah blah blah blah blah blah blah blah blah, purchasing power, blah blah blah blah blah blah blah blah blah, consumer interests, blah blah blah blah blah blah blah blah blah, employment, blah blah blah blah, tax benefits or paradise, blah blah blah healthy economy, blah blah blah, figures, blah blah blah, stock exchanges, AEX, blah blah blah, rates, blah blah blah, and many other excuses, blah blah blah… ACT

De Heilige Koe en het Stalen Ros

(verbal 142)

Found broken plastic wheel rim, cut-out text and image from an old newspaper of Lady Liberty pinching her nose against the stench, on/in a wooden frame.

This is how I never got my driving licence. When I was not yet 18, my parents came up with a deal that most teenagers cannot resist. The deal was simple: no smoking before you turn 18! It was my honest intention not to smoke, but I turned out to be poorly motivated. To illustrate: it started with an internship at a modelling agency in Amsterdam. This opportunity put me to the ultimate test. The ashtrays there were filled to the brim, and on a daily basis I was often offered a cigarette for various social reasons. At first, I took one out of politeness, but later I couldn’t resist anymore. I was 17 and decided to confess my new hobby honestly, knowing that this expensive gift was at stake. The consequence: no driving licence for Marit. A remarkable thing came to light as a result: I didn’t mind at all. Until now, I have always been without a driving licence and a car, and honestly, I don’t give a damn. In a world where the car has acquired the dubious status of the Holy Cow, I am still happy with my old non-electric Steel Horse. In addition, I haven’t smoked for a while, so I am very up to date with my zero emissions.

Ik Besef Dat Ik (N)iets Weet

verbal  141

Pink plastic bag, from the Library, with an Einstein quote, given to me by studio mate Corine Aalvanger, tape, a reflector and white acrylic paint on a wooden frame.

It is quite ironic that such a great mind as Albert Einstein is convinced that the more he knew, the more he realised he knew nothing. Are these the words of a wise man?

When we look at this through a contemporary lens, we see that qualitative, mediocre qualitative factual and fictional information floods our systems and minds. But does this make us wiser? I don’t think so. Research shows that we are unable to digest such an abundance of superficial, random, chatter and important information on a 24/7 basis and still gain deep insights. It is simply too much.

Apart from a few soundbites, not much sticks. Intelligence enables you to think abstractly and according to a certain logic. It is the art of knowing how to interpret and how to use information to ultimately gain knowledge. 

Sahra

verbal 140

Two pages from an 80s art magazine “DE Rijks Akademie”, a plastic semi-circle, a plastic fragment of a wheel rim, a piece of paper and white zinc paint on a wooden frame

The Arabic word Sahra means desert. This is the origin of the word Sahara. During the Pleistocene era, Sahra was a green tropical region where early hunter-gatherers lived the good life. This was the birthplace of Homo Habilis and Homo Australopithecus.

During the Stone Age, Sapiens emerged in Ethiopia. There was a wide variety of hominids in the world, but Sapiens proved to be the most successful. The upside of this is that we all appear to have African roots, but the downside is that it also means that Sapiens were the most violent and (sexually) aggressive of all.

The other hominids disappeared or became genetically mixed where the Sapiens appeared. Even through the years of civilisation, we can look back at our early selves along blood-red lines.

What has clearly changed is that we now wear glasses, suits and smart devices. The hunter-gatherer has become a shopaholic, but beware, beneath the surface, the wild, reptilian brain, the survivor, still simmers.

Raw Footage (my little footprint)

verbal no. 139

Black footprint of a Nike sneaker found on the roadside in Zwolle (1 piece), red-painted plastic cloverleaf and tape on 150 gram paper on a wooden frame.

This particular shoe had been lying on the roadside for a while before I decided to pick it up. It had been rained on, snowed on, misted over and sun-kissed. This one shoe has definitely seen the dark side of shoe life. After being adored for a while, it was thrown away and left for dead by its owner. The cruelty and strangeness of this situation lies in the assumed fact that its owner preferred to walk on one shoe rather than wear both shoes at the same time. For whatever reason, this shoe had to go; it had done its time. I hesitated to pick it up because it felt too personal and perhaps too fragrant. Ultimately, I acted in the interest of art.

Did you know that the word “footage” is used both for a film recording and for the measurement of an (English) foot? How big is your footprint, actually?

(PS: after being printed, the shoe went to heaven – God, Rest His Sole!)

PIL

verbal 138

A circular base of a chocolate pyramid, three letters from a plastic bag, two black and white printed babies from my inspiration archive, white acrylic paint on a reusable shopping bag..

Once upon a time, there were the Sex Pistols, a musical concept born from the mind of Malcolm McLaren. Looking back, punk turned out to be more of a fashion statement (Vivienne Westwood) than pure anarchy.

After frontman Johnny Rotten left the Pistols, he started the band PIL (Public Image Ltd.) Punk as a response to boring, obedient bourgeois culture. My brother was a punk and made it into the Noord Hollands Dagblad newspaper in the 1980s with his tallest “standing” mohawk. Anyway, punk was a mix between controversial and hip.
I suddenly saw a link with a completely different subject: birth control. We, humans, the Sex Pistols that we all apparently are, reproduce as if there were no tomorrow, conforming to the biblical ‘be fertile and multiply’ commandment.

The result: too many of us, too little of the rest. As obvious as this may seem, the pill is still a useful tool for reducing overpopulation. I may not make myself popular by saying this, but when it comes to humanity, isn’t less more?

Wavin’

verbal no. 137

Found bag from the Wavin company, blue acrylic paint in the shape of an extra comma and dash, and white acrylic paint on a terry cloth fitted sheet on a wooden frame.

The future of greetings lies in the hands of the almighty Covid 19 and its antidote. There has always been some confusion surrounding the social kissing culture. We were burdened by a wide selection of kissing habits. Who and how to kiss was the question. Choices had to be made by both the kisser and the kissed. There was a lot of variation, such as the wet kiss, the French kiss (not to be confused with the French Kiss (tongue)), but the three kisses on the cheek, the conservative single kiss or the distant air kiss, tennis kiss. This embarrassing situation has come to an end, and probably a relief for many. But I must say that I do miss the sincere familial or friendly kiss.

Handshaking is also on the decline. This is because hands have now gained a dubious reputation as master spreaders. What remains is the elbow hug, the Asian Namaste greeting or a simple hello.

So I thought, let’s upgrade the wave.

We have the royal wave, which conveys both distance and friendliness, or the exuberant happy wave, with both arms and hands accompanied by a broad smile. You can express all kinds of things with it. It could well become the new hype. Wavin’, the new wave!

Profound Men 

verbal no. 136

Found plastic bag from Profile men’s fashion, white acrylic paint, cut-out text and cut-out and black-painted figures of Silvio Berlusconi and a Playmobil character on a wooden frame.

What distinguishes us from other living organisms is our ability to speak, create and think in a logical way, not just based on survival and reproduction. We see ourselves as the superior thinkers. It is true that no animal has a proven ability to write novels or anything like laws. Even a simple carpentry job to improve their nest or hangout is beyond the capabilities of animals, plants and trees.

Yet there is no plant, mammal, fish or insect in the world that would consider destroying its own habitat or future food sources as we do. It is not very likely that an oak tree would sweat acids so that its small shoots and itself would be poisoned by its own emissions. For them, that would not be a very smart survival strategy.

How smart are we, the profound human beings, when we let our short-term cravings take precedence over the future of our children? Even with our intelligence, we seem to have become nothing more than nature’s provocateurs. Profo (Provo) und men?

Free Radicals

verbal no.135

Blue post envelope, a key, wrapping foil with health warnings, tape and cut-out text on a wooden frame.

Free Radical is a rebellious medical term for mutating cells that pose a serious threat to the body in which they reside. These cells are corrupted and reproduce as they see fit at the expense of healthy cells. As long as it can continue to grow, the superior force grows simultaneously, until it loses all control. If it is not stopped.
That is a free radical, not harmless at all.

I have often wondered whether the medical term has any connection with the term we use for people with extreme ideas and actions. And if so, is a radical by definition free? Or is all this purely coincidental?

MO’

verbal 134

Brown textile MODA shopping bag, blackboard and gold paint on a wooden frame.

In American hip-hop slang, Mo’ means more, as in Mo’ Money. It was originally the exclamation of the have-not street poets from American slums. Some of them eventually became famous, rich and then influential businessmen, but also figureheads for the neo-liberal lifestyle, marinated in the now defunct “from the streets” sauce. For many, they became living proof that respect and happiness can be bought.

I am a big old-school hip hop/rap fan because the music had a kind of honest urgency and was somewhat inappropriate. It also made a point about social inequality. The more commercially driven and mainstream it has become, the more the mo’ story has narrowed to superficial money propaganda.

Combined with our more or less inexhaustible 24/7 market thinking and the winner-takes-all adage we have been living by for some time now, it has become the bling anthem of the masses.

The Woman Who Fell To Earth

verbal 133

Lid of a preserving jar, the plastic base of a Ferrero Roche pyramid, cut-out text from a magazine, printed image of a falling woman and white acrylic on terry cloth fitted sheet

As a seasoned Bowie fan, I have seen almost all the films in which he acted. Not primarily for his acting talent, because that varied from time to time. No, to enjoy his radiantly beautiful personality, on which I had quite a crush at the time. The appeal, besides his music, lay mainly in his totally unique approach to almost everything combined with his unearthly appearance.

Filmmaker Nicolas Roeg probably recognised these virtues too. He asked him to play the lead role of the humanoid Thomas Jerome Newton in the film The Man Who Fell To Earth. This cool character not only graced the cover of Bowie’s album Low, but also laid the foundation for his new alter ego, The Thin White Duke. Yet another proof of his fluidity.

Just as all teenagers feel alienated and unearthly at some point, I felt (and sometimes still feel) as if I had accidentally landed on Earth from another planet. This is probably one of the reasons why I turned to the arts.

MAD (house)

(verbal no 132)

Cut-out cardboard box from MADE and an orange reflector on a wooden frame.

The character Alfred E. Neuman is the mascot of an American satirical magazine MAD, founded in 1952. Between the ages of 6 and 10, I drew my worldly inspiration from Donald Duck and Hitkrant. I must have come across MAD magazine at some point. I can’t remember whether my older brother had a subscription or whether I just saw it lying around somewhere. I was intrigued by the cartoon cover boy Neuman; I thought he was a repulsive little guy. Anyway, that repulsive little guy has achieved cult status. Their last edition was published in 2018, but MAD is still active at www.madmagazin.com.

Madhouse was a jazz funk band from Minneapolis from Prince’s school. They say that genius and madness go hand in hand. This digression has nothing to do with MAD magazine. But to quote a famous song, ‘We never gonna survive unless we get a little crazy’.

Clean Karma.nl

verbal 131

Cut-out text from a cardboard ceramic box and newspaper on a classic tea towel (given to me by my colleague and studio mate Corine Aalvanger) on a wooden frame.

What goes around comes around. This is, in fact, the essence of karma. Action and consequence are inextricably linked. According to the law of Karman, Karma makes no distinction between good and evil. It is a natural principle, not the judgement of a higher power. Every deed will eventually receive a response of equal magnitude. One must attach value to Karma in order to experience consequences. If no value is attached to it, there will be no consequences, but then Nirvana awaits. Which actually means that you do not reincarnate and your spirit is extinguished forever or liberated, depending on how you look at it.

How does all this fit into our modern Western society? Who do we turn to when we suffer from indifference, spiritual emptiness or mental imbalance? Cleankarma.nl?

Delicate 

verbal 130

Black rubber crescent shape found on the street, a semi-transparent Christmas bauble with a gold star, distributed by the Creative Cooperative to its studio tenants, cut-out letters and white acrylic paint on a canvas BNA bag on a wooden frame.

In recent decades, we have had to be careful about what we say about Islam. A number of violent Islamic radicals did not tolerate any criticism. A number of violent attacks took place. The attacks on 9/11, Theo van Gogh, Charlie Hebdo and Bataclan are etched deeply in our memories. This caused a lot of anger and fear. Anti-Islam politics became popular. Populist leaders made a quick scan to calculate their own political gain. Contrasts were exaggerated and Muslims were wrongly declared persona non grata.

Radicals, racists and extremists, regardless of their origin, are never the best examples of people driven by idealism.

We all want to be respected for what we believe in, what we think, what we do, who we are and what we look like. I do not believe in God, but I do believe in diplomacy and community.

Any form of extremism, wherever it comes from, is the only form of diversity we can truly reject.

Wannabe Weekend Warrior

verbal 129

Cut-out letters, white and red paint on an army bag (original British army M37 bag – a haversack) from the First World War on a wooden frame.

Wannabe Weekend Warrior, American CNN news commentator Van Jones is the author of these words. He used these triple W words to describe the angry citizens who violently stormed the Capitol in Washington on 6 January 2021. In this way, he emphasised that, in his view, these stormers were not protesters. He called it a terrorist attack from within. That’s what it looked like, too, like a big, pent-up, dirty, stinking, explosive fart from the festering underbelly of American society.

It may seem remote to us, but these so-called warriors and fighters are not just an American problem. They are everyone’s problem, because they are everywhere.

Wannabe Weekend Warrior, it is a crystal-clear characterisation and pure poetry. Are his words still mightier than the sword in this world? Let’s hope so. In that case, art can save us.

Thank you, Van Jones, this one’s for you!

Art 4 Breakfast

verbal 128

Letters uit plastic tas en krant, twee houten vorken, een witte toevallige prefab vlek  met acryl en papier op een plastic ge-coatte canvas boodschappentas.

Kunst kleurt de wereld waarin we leven en het verlegt onze horizon. Voor mij is het  vitaal. Het is het zuurstof voor de geest en voedzaam voedsel voor de geest. Het houdt mijn hersenen lenig en open en het geeft ze richting. Ik zou niet durven te dromen van een wereld zonder kunst. Als de illusie sterft sterven wij ook een beetje mee.

Videodrome

verbal 127

Oude videoband (opgevist uit afvalcontainer @ the Rieteweg 10 door A.R.T.) en een Dinky Dog cartoon over Bin Laden en Saddam Hoessein de Fugitive Four genaamd, uit Dif Magazine op een Action shopping bag op een houten frame.

 Videodrome is een cultfilm van David Cronenberg. Het zou een van de meest invloedrijke cultfilms zijn van de 20e eeuw. Waarom? Videodrome is absurdistisch, futuristisch en werp een interessant perspectief op technologische vooruitgang. Het verhaal gaat over een zekere alternatieve waarheid die ons aangereikt wordt en de vraag hoever we bereid zijn te gaan om deze te absorberen of te bevragen. Internet en reality t.v. bestond toen nog niet (1983).  Eén van de hoofdkarakters professor Brian o’ Blivion (!?) stelt in de film dat het televisiescherm het netvlies van onze geest is. Hij spreekt ook over de nieuwe televisie werkelijkheid die ‘echter’ is dan onze feitelijke realiteit.

Ik vraag mij af hoe veel we worden beïnvloed en in hoeverre onze beleving verbogen wordt door boodschappen en beelden die we dagelijks ontvangen, vandaag. De 21e eeuw gaat waarschijnlijk antwoorden geven op deze media-geest-waarheid paradox.

Ethos /ἦθος 

verbal 126

Plastic omgekeerde (drogisterij) Etos tas, transfer letters + extra h en een plastic speelgoed goudvis in een kleine zip loc zak op een houten frame.

Ethos, ἦθος, en ethiek, zijn geworteld in de Griekse beschaving. Aristoteles gebruikte het woord om de karakteristieken van een persoon te beschrijven. Het woord ethiek ontstond iets later maar komt voort uit hetzelfde woord. Het verschil tussen beide woorden is dat ethiek refereert aan morele principes, als een handleiding voor een samenleving en als een discipline die goed van kwaad onderscheid. Ethos kan gezien worden als een persoonlijke karakteristiek die zich ergens tussen behoedzaamheid en passie bevindt. Dit wordt getypeerd door hoge moraal en overtuigend leiderschap. Etos (van de drogisterij), hier te zien met de extra h, toont hoe een woord commercieel toegepast kan worden op een subliminale manier, voor een instant gevoel van juistheid. Zo werkt commercie! Het biedt een snelle uitweg voor alle grote levensvragen. Ik heb niks tegen de Etos drogisterij maar het komt niet in de buurt van ethos en ethiek.

Zen- Antenna

125

Gevonden plastic tas van ZAZA en ondefinieerbare gevonden industrieel label van iets op een houten frame.  

Er is waarschijnlijk geen woord in het westen zo populair en misbruikt als het woord ZEN. Het is in feite een perfect voorbeeld van culturele toe-eigening. Maar wij zullen nooit of te nimmer de buurt komen van de Zen-heid van een Zen monnik. Om eerlijk te zijn, ik doe het ook. Het is niet dat ik overal Boeddhabeelden heb neergezet of dat ik de hele dag wierook brand voor een goed humeur of zelfs maar Yoga beoefen. Nee, voor mij is het een begeerde mind set. 

Een balans zoeken tussen focus en innerlijke rust. Hoe daar te geraken is een ander verhaal. Het is zo makkelijk om overprikkeld te raken, er is zoveel afleiding overal. Mijn methode om de kalme zee van binnen te bewaren is jezelf min of meer afsluiten voor informatie die niet relevant is in het moment. In mijn hoofd is het namelijk van nature een drukte van jewelste’.  Als mijn zen antenne in de overload modus gaat sluit mijn inkomende berichten zenuwcentrum en gaat mijn geest aan de wandel. 

Usually Shy

verbal 124

Plastic tas van de WE en herschikte letters van kant 2 van de tas op een houten frame.

Ja, ik ben van nature verlegen of was dat voorheen. Ik heb daarmee leren leven door de tijd heen en heb het omgebogen tot iets acceptabels. Als kind was ik meer een verlegen observator en een dromer dan iets anders. Eerlijk gezegd ben ik dat nog steeds maar ik ben ook een autodidact go-getter en can do person die communiceert of heeft leren te communiceren.

Maar uiteindelijk communiceer ik toch het beter en liever met beelden dan met woorden.

Not Rocket Science

verbal no 123

1Mie zak ‘Nie Asli Cap Atoom Bulan’, en krijt formules  op schoolbordverf  op een Action shop tas op een houten frame.

‘It is Not rocket science’ wordt wel gezegd al iemand niet in staat is een antwoord te geven op een simpele vraag, of om bescheidenheid te suggereren bij overwaardering van en voltooide taak. Het zelfde geld voor iemand die in gebreken blijft bij een simpele taak.

Nie Asli Cap Atoom Bulan noodles hebben een raket of bom als beeldmerk. Ik ben er niet zeker van wat ze hiermee bedoelen, misschien dat hun noodles inslaan als een bom. De noodles in kwestie zijn prima te eten maar om nou te zeggen dat het rocket science is……..

Stay Safe

verbal no 122

Twee HEMA mondkapjes en een omgekeerd spinazie product aanduiding van een plastic verpakking op een houten frame. 

 Wie had dat een jaar geleden gedacht? Dat we allemaal vrijwillig met een gezicht bedekkend mondkapje op zouden lopen in publieke ruimtes? Gezichtsbedekking is een controversieel politiek onderwerp waar het de Islamitische variant betreft, de Burka. Het is opvallend hoe snel we eigenlijk gewend zijn geraakt aan deze nieuwe look. De grotere onderliggende vraag is of het ons veilig houdt en deze vraag hield de gemoederen nogal bezig. Hier in Nederland, niet bekend om de meest volgzame burgers, veroorzaakte het hevige discussies.

 In realiteit denk ik dat het mondkapje vooral een symbolische waarde heeft maar het geeft toch een signaal af.

 Ik denk dat in dit soort situaties, zoals deze wereldwijde pandemie, de beste stuurlui vooral vaak aan wal staan. Dus ik, onwetend als ik ben waar het gaat om virus kennis, wil graag geloven in de expertise van de experts en volg de instructies braaf.

Wat is wijsheid. Dat weet niemand.

Het kan sowieso geen kwaad om spinazie te eten Daar heeft nog nooit iemand Corona van gekregen, wel spierballen.

Heterocera (nachtvlinder)

verbal no 121

Kartonnen cilinders van gebruikte schilders tape, zwarte en witte acryl verf op gebruikte badstof hoeslaken op een houten frame.

 De compositie van de kartonnen cilinders deed me denken aan de vleugelprint van de nachtvlinder of wel Heterocera alias mot. Met de cirkel vormen op haar open vleugels doet de mot net als of het grote open ogen zijn. Ogen die terug staren naar elke potentiële vijand. Mimicry is een prachtige uitvinding van moeder natuur. In vergelijking met de mens, communiceert het non-verbaal met ons voorkomen. We dragen schoudervulling om breder te lijken, hoge hakken voor langere benen en hoodies voor wat street credibility. Menselijke mimicry is er één die valt en staat met het seizoen, de mode, humeur, gelegenheid en uitverkoop.  

OVER 120

Trump plaatje uit Volkskrant, letters van een Vero Moda plastic tas op een canvas tas van de ‘Nederlandse Architecten Nu’ op een houten frame.

 “Het is nog niet over totdat de dikke dame de blues zingt”. Dat is waarschijnlijk wat Donald Trump dacht toe Joe Biden werd verkozen bij de presidentsverkiezingen 2020. Wat gebeurd er als een leugen zo groot wordt dat er geen weg meer terug is naar de waarheid. Ik heb bijna te doen met deze ego manische man die gehaat en geliefd is. Decorum is een dunne lijn tussen beschaafd  en onbeschoft gedrag. In Trumps geval is een gevoel voor decorum nooit echt aanwezig geweest. Voor zijn kiezers was zijn politieke incorrectheid een bewijs van bekwaamheid. Maar eens dat het gordijn gevallen was leek er nog maar één uitweg. Eén met een meedogenloze grote knal, als bericht aan zijn electoraat.

 I’ll be back’ sprak de Terminator keer op keer in de film gelijknamige film de Terminator.“I’ll be back’ sprak de fulminator die zelf onuitroeibaar bleek in zijn eigen slechte film de ‘Dominator’. Ik hoop persoonlijk dat het wel over en uit is.

Quarantaine

119

Rood  plastic dekseltje van salade of spread bakje, letters uit de krant en dispolab zakjes, acryl verf op canvas ‘essentiële’ boodschappentas op een houten frame.

 Quarantaine, een woord dat de vibe van 2020 goed weergeeft. Net toen de wereld 24/7 op de hoogste versnelling draaide, doemde er ineens een pandemie op uit het niets(?!). Het zette ons op onze plek en liet ons weten dat we nog altijd geen God waren, noch dat het in onze plaats was om de natuur te dicteren. De natuur dicteert ons dus nog altijd. Ergens vind ik dat toch een geruststellende gedachte omdat ik begon te geloven dat de natuur het verloren had. Het is verdrietig als je bedenkt dat de meest kwetsbare de hoogste Covid prijs betalen. Maar jammer genoeg is dat hoe de wereld in elkaar steekt. Het is meer en pijnlijker zichtbaar en dichter op onze huid. Op zijn best ontdekken we iets over onze diepste solidariteit en grijpen we dit moment aan om van te leren. Niet alleen voor ons eigen bestwil maar voor de baten van het evenwicht op dit delicate organisme, Gaia

AVE

(118)

Letters van een Vero Moda tas, gevonden in de straten van Zwolle, zwarte schoolbordverf en gesso op een gebruikt douche gordijn op een houten frame.

3 letters die onlosmakelijk met de Latijnse groet verbonden zijn. De eerste verbeeldingen van deze groet zag ik als kind in de Asterix stripboeken. In deze briljant grappige verhalen, groeten Romeinse soldaten elkaar met een hand recht omhoog en dat deden ze in het echt ook, 753 voor Chr. Deze fysieke groet werd vergezeld door het verbale AVE.

 Deze arm saluut heeft een on-plezante rentree gemaakt in de jaren 30 van de 20e eeuw. De Nazi’s, fans van het classicisme, hebben de groet, AVE, heil Caesar, omgebogen naar hun eigen fascistische Heil Hitler. Een connectie tussen het classicisme en het fascisme werd toen geboren. Daar kan het classicisme op zich zelf ook niks aan doen.

 Vandaag, zien we het ultra rechtse politici opnieuw flirten met het classicisme, wat wordt uitgelegd als nostalgie. Als het classicisme een goud gerande schaamlap wordt waar rechtse politici zich mee tooien is er best reden tot ongerustheid.

 AVE zelf wortelt gelukkig ook nog in zachte grond en dat is het AVE van AVE Maria. Daar schuilt, als je het mij vraagt, an sich geen kwaad in.

 Ik schrijf het jaar 2020, het is bijna kerst, dus ik groet u, AVE!

Cheap But Costly

(117)

€3- prijskaartje van een aanbieding (gevonden aan een T-shirt dat gekocht is in een tweedehands winkel) op inpakfolie met waarschuwingstekens op een houten frame.

Ik ben een enthousiaste tweedehands/vintage shopper. Sinds ik mij bewust ben van moderne slavernij probeer ik steeds minder nieuwe kleren te kopen. Er is ook al zoveel in omloop dat het zonde is om het niet een tweede keer te gebruiken. Het hier in beeld, €3,- prijskaartje, vind ik een echte miskenning van de handen die het gemaakt hebben en heel waarschijnlijk is het een flinke aanslag op het milieu. Ik vraag mij af of deze commerciële keten van goedkope maar dure producten omgebogen kan worden tot iets waardigs en duurzaams.

Unfluencer

116

Gele tas, zwart plastic object en geknipte letters uit een magazine op houten frame. 

Als iemand mijn advies zou vragen over hedendaags beïnvloeding en beïnvloeders. Zou ik adviseren weer zo snel mogelijk unfluenced te worden. Wordt en blijf gids en meester in je eigen gedachten en daden. We staan allemaal onder invloed tot op zekere hoogte. Maar beïnvloeding heeft ergens een grens, zeker als het commerciële beïnvloeding betreft. Houdt je eigen kritisch vermogen. #volgjeme?.

L’ Origine du Monde

verbal 115

Kleine legoblokjes; onderdeel van een relatiegeschenk en witte acryl op badstof hoeslaken op een houten frame.

De titel L’ Origine du Monde heb ik geleend van DE l’ Origine du Monde van Gustave Courbet uit 1866. Bij het schilderij van Courbet kijk je recht in het kruis van een vrouw. Een vrij direct en expliciet beeld. Het ontstaan van de wereld heeft hij hiermee op een bijzondere en licht omstreden manier vrij helder in beeld gebracht. Want alles begint bij geboorte. In het universum worden sterren geboren en daar sterven of doven ze ook weer na verloop van tijd. Alles is sterrenstof. Waar Courbet het leven laat ontsluiten bij het kruis van een vrouw, zo laat ik het leven hier ontvouwen aan de hand van een handjevol elementaire deeltjes. Het is maar net hoe micro je scope is.

All Truth Is Crooked

(verbal no. 114, UFO 29)

Gevondenvariaties van zwarte cirkel en ring vormige objecten van onbekende herkomst eneen industrieel label op gips op een houten frame  

De titel vindt zijn wortels in een Nietzsche quote,“All Truth Is Crooked, Time Itself Is a Circle”.  Dit is een tweede versie, Time Itself Is a Circle kwam al voorbij als verbal no.107. Ditmaal breng ik het in verband met het filosofische concept  van de ‘Eternal return’ of wel de ‘Eternal recurrence’. Eternal return is een concept over het universum dat stelt dat alles wat zich daarin beweegt zich eindeloos herhaald,in dezelfde vorm en in oneindige aantallen door oneindige ruimte en/of tijd. Dit concept is voor het eerst gevonden in de Indiase filosofie en in de 2 eeeuw heeft Friedrich Nietzsche het verbonden aan zijn eigen concepten zoals de voorbestemming van de mens zichzelf te herhalen in dezelfde gegeven situaties. 

ll truth Is Crooked,volgens Nietzsche zelf is alles subjectief en is er wel een waarheid maar deze kan gebogen worden en zelfs frauduleus worden.  Eenuitspraak die in deze tijd van alternatieve waarheden en feiten, die als menig worden afgedaan, heel actueel blijkt. 

Under What Power

(verbal 113, UFO 28)

Tekst uit een legal guide van de Extinction Rebellion activisten, twee handvatten vaneen canvas shopper tas en een gevonden zwart plastic object op een deel van eenplastic zak op een houten frame.  

In najaar 2019 ging ik met mijn lief naar London. Met in ons achterhoofd dat dit misschien wel het laatste ongecompliceerde tripje naar de UK zou kunnen zijn voor de Brexit. We hadden een heerlijke tijd want Londen is erg leuk. Een onverwacht grappige hoogtepunt was een Extinction Rebellion manifestatie op Trafalgar Square waarin we per ongeluk terechtkwamen. Een kleurrijke dansende bijeenkomst. Iets wat opviel was hoe strak en goed ze georganiseerd waren. Zo reikte ze hand-outs uit, getiteldXR LEGAL INFO, uit aan de mede-activisten en omstanders. Uit dit boekje leerdenwe wat te vragen als je door de politie aangehouden wordt. Deze vraag luidt;onder welke macht hij daartoe is geautoriseerd en of zijn aanhoudingrechtvaardig is. 

‘Under What Power’ werd de titel van dit  werk omdat we ons allemaal wel eens afvragen onder welke filosofische of eigenlijke macht we eigenlijk handelen.

112 The I of the Beholder

Tekst uit kranten en/of tijdschriften en witte acrylverf op een gebruikt douchegordijn met zwarte en witte strepen (nog steeds minimaal zichtbaar) op een houten frame 

Beauty is in the eye of the beholder’ is een liefdevol gezegde dat zegt dat echte schoonheid, de schoonheid is die je uitstraalt naar de anderen, de beholders. De beholders, de aanschouwers, zullen dan deze mooie energie ervaren als een volmaakte en totale persoonlijkheid zonder te oordelen over oppervlakkige imperfecties. 

Door de opkomst van enkele sociale platforms is  de beholder een steeds centralere rol gaan vervullen en werden de toeschouwers een zelf bevestigend publiek.   Mijn statement op dit canvas; ‘Where have I been all your life’, is geheel in lijn met deze mind state.

111 Leeg (Empty)

Geel kaartje gevonden langs de weg in de Grote Voort, een industrieterrein in Zwolle, schoolbordverf en plextol finish op een transparante plastic zak op een houten frame.

 Leeg, een in het oog springend, geel kaartje dat ik in een industriegebied vond. Het is ook te lezen als een statement; Hey, hier is niks meer te halen, ik ben echt LEEG, met hoofdletters!, Dit gele kaartje is waarschijnlijk bedoeld voor als aanduiding voor de staat van een laadruim, of iets anders her-vulbaars dat vervuld moet worden. Maar voel je verder vrij om te associëren

110 Aged Young People

Een reep gedroogde gesso uit de bovenzijde van de gesso emmer, acrylverf en geknipte letters op een zwarte vuilniszak op een houten frame.

Leeftijd is slechts een getal, Ik ben dit jaar (2020) 50 geworden en ik ben er nog en blijf nog even! Ik voel me niet wezenlijk anders dan eerder. Ik hoop meer beoordeeld te worden op mijn ideeën en daden dan op mijn leeftijd of sekse. Jong staat voor een belofte, een schoon canvas en zeeën van tijd. Meer gerijpt zijn, en dan spreek ik nu even voor eigen parochie, staat vaak voor toenemende diepte, vrijheid, onafhankelijkheid en meer macht om dingen voor elkaar te krijgen op de manier zoals jij dat wilt. Tot op zekere hoogte.

 Conservatief denken, vooringenomenheid en vastgeroeste aannames, komen in alle leeftijdscategorieën voor.

 Het zijn van een zekere leeftijd  is in zichzelf geen verdienste. Er goed uit blijven zien wel! Ouder worden is het lot van de meeste jongeren met de dood aan het eind van de rit als lastig vooruitzicht. Dat is het leven in een notendop.

SMART

(verbal no. 109)

Letters S M A R T geknipt uit een gescheurde Guppy friend no-waste washing bag (die micro plastics filteren, iedereen zou er en moeten hebben) op transparant plastic op houten frame.

Het woord smart kwam echt in de mode bij de opkomst van de smartphones en het bleef in de mode door de opkomst van nog veel meer slimme apparaten die iedereen wil. Alles om ons heen wordt slimmer terwijl wij in feite steeds minder bruikbare data in onze hersenen opnemen. Dat houdt me bezig; onze hoofden steeds voller van alle vormen van zinloze data en ons geheugen dat gelimiteerd is in opslagruimte. De onbeperkte toegang tot kennis loopt door een snoertje, en zelfs dat vaak nog niet eens. De snelheid van onze kennis is helemaal afhankelijk van netwerken en kabels, tot en met 5G. 

Met de opkomst van de nieuwe complot theorieën die de geloofwaardigheid van een slecht sprookje hebben, vraag ik mij wel eens af of de mensheid als geheel er eigenlijk wel echt slimmer op wordt. Of neemt het in werkelijkheid steeds een beetje af terwijl al onze slimme spullen ons straks voorbij gaan streven. 

Paradiso

(verbal no. 108)

Een paar ondefinieerbare plastic objecten op een gehavende museum vlag, gevonden in de bosjes na een storm, ± 10 jaar geleden, de vlag zelf inmiddels out-dated- dus uiteindelijk – in een van mijn werken terecht gekomen.

De zwarte stukjes plastic zijn beide soort van boemerang-vormig. Gecombineerd en in compositie geplaatst heeft het de gelijkenis van een slang die zich opricht. Een snelle associatie bracht mij bij het hof van Eden. Paradijs, met de slang als listige verleider. Als het niet voor de slang was, zou alles nog steeds perfect zijn, saai maar perfect. Het hof van Eden, voedt een oneindig verlangen. Dit verlangen leeft zowel onder gelovigen als onder non-gelovigen. De realiteit van het echte leven is vaak alles behalve paradijselijk

Time Itself Is a Circle

(verbal no. 107)

3 plastic clean tissue cups, gebruikt op de eettafels van restaurantketen ‘ de Beren’ op een plastic inpak folie op een houten frame

De titel vindt zijn wortels in een Nietzsche quote, “ All Truth Is Crooked, Time Itself Is a Circle”. Het is pure poëzie en het heeft hele hedendaags flair.

 Het bewijst dat de tijd zelf niet alleen een cirkel is maar dat er naast de oppervlakkige verschijning, gebruiken en modes, nooit echt iets wezenlijks veranderd op meta level. Hoe beschaafd we er ook uitzien, onder de glimmende oppervlakte sluimert de holenmens nog altijd.  ‘All truth is crooked”, zou maar zo een vroeg bewustzijn kunnen zijn van de alternatieve feiten die we zo goed kennen in deze tijd.

 Als toevoeging op mijn woorden nog een opsomming van interpretaties over het gezegde die ik gevonden heb op het internet;

 1- Nietzsche wees er op dat alles subjectief is. De waarheid bestaat maar kan gebogen worden of zelfs  frauduleus worden.

 2- Dat je de waarheid kent maar in een cirkelredenering terecht komt  als je probeert uit te vinden wat de betekenis daarvan is.

 3- Dat Nietzsche zijn onwetendheid van de kern van de waarheid en tijd toont die hij bij wijze van hypothese metaforisch open stelt voor vele interpretaties.

4- Nietzsche weet niets over tijd of waarheid.

Losing My Religion

Verbal no.106 UFO 27

Inpakpapier, sleutelhanger/label, een ondefinieerbaar plastic object en transfer letter die GOD spellen. 

Een paar dingen die wonderwel overlappen in dit stukje werk. De titel kwam er als laatste bij maar vat het mooi samen.

 Ik heb de titel geleend van de band REM met hun hit Losing My Religion. Persoonlijk had ik geen geloof om te verliezen. De sleutelhanger in het kunstwerkje is geadresseerd aan GOD. Is GOD de eigenaar van de sleutel, geeft het toegang tot het paradijs of Is GOD hier een sleutelfiguur?

Give ‘Em Enough Rope And they ‘ll Hang Themselves 

 (verbal no.105 UFO  26)

Flexibele rubber ding van iets en gele verf op plastic tas van de DeKa Markt op een houten frame. Beide gevonden op straat.

De Britse schrijfster  Charlotte Brontë is de bedenker van deze uitspraak. Wat er volgens haar achter de uitspraak schuil gaat is misschien nog minder interessant dan wat je er allemaal in kan leggen. Er zijn vele interpretaties te vinden op allerlei interesse gebieden. Ik laat in het midden wat mijn associatie is.

Chez Moi

(verbal no.104)

Vrijheid heeft een prijs en heldendom lijkt te koop.

Barcode op gebruikt T-shirt, ontworpen voor en gedragen tijdens  kunstproject ‘Mind Your Steps’ (2009) op houten frame.

We zien een portret van Che Guevara maar dan met mijn gezicht. Deze print maakt onderdeel uit van het kunst-bewustzijnsproject Mind Your Steps uit 2009. Dit project was een groot geëngageerd multidisciplinair en interactief kunstproject in opdracht vanBFO (Bevrijdingsfestival Overijssel) 2009 .

Het doel van het kunstproject was het publiek van het festival onderdeel laten worden van een ‘vrijheidsgedachte’ en ze zo op een speelse manier te confronteren met de vraag hoe belangrijk vrijheid en vrijdenkers zijn en welke verantwoordelijkheid vrijheid met zich meeneemt. Wie er meer over wil weten verwijs ik naar deze link: https://maritotto.nl/2009-mind-your-steps/.  

Als logo voor het project creëerden we alter ego’s met  onze gezichten gemorfed  in de gezichten van de vrijdenkers, Che Guevara, (ik alias Chez Moi), Karl Marx (Niek alias Niex) en Asterix  (Mark alias Markelix) ge-photoshopt. Onder het motto; in iedereen schuilt een vrijdenker en een held.  Dat is in werkelijkheid niet waar natuurlijk want er zijn in werkelijkheid veel meelopers, angsthazen en antihelden . Dus dit kunstwerkje is oude wijn in een nieuwe zak?  Dat is in dit geval totaal legitiem aangezien alles in de hergebruik de hoeksteen is van Remains Of Today. – no waste.  Mijn ChezM(oi) heeft ook nog gefigureerd als artwearness T shirt, maar dan met een leeg gezicht. Nu, afgebeeld met een barcode… vrijheid heeft een prijs en heldendom lijkt tegenwoordig gewoon te koop.

Langoustine a la Mode,

(verbal no.103)

Gevonden plastic kreeft of plastic rivierkreeftje op een gevonden plastic tas van Vero Moda op een houten frame.

Kreeft; hardvan buiten, zacht van binnen. Ze worden levend gekookt, gekraakt als eenwalnoot en leeg gepeuterd. De meeste levende kreeften zijn grijs of zwart,gekookt worden ze vaak pas oranje. Ik heb eens al snorkelend een Langoest getroffen. Dat is een kreeft soort die enorm groot kan worden met voelsprieten van een meter. Een magische ervaring, een ontmoeting met een zeedier. Ooit had ik een ongefundeerde angst tegen de wezens en kruipers uit de blauwe dieptes maar nu vind ik het fascinerend.  Als je eenmaal met hen op vriendschappelijk voet hebt gestaan wordt het steeds moeilijker ze te visualiseren als eten. Deze plastic versie is gevonden in de straten van Zwolle.

The System,

(verbal no102)

Plastic kweekbak en transfer letters, gesso en zwarte  schoolbordverf op vitrage gordijn stof en houten frame..

De achterkant of onderkant van de kweekbak heeft een prachtig patroon. We zien cirkels die met elkaar verbonden zijn alsof het atomen of moleculen zijn of iets anders wetenschappelijks wat met elkaar in verbinding staat. 

Suggestie en fantasie is alles. Als we het leven holistisch beschouwen is alles verbonden en is alles koolstof, zuurstof en water in wisselende vorm en samenstelling. Sterrenstof!!  

Waar materie verdwijnt komt er elders materie voor terug. Een onbegrijpelijk allesomvattend goddelijk systeem. Daaroverheen ligt ons systeem waarin we alles proberen te moduleren naar onze wensen. Waar onze materie verschijnt, verdwijnt het elders.

Unbehagen,

 (verbal no. 101

Gevonden en uitgeknipte tekst,  gesso en witte acryl op molton hoeslaken en houten frame. te acryl op molton hoeslaken en houten frame.

Het woord Unbehagen valt voor mij samen met punk fenomeen, Nina Hagen. Unbehagen was de titel haar tweede album uit 1980. Ik was toen 10 jaar oud en kwam net in aanraking met Grease, dat was toen al spannend genoeg. Maar mijn 3 jaar oudere broer was of werd punk. Hij had het eerste album Nina Hagen Band (1979) en draaide dat vaak en hard. Gek genoeg wisselde hij dat dan af met Johnny Cash.

Nina Hagen dus. Echt een verschijning, rauw en grappig onaangepast maar ondertussen was ze wel klassiek geschoold.

Het woord unbehagen- onbehagen was in deze context een woordspeling met haar naam gecombineerd met de eighties tijdgeest. Periodes van onbehagen worden afgewisseld met periodes van behaaglijkheid.

 Op dit moment lijkt de behaaglijkheid wel wat ver te zoeken.

rden afgewisseld met periodes van behaaglijkheid. Unbehagen sluit perfect aan op dit specifieke moment in deze specifieke tijd. We zijn de behaaglijkheid in ieder geval wel voorbij!

Pointer 

(verbal no.100, UFO 25)

Collage: gevonden ondefinieerbare plastic objecten, en witte acryl op inpakfolie op een houten frame.

De eerste 50 verbals werden afgesloten met een grote rode punt, period! Dat was zo omdat ik het idee had dat de serie wel zo’n beetje af was. De overdrachtelijke punt was een mooie hekkensluiter. Niets bleek minder waar want niet alleen bleef ik maar gekke plastic objecten op straat vinden en mooie gekke dragers en tekst concepten ontdekken, maar bleek het ook nog eens een hele inspirerende bezigheid. Een bezigheid waar ik maar moeilijk weer afscheid van kan nemen. Nu ik 100 heb bereikt weet ik al dat ik op dit moment nog een paar ideeën heb liggen die ik zeker nog wil maken. Maar deze mijlpaal van 100 is voor nu de denkbeeldige finishlijn van Remains Of Today maar je weet, de pijl suggereert al iets anders.

M.

(verbal no. 99)

Collage: gevonden tekst uit tijdschriften en kranten bamboe tandpasta spatel en acrylverf op deel van katoenen tafelkleed op houten frame.

Een kritisch stukje tekst over kunst uit de HP de tijd, een expositie aankondiging uit een Metropolis M en een tekstregel uit een tekst die ik ooit zelf geschreven heb, vormen de basis van dit werk. De  zelfgeschreven tekst, om het even in context te plaatsen, heeft op zijn beurt weer als basis gediend  voor 2 uit tekst opgebouwde tekst portretten getiteld Sign Of The Times. De gehele tekst bestaat als zodanig niet meer, dus kan je alleen heel fragmentarisch terug lezen hoe ik op dat moment naar de wereld keek (2011).  M staat voor mij, Marit. Ik ben een kunstenaar die onherroepelijk samenvalt met mijn persoon als zodanig.  Zoals ik het zie is het ik geen kwestie van keuze maar een bepaalde uitkomst van een jarenlang proces.

Specimen X

(Verbal no. 98)

Collage: konijnen botjes, gevonden lichtblauwe plastic label uit de transportsector, wrijfletters en rode en witte acryl op inpakpapier en transparant plastic op houten frame.

De konijnen botjes komen uit mijn materiaal archief. Het totale konijn is destijds gevonden op een begraafplaats in Zwolle. Geen toevallige vondst, Ik was toen bezig met een serie tribale (voorouder) maskers en de botjes waren een van de benodigdheden daarvoor. Specimen of specimen X  (zoals je de botjes ook kunt lezen) verwijzen naar de verzameldrift die wij mensen hebben. Musea vol met collecties stenen, fossielen en botjes. Na het verzamelen komt het duiden, het determineren en het vaststellen wat het geweest moet zijn. Spannend wordt het natuurlijk pas echt als het nergens gerubriceerd kan worden….

Bravo Charley!

(verbal no. 97)

Collage: gevonden tekst uit kranten en tijdschriften, een lachgas patroon en witte en zwarte acrylverf op gebruikte oude canvas leger tas (pukkel) op houten frame.

Ik weet weinig af van militaire operaties. Via de media ben ik wel getuigen geweest van vele operaties, invallen en interventies.  Ook als fervent film liefhebber is menig oorlogsfilm gepasseerd zoals bijvoorbeeld Apocalypse Now. Ik ben een pacifist, denk ik. Maar toch krijg ik de kriebels bij het woord revolutie en het zien van een Che Guevara afbeelding. Oorlog fascineert klaarblijkelijk. Het gevecht van leven op dood, goed en kwaad, verslagenheid, overwinning en heldenmoed appelleren waarschijnlijk aan een zekere essentie van het bestaan of zo. Termen als Victor, Charley (of is het Charlie?) en Foxtrot komen voort uit de oorlog communicatie. Als je niet beter wist klonk het best opgewekt en feestelijk. Het lachgas bommetje dat ik op straat in Zwolle  gevonden heb, was de aanleiding tot de oorlogsretoriek in dit kunstwerk. En dan heb ik het nog niet eens over de war on drugs.

Het Offer 

(verbal no. 96)

Collage: seal lint en deel van filmposter van Andrey Tarkovsky op een houten frame.

Het offer is nauw verweven met religieuze rituelen. De Inca’s en de Maya’s hebben het tot een wrede kunst verweven. Maar ook moderne religies houden het offer nog steeds aan als een daad, een gift aan God, Allah. De Inca’s en de Maya’s waren extreem gewelddadig en de geofferde extreem machteloos. De uitvoerende priesters werden zelf nooit een offer en hadden alle macht. Hoewel ik er sterk van  overtuigd ben dat het religieuze instituut dit soort rituelen gebruikt om hun volgelingen te sturen en  te managen, denkt een deel van mij dat een klein offer wel waarde geeft. Ik onderstreep klein offer!

Shooting Fish

(verbal no. 95, UFO 23)

Collage: delen van gevonden en ongedefinieerd zwart plastic objecten  gecombineerd, een visvormig sojasaus flesje en witte en zwarte acrylverf op rest van katoenen tafelkleed op een houten frame. 

Shooting fish in a barrel is een Engels gezegde. Het wordt vaak gebruikt om op een vrolijke wijze aan te geven dat de taak die voor een hele makkelijke is. Het heeft verder weinig uit te staan met agressie. Het gevisualiseerde wapen van gevonden plastic deeltjes ziet er meer agressief uit. Ik was soort van geschokt door de oppervlakkige overeenkomst met een echt wapen. Waar staat een afbeelding van een pistool eigenlijk voor?  Wees gerust, ik ben geen lone wolf van welke soort dan ook…..De vorm was een toevalstreffer en ik kon het gewoonweg niet weerstaan> de titel is bedoeld om de klap wat te  verzachten en het geeft een iets ander perspectief dan het beeld wat je waarschijnlijk aanvankelijk had. En daarnaast seks en geweld verkoopt, toch?

Like Nina Said

verbal no.94

Collage: gevonden letters uit tijdschriften en kranten en acrylverf op katoenen gordijnstof op een houten frame. 

Deze tekst: ‘How can you be an artist and not reflect time’ is oorspronkelijk van jazz zangeres en fenomeen, Nina Simone. Ze sprak deze woorden om te onderbouwen waarom haar teksten zo geëngageerd waren. Zij definieert zichzelf als een activistische zangeres of een zangeres die toevallig ook nog eens activistisch was.  Haar persoonlijkheid en beroepsmatige podium persona vielen samen. Ik snap dat helemaal want ikzelf ben een kunstenaar die niet kan voorkomen dat actuele wereldse zaken in haar werk terecht komen. Niet omdat dat een keuze is maar omdat dat gene wat ik ben en wat ik maak, de wereld waarin ik leef als vanzelf weerspiegeld.

Peace Loving Animal

(verbal no. 93)

Collage: deel van gevonden wiel velg, gevonden metalen gekko of hagedis achtige vorm en acrylverf op oude heren pyjama met groene legerprint op een houten frame.  

Ik ben geboren in de 70ties, 1970, om precies te zijn. Totaal niet bewust van de coolheid van dat tijdperk en sowieso te klein en onbetekenend om er toen iets van te vinden. Maar even zo goed, voel ik altijd de aanwezigheid van een onvermoeibaar en ietwat naïef hippie meisje in mij. Ze houdt standvastig vast aan het concept van de betere wereld in de maak. Telkens als weer aangetoond wordt dat dit ,‘ you may say that I am a dreamer’ idee uit de tijd is of misschien wel nooit heeft bestaan volgt er steevast ongeloof en een beetje wanhoop. Ik kan het niet helpen om te blijven hopen, in plaats van geloven, in een betere wereld. Dus je kan zeggen dat ik een dromer ben maar ik ben er bijna zeker van dat ik niet de enige ben. 

Stroke

(verbal no. 92)

Collage: gebruikte kwast en Duck tape op de overblijfselen van katoenen kaasdoek op een houten frame. 

Deze specifieke kwast is vele jaren gebruikt voordat ik het per ongeluk, vol gezogen met zwarte verf, heb laten opdrogen. De staalharde kwast, die ik de dag daarna vond, was nu ongeschikt geworden voor zijn arbeid. Nu, niet in staat te creëren, is het zelf geëvolueerd naar een kunstwerk. Het trekt een zwarte lijn, gemaakt van Duck tape, wat zich voordoet als een verfstreek en het existeert in de tweede termijn van zijn bestaan. 

Venus Meets Mars

(verbal no. 91- UFO 24)

Collage: gevonden ondefinieerbare zwarte plastic objecten en witte acrylverf op overblijfsel van een bedrijfsvlag-stof.

Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus. Een oud gezegde wat een poging doet de verschillen tussen mannen en vrouwen te duiden.  Ik zie mijzelf als een moderne vrouw die het leuk vind om overdrachtelijk op het mannelijke schaakbord te schaken. Niet dat ik in de huid wil kruipen van de Koning, de rol van de vrije Koningin past mij prima. Zelfs als jong meisje haatte ik het idee dat er al bepaalde rollen voor mij weggelegd zouden zijn. Niet dat mijn ouders daarin dwingend waren maar meer dat de maatschappij als geheel best rolbevestigend is. Dus, ik werd kunstenaar en dat probleem leek opgelost. Bijna. Een vrouwelijke kunstenaars collectief genaamd Gorilla Girls haken in op deze thema’s met humor en ironie. Zij maken en printen vele statements zoals onder andere deze; “ The Advantages Of  Being a Woman Artist” en dan volgt er een lijst van non- voordelen. Dit statement hangt op een muur in mijn atelier, om te inspireren.

Ze Is Gebruikt

(verbal no. 90)

Collage: deel van wereldkaart, plastic zak  en witte acryl verf op een houten frame

Eerder gebruikte ik al een ander deel van de zelfde wereldkaart voor verbal 77, getiteld The World’.  De woorden die deze verbal ondersteunde gingen vooral over een kater die de kaart stukje bij beetje met zijn nagels uiteen scheurde. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal.  Deze verbal is meer poëtisch en treuriger tegelijkertijd. Ook gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Een planeet dat vele wezens huisvest die geen andere planeet achter de hand hebben. Ze blijft schitteren en geeft ons het beste van wat ze heeft maar haar hemelse lichaam doet pijn en haar huid vertoont barsten. Ze is gebruikt en heeft goeie zorg nodig. 

Some Character

(verbal no. 89)

Collage: gebruikte lettersjablonen op zwarte afvalzak op houten frame. 

We hebben karakter en we gebruiken karakters om ons mee uit te drukken. Het karakter dat hier getoond wordt noemen we het Latijnse of Romeinse schrift. Dit schrijft is wijdverspreid geraakt dankzij het Romeinse rijk. In een ander leven heb ik ook professioneel  lettertypes ontworpen. Deze lettertypes zijn uitgegeven door een grote font uitgever uit Hamburg. Voor inspiratie keek ik ook vaak naar andere schriften dan het Latijnse en zo ontstonden er en aantal cross over fonts. Een van die fonts heet Beyond Babylon, een perfecte mix van Latijns en Arabisch schrift . Nog steeds ingericht volgens ons alfabet maar met de Arabische vormgeving  en uitstraling.  Het representeert mijn visie over een eventuele toekomstige samenleving. Een gemeenschap die gewoonten en gebruiken mixed and matched, het beste van verschillende werelden haalt en ondertussen langzamerhand toewerkt naar wereldvrede. 

Medicine 4 All

(verbal no. 88)

Collage van orale medicijnen, oog-druppelaars en geknipte tekst op voormalige semi transparante waszak op houten frame.  

Volksgezondheid is een grote toekomstige uitdaging. Populatie en welvaart nemen toe en neemt aan haar zijde ook vele welvaartsziekten mee. Het ondervangen van deze fysieke ongemakken en het steeds ouder worden maakt dat de gezondheidszorg in het westen steeds duurder wordt en is het bijna onmogelijk het toegankelijk te houden voor iedereen. Ondertussen groeien de rekeningen van de verzekeringsmaatschappijen en telt de farmacie, die uitgroeit tot de nieuwe golddiggers met een business model, haar geld.  De hoofdprijs hiervoor wordt uiteindelijk betaald door hen die totaal geen welvaart hebben in deze globaliserende wereld. Zij hebben vaak niet eens toegang tot goeie gezondheidszorg. Er schijnt geen geneesmiddel te bestaan tegen sociale ongelijkheid.

Tensed & Stretched  

(verbal no. 87)

Collage: elastiek op een houten frame.

Let op dit kunstwerk is veranderlijk van aard!

De menselijke geest is als een elastiek. Het is flexibel en kan worden opgerekt tot op zekere hoogte . Mijn kunstwerk hier is gemaakt van vele elastiekjes in verschillende maten. Ze zijn gemaakt om rekbaar te zijn maar eens ze te lang en te veel uitgerekt zijn houden ze het niet vol en , zoals de menselijke geest, breekt het. Mijn boodschap aan de toekomstige koper is als volgt;  Beste Nieuwe Eigenaar; Deze vierkante verbeelding van de uitbreidbare geest heeft wel wat onderhoud nodig. Daarom krijgt u bij de aankoop een klein EHBO zakje met extra rekbaarheid. Haar toekomstige staat ligt in uw handen. Zorg er goed voor!

OK

(verbal no. 86, UFO 23)

Collage: letters uit tijdschrift  (HP de Tijd) en gevonden ondefinieerbare plastic objecten gevonden in de buurt van de Rieteweg, Zwolle op  badstof hoeslaken op een houten frame

 Ok , twee letters en iedereen weet hoe je er aan toe bent.  Ik heb  even een etymologisch onderzoekje gedaan naar het wijd verspreide kleine woordje met de grote betekenis. In tegenstelling tot wat ik dacht heeft het woord, of zeg ik afkorting, vele vaders en moeders.  Volgens Wikipedia zijn er 8 mogelijke bronnen. Hier volgen de 8  bronnen In vogelvlucht; All Correct (1839 Boston Morning Post), Old Kinderhook  (1840- geboorteplaats Martin van Buren –president V.S)- gebruikt tijdens herverkiezingen, Ola Kala, Grieks voor alles goed. Au Quai (Aan Kade- gebruikt in New Orleans) . Wa Kee, Geïntroduceerd in Noord Amerika door Afrikaans slaven, Oskar Karlson, 1910 gaf op deze wijze met zijn initialen zijn fiat aan de T Ford en tot slot;  OK , een oorlog term waarbij de O als 0 gelezen moet worden en de K voor killings- zero killings. Dus OK vat in een paar letters toch een groot deel van onze geschiedenis samen. Dat vind ik best Ok, Oké, Okay, Okido, eh….

Faux Pas

(verbal no. 85, UFO 22)

Collage: plastic tas van kleding merk, verfrestjes en gevonden plastic items/labels die ik niet precies thuis kan brengen op een houten frame.

Onderdeel van de Remains Of Today serie

 Faux pas is Frans voor een misstap. Het is zoals zoveel woorden blijven hangen in ons vocabulaire zoals het woord vocabulaire. Je kan veel zeggen van Napoleon maar hij heeft onze taal net een beetje meer je ne sais quoi gegeven. Nu wordt een faux pas eigenlijk alleen echt gebruikt in de modewereld om aan te geven dat iemand zich qua styling op glad ijs begeeft. Bij een faux pas denk ik eerlijk gezegd altijd aan de sandalen van mijn vader die vroeger bij uitstek gedragen werden met (te hoge) geitenwollen sok. Wij vonden dat toen grappig en niet echt hip. Maar de foute sandaal, nu Adilette badslippers, inclusief foute tennis sok gold dan toch een aantal jaar geleden als über fashionable onder de hiphop-loving, meestal jongens. Even lelijk als altijd maar nu even geen faux pas want mode?! Het bewijst ergens dat mode en stijl toch niet perse het zelfde zijn.

Vicky Veil

(verbal no. 84)

Collage: voile, vitrage, zwarte acryl en foto uit magazine op een houten frame

 Een knipoog naar Vicky Vale, de journaliste  en flirt van Bruce Wayne uit Batman. Voor het eerst  geïntroduceerd in 1948. Een journaliste, een werkende vrouw. In de jaren 40 een nog niet alledaags verschijnsel. Maar goed haar aanwezigheid in de film werd door haar functie een beetje bepleit maar was in werkelijkheid om haar uiterlijk te doen zoals dat in die tijd gewoon was. Door de tijd heen is zij steeds meer geëvolueerd tot bewuste en onafhankelijke vrouw die weliswaar naast Bruce Wayne staat, maar toch ook haar mannetje. Vrouw zijn, ik ben het, is een complexe bezigheid. Er zijn zoveel aspecten van je zijn die je kunt etaleren. Wat ik mooi vind aan mijn eigen tijd en plek in de wereld is dat je als vrouw niet alleen meer hoeft te letten op een mooie buitenkant maar je ook een intelligente bijdrage mag leveren. Te bedenken dat dus nog maar kort zo is en ook nog lang niet overal…

Covid

(verbal 83)

Collage: blauwe Pedaalemmerzak (compleet) en plastic hotel toiletzitting seal op een houten frame

Voor maanden was Covid-19 al overheersend aanwezig in de media. Niet het meest inspirerende thema maar een gegeven. Het was een uitdagende situatie waardoor het onmogelijke mogelijk leek en bleek. De Co2 emissie was dusdanig gereduceerd dat de lucht boven Peking weer blauw werd. Covid als een engel der wrake? Is het de natuur die terug vecht en ons laat zien dat zij, ondanks onze technologische voorsprong, zij toch het laatste woord heeft? 

Zin Om Nog Drie Keer Rond De Maan Te Gaan’ 

 (Verbal no. 82)

Collage van gevonden teksten/woorden en afdruk op plastic van eerder gebruikt sjabloon op  rest gebruikt en gewassen hoeslaken op een houten frame.

 De tekst is ontstaan uit een pagina in de HP de Tijd. Door de woorden los te knippen ermee te schuiven en opnieuw te rangschikken is deze tekst ontstaan. Door toeval ligt  er een mooie fantasie of belofte. De maan is magisch en mysterieus. Het is van invloed op alles en wordt net zo makkelijk in verband gebracht met hekserij, weerwolven als met  succes en de liefde. Ook is de maan een grote inspiratiebron voor de kunsten. Zo zong Frank Sinatra bijvoorbeeld;

“Fly me to the moon
Let me play among the stars
And let me see what spring is like
On a-Jupiter and Mars
In other words, hold my hand
In other words, baby, kiss me. “

Hieruit valt dus duidelijk te lezen dat een reis naar maan en de sterren een zinnebeeld is voor  liefde en verleiding. In 2013 heb ik een schilderij vernoemd naar dit nummer maar ik legde ik de associatie met ontsnapping aan en het verlangen naar. 

Dus de maan en of sterren als in het reiken naar het betere, het best of hoogst haalbare, en dat dan dus nog drie keer in dit geval.

What’s Cookin’ 

(verbal no. 81)

Collage: gebruikte en gebroken, meer dan 30 jaar oude, houten keuken spatel, zwarte schoenveters en witte acryl op gebruikt en gewassen douche gordijn op een houten frame.

De Engelse taal is rijk als het gaat om gezegden en metaforen. Zoals deze “ Whats cooking”, wat zoveel betekent als waar ben je mee bezig? Of simpel gezegd; hoe gaat het, is er nog nieuws? Koken en brouwen zitten overdrachtelijk gesproken in dezelfde hoek als het gaat om bedenken, maken en debatteren.  Er is altijd risico op overkoken als de hittebron niet op tijd uit wordt gezet. Deze metaforische oververhitte situaties zijn makkelijk te voorkomen als er tussentijds stoom afgeblazen kan worden zodat de heethoofden weer een beetje kunnen afkoelen. 

No Number

(verbal no. 80)

Collage: nummers van een oud nummertjesapparaat ooit eigendom van de Koninklijke PTT, letters uit tijdschriften en kranten op plastic/papieren drager op een houten frame. 

Niemand wil en nummer zijn, desondanks zijn allemaal nummers in statistieken, systemen, in login codes, bij de tandarts, bij de dokter,  in het ziekenhuis, verzekeringsmaatschappij, restaurants, hotels,  met likes, in stadions, protest demonstraties, dodentallen, geboortegetallen, bevolkingsaantallen, slachtoffer-aantallen, indexen, rentes, onderzoeken, rapporten, geboorte datum, data, huis, telefoon, paspoort, lidmaatschap en banknummers. Maar toch, we willen liever niet zo behandeld worden, trek maar een nummertje.

Sealed Do Not Remove Front

(verbal no. 79)

Collage: rode seal strip voor onbekend gebruik, gevonden in het industriegebied Grote Voort, Zwolle, gele binnenkant kartonnen doosje en groene plastic tas van het merk (nog steeds plastic tasjes?) op een houten frame.

Deze groene plastic tas is niet op straat gevonden zoals meeste items in mijn serie, maar door een vriend aan mij aangereikt. Plastic is echt een issue voor mij. Ik probeer het op alle mogelijke manieren uit mijn leven te bannen. Het is geen simpele opgave daar we in een wereld leven waarin alles in plastic wordt verpakt. Mijn wekelijkse plastic overblijfselen gaan naar de plastic Hero, die overal in Nederland te vinden zijn. Toch zijn onze straten en onze natuur nog favoriete dump plekken voor afval, vooral door fast food gebruikers. De kleine plastic deeltjes microplastic die in onze zeeën drijven zijn langzamerhand onze vissen aan het vergiftigen. Er gaan zeevogels dood met plastic gevulde magen en schildpadden en andere zeedieren stikken er in. Als hoofd van de voedselketen zal dit ons uiteindelijk ook raken.

Feathers and Fuss

(verbal no. 78)

Collage: 3 veren en 1 ‘Stop Micro Waste’ label van een waszak, en witte acryl op  rest van gesneuvelde waszak op een houten frame.

Feathers and Fuss is een Engels gezegde wat betekent dat je geen toeters en bellen wilt, geen ophef.  Geen feathers and Fuss. Er zijn ego’s, situaties, etiketten, gebruiken en discussies vol van feather and fuss. Eigenlijk is het een rookgordijn waardoor je zicht op de ware situatie belemmerd wordt. Aan de andere kant zie ik graag fuss and feathers in de podiumkunst, muziek, theater en film. Doe mij 1000x liever een ‘larger than life’ glitter rockende buitenaardse wizard met een gitaar dan een boy of girl next door met een microfoon. We willen toch verwonderd blijven. In dit specifieke geval van het ‘Stop Micro Waste’ label dat ons wil aanspreken met alarmerende tekst, zou dat onderwerp nog wel wat meer Fuss kunnen gebruiken.

 The World (is my Oyster)

(verbal no.77)

Collage: deel van wereldkaart en transparant plastic deksel met rietjes opening, gevonden @ de Rieteweg omgeving en fragile/breekbaar tape op een houten frame.

De wereldkaart hing altijd in mijn slaapkamer voorzien van punaises die aangaven waar ik geweest was. Ik was op een goed moment babysit voor een enorme kater, Streepje, en die heeft een einde gemaakt aan deze muur vullende kaart. Hij had een vreemde manier om aan te geven dat hij zin had in zijn ontbijt. Hij nam de buitenste loshangende rand van de kaart en begon daar dan ritmisch tegen aan te tikken. Totdat, dat niet bleek te werken dan nam hij drastischer maatregelen zoals het lostrekken en met nagels openscheuren van het papier. Stukje bij beetje trok hij het papier uit elkaar. De kat was ervan  overtuigd was dat mijn papieren wereld zijn spreekwoordelijke ‘oester’ was. Na een poosje haalde ik de overblijfselen van de kaart van de muur af en bewaarde het in mijn ‘archief’. Nu past het perfect in mijn Remains Of Today serie.

New Rituals

(verbal no. 76) 

Collage: kartonnen duo (sinaasappel) houder en letters op rest van katoenen tafelkleed op houten frame. 

De 21^eeeuw is de eeuw van de nieuwe rituelen. Rituelen blijken kennelijk nog altijd nodig, ook in een individualistische samenleving.. Om aan te geven bij welke stam, groep of gedachtegoed je behoort voer je dezelfde rituelen uit. Dat geeft de geruststelling of suggestie dat je nooit echt alleen bent. Nu hebben we oneindig toegang tot de hele wereld maar onze identiteiten liggen ook oneindig uit elkaar. Hoe verder identiteiten uit elkaar liggen hoe meer onthecht en vreemder de rituelen zijn die met elkaar gedeeld worden, lijkt het wel. Neem bijvoorbeeld Facebook challenges, er zijn er die zich er vol overgave op storten en anderen, zoals mijzelf, die het dan weer totaal leeg onzinnig vinden. Dat brengt me op de volgende vraag; Hebben rituelen zin als de onderliggende structuur niet tastbaar is, als betrokkene geen echte band met elkaar delen. Of heeft de hang naar nieuwe rituelen te maken met een grote culturele leegte die elders is ontstaan?

New Age

(verbal no 75)

Collage: papieren knipsel uit tijdschrift en  kunststof textiel print van overgebleven  materiaal uit eerder project, rode veter en acryl verf op deel van oude vlag op een houten frame.

Iedereen is in zijn eigen tijd onderdeel van een new age, een nieuw tijdperk. De nieuwe generatie nu zijn de oude-van-dagen van morgen. Net zoals dat elk ontwerp, product of modeverschijnsel ooit nieuw en trendy was, wordt het  onherroepelijk ingehaald door de nog nieuwere tijd en wordt er naar gekeken als achterhaald en ouderwets. Wat een groot misverstand is dat toch.  Zoals er sediment moet zijn om leven te laten ontkiemen, moet er geschiedenis of gisteren zijn om überhaupt te vernieuwen. Tijd is ongrijpbaar en bestaat alleen voor diegene die er zelf deel van uit maken. Dus de Oude Romeinen en zelfs de holenmens waren hedendaags in hun tijd. Al was het woord hedendaags nog niet uitgevonden. Ik wil maar zeggen het nieuwe nieuw is vaak vluchtig, dogmatisch en zeer tijdelijk. Zou het principe van vernieuwing ergo verandering niet een ware vooruitgang moeten zijn in plaats van dogmatische hedendaagsheid. Kan een hedendaagse ontwikkeling bekritiseerd worden in zijn eigen tijd zonder als ouderwets gelabeld te worden?

Spying On Us Too

  (verbal no. 74)

Collage: gevonden tekst op zwart witte acryl op  katoenen tafellaken op een houten frame 

Dank zij de digitale revolutie is spionage van iedereen. Een gelijke hoeveelheid verspreidde en gedeelde data is niet het zelfde als gelijkheid. Het is eerder een grote –gemene- ver- deler. Het wereld wijde web van intriges en achterdocht is oneindig. Wie is in controle, wie weet wat van wie? Kennis is macht en machtige kennissen ook. Van ruilen komt huilen zeggen ze wel eens. We hebben al geruild, onze data voor ongelimiteerd gebruik, Er wordt al ergens zacht geweend. Misschien ben ik het zelf?

Time is Honey

(verbal no. 73)

Collage: een klein kartonnen kaartje met de tekst ‘Time is Honey’ op rode en gele acrylverf en bewerkte gestolde acryl verf op vlaggenstof op een houten frame.

Ok, dit is een serieuze zaak, Het voortbestaan van bijen en alle andere kleine wezens die we insecten noemen is in het geding. We zijn ze zachtjes aan het vermoorden door hun basisbehoeften te vergiftigen en ze te verdelgen waar wij ze vervelend vinden. Zo ongenaakbaar en ‘schoon’ als de mensheid denkt dat zij is, bepaald ze wat van waarde is en wat niet. Dieren, insecten en bloemen als persona non-grata, Wat voor wereld is dit? Ik ben niet religieus maar zijn niet alle levende wezens goddelijk? In ons verlangen alles te controleren en te overheersen laten we alles verdwijnen. Maar als God bestond, en als God natuur was dan weet ik wel we boven aan zijn ‘verdwijn’ lijstje stond.

The Opposites

(verbal no.72-UFO no. 21)

Collage: ondefinieerbaar gevonden plastic objecten in omgeving Russenweg Zwolle. Zwart en witte acryl verf op vlaggenstof op houten frame

 Deze vreemde vierkante objecten met ronde bolletjes, twee letters CK (Calvin Klein???!) in de buurt van de Scania aan de Russenweg, Zwolle gevonden. Geen idee wat het zou kunnen zijn of wat een eventuele toepassing zou zijn. Calvin Klein is ver te zoeken op Russenweg, dus het zal geen fashion statement zijn van een Poolse Trucker. De balletjes deden mij denken aan een parlement waar de leden keurig rij voor rij en partij bij partij zijn opgesteld om kritische vragen te stellen aan de regerende partij. Oppositie voeren. Voor oppositie heb je een tegen idee nodig om je tegen af te zetten. Zelfs bij overeenkomstige concepten zal een oppositie alles doen om het verschil zichtbaar te maken. Het doel is tegenspraak organiseren. Dat heet democratie. Maar niet zelden wordt er oppositie gevoerd als indirecte propaganda voor de eigen partij . Dat heet dan profileren.  Politiek kan vreemd zijn.

Present

(verbal no. 71)

Collage: plastic tas en geel  kaartje met de tekst present  op houten frame.

Present, aanwezig, maar betekent in te Engels ook het heden maar ook iets presenteren en cadeau. Mooi zo’n 4 dubbele betekenis. Present of presence, aanwezigheid, is de meest mysterieuze van de 3.  Je ziet het woord vaak in filmtitels figuren of letterlijk een hoofdrol hebben. De aanwezigheid van een ongrijpbaar iets is een bekend fenomeen in het horror, thriller genre. Maar er simpelweg zijn, to be, zoals Shakespeare al zei, of not to be, is de essentie van alles en niets. Het eenvoudige zijn is pure poëzie.

identiteit aan ontlenen. 

 (Hard to) Handle

(Verbal no. 70)

Collage: deel van zwart geverfde vilten wijnzak, een paar recycle logo’s van een verpakking en witte acrylverf op zwarte vuilniszak op houten frame.

De rest vorm die zich aandiende toen het zwarte item het witte oppervlakte raakte heeft wel wat weg van een hendel (handle). Alle objecten in mijn verbals zijn toevallig en willekeurig. Alle verhalen erachter zijn net zo gevonden en willekeurig als de gevonden objecten zelf. Evengoed, om het schijnbaar bedoeling te geven is  vrije associatie een must. Dit raakt eigenlijk ook aan een van de waarheden achter de schone kunsten. De meeste kunstwerken zijn gecreëerd in een flow en hebben met terug werkende kracht een titel en betekenis gekregen. En dat is totaal legitiem. Andersom zou het veel meer (excuse my English) hard to handle zijn.

Nurture Nature > Future?

(verbal no. 69)

Collage: 3 speentjes, zwarte Duct tape, witte power tape en schilders tape en zwarte en gele acryl op een katoenen tafellaken.

Wat is nature en wat is nurture. Daar is een hele wetenschap omheen gebouwd. Dit met een doel; menselijk gedrag proberen te begrijpen. Wat zit er DNA technisch in gebakken en wat is aangeleerd gedrag. Interessant. Vaak wordt het als excuus aangevoerd, ik kan mezelf niet veranderen, ik ben altijd zo geweest of ik weet niet beter. Toch heb ik stiekem twijfels daarover want ik geloof tot op zekere hoogte in het maakbare zelf . Zoals mijn favoriete uitspraak van Nietzsche “wees meester en vormgever van je zelf” ook impliceert dat je je zelf kunt vormgeven, met inbegrip dat je voornaamste Maslow behoeften zijn vervuld. Om je zelf vorm te geven moet je een eigen kompas ontwikkelen. Een gewetensvol kompas en liefde brengt je een heel eind. Groepsdynamieken staan bijna haaks op het ontwikkelen van een eigen kompas. Dus lijkt het beter je individueel verhouden tot een groep dan er je identiteit aan ontlenen. 

Zwart Wit (Black White) (

verbal no. 68)

Collage: tekst uit krant, acryl en tape op katoenen tafelkleed op een houten frame 

Als ik aan de woorden zwart wit denk in niet artistieke termen, komt het woord polariseren al snel boven drijven. Zwart wit hypotheses geven vaak valse argumenten en het ontbreekt vaak aan nuance. Desondanks spreekt het grote groepen mensen aan. Het pretendeert helderheid en geeft een gevoel van richting. Maar in een complexe samenleving met complexe vraagstukken bestaat zwart wit eigenlijk alleen in de extremen.  De meeste zaken zijn voor zover ze gekleurd zijn eerder grijs dan iets anders. Grijs bestaat in vele tinten en vraagt een diepere blik en gevoeliger oor. Er bestaan geen simpele antwoorden voor ingewikkelde vragen op zijn best bestaan er ingewikkelde antwoorden op simpele vragen.

Eclipse

(Verbal no.67, UFO no. 20)

Collage: een ondefinieerbaar cirkelvormig object, gevonden in omgeving Rieteweg, Zwolle, op zwarte vuilniszak met witte acryl op een houten frame.

Onwillekeurig zit het liedje ‘Total Eclipse Of The Heart’ nu in mijn hoofd. Niet dat het liedje voor mij een speciale betekenis heeft maar het is een prachtige veelzeggende titel. De totale verduistering van het hart is misschien wel het meest treurige wat een voelend zoogdier kan overkomen, niet kunnen voelen, niets voelen. Het voelen maakt ons mooi, daarin kunnen we onszelf overtreffen, anderen verbazen en een gevoel van waarde geven. Soms lijken zaken van het hart niet zoveel plaats meer in te nemen in een wereld waarin zakelijk succes, fysieke kracht en schoonheid en geldelijk gewin de boventoon lijken te voeren. Dan strooit de natuur ineens roet in het eten met iets rampzaligs en is het, het hart wat blijft omkijken naar anderen en ons uiteindelijk red van verval, angst en chaos. 

Push The Button

(verbal no. 66, UFO 19)

Collage: ongedefinieerde cirkelvormige zwarte plastic objecten (vindplaats Grote voort Zwolle) op watergedragen lakverf ‘snow’ op rest katoenen tafellaken op houten frame.

Push the button roept bij mij twee sterke associaties op met  1- een fantastisch nummer van the Chemical Brothers getiteld Galvanize en 2- maar veel meer nog met de koude. De angst voor een potentiële kernoorlog die destijds veroorzaakt zou kunnen worden door een simpele ‘push op een red button’.  One push en de wereld zou absoluut meer dan een keer ten ondergaan in een kettingreactie van andere rode knoppen die ingedrukt zouden worden als antwoord op de eerste push. Het leeft minder in dit tijdperk. Er is een einde gekomen aan de koude oorlog, of moet ik zeggen aan de eerste koude oorlog? Er is een einde gekomen aan de wapenwedloop, of moet ik zeggen de eerste wapenwedloop. Grote wereldleiders hebben zich verzoend of moet ik zeggen hadden zich verzoend. En er brak een tijdperk aan van positivisme, of moet ik zeggen dat ligt al ver achter ons. Er is veel gebeurd maar de huidige staat van de wereldpolitiek is er in mijn ogen niet beter op geworden. De kopstukken jagen me mogelijk meer angst aan dan Brezjnev en Reagan in hun dagen. De button, bestaat nog. Er is een substantieel aantal totaal onberekenbare mentaal onstabiele en narcistische presidenten en verlichte en onverlichte dictators opgestaan die naar mijn idee in een gekke bui tot alles in staat zijn. Maar desondanks, we zijn er nog dus tel je zegeningen.

Not Yellow

(verbal no. 65)

 Collage: deel van promo print van bestaand kunstwerk getiteld ‘Hahahahahahaha’ en gestolde gele acrylverf  op een houten frame.

 Not yellow in het Nederlands, niet geel, betekent het eigenlijk niets behalve dat het niet geel is. Wat een contradictie is met wat je ziet want dat is duidelijk een kleur geel. Maar het Engelse “ not yellow’ betekent dat je niet bang uitgevallen bent. In de wetenschap is het praktische nut van stoerheid is nog niet onomstotelijk bewezen. Want het leidt in veel gevallen tot onzinnige gespierde acties. Maar soms ook tot uitgesproken moedige daden. Maar lafheid kan ook levens redden. Ik concludeer hieruit dat not yellow (niet bang) niet betekend dat je een held bent en dat een lafaard niet het zelfde is dan een pacifist.

Sticks Together

 (verbal no. 64) 

 Collage: tandenstokers, lijm & zwarte acryl verf op badstof hoeslaken op houten frame. 

 Sticks Together- stick together of te wel: samen. Een woord wat je in deze tijd van Corona meer dan eens hoort. Te pas en te onpas. De verbinding die uitgaat van het woord, mits oprecht, blijkt sterk. Maar zodra de commercie zich hierin mengt wordt het al snel opportunistisch. Want als de Minister President oproept tot verbinding en een poging doet een samenleving niet te laten onthechten in een crisis heeft dat functie. Maar als een supermarkt, een drogisterij  of een producent ineens allemaal zoete boodschappen gaat verkopen over hun eigen verbindende rol wordt het glad ijs.  Je weet dat het kapitalisme is doorgeschoten als bedrijven een crisis als image upgrading gaan gebruiken ten faveure van zichzelf. Netelig.

Mini-Me (volution)

 (verbal no. 63)

 Collage: transparante fotoprint in plastic tas en wit tape op een houten frame. 

De foto in de plastic tas is ooit gebruikt voor het werk Me-volution(2009), een zelfportret gemaakt uit duimafdrukken van inkt. Deze voorbeeld afdruk is vervolgens in het archief terecht gekomen. Archief betekent in dit geval, in een map met ander beeldmateriaal wat ooit gebruikt is of moet worden, maar omdat het met veel en weggeborgen is zinkt het naar de diepste dieptender inspiratiebronnen. Totdat er opgeruimd wordt en alles weer even aan de oppervlakte komt. Nu kijk ik alweer met andere ogen dan 10 jaar geleden en ben ik bezig met andere dingen dan toen. Soms krijgt beeldmateriaal dan ineens weer een nieuwe toepassing. Zoals dit portret in de plastic tas. 

The Scheme Of Things

 (verbal no. 62)

Collage: witte seal-straps en bruin katoenen Marqt-tashengsels op een houten frame. 

The greater scheme of things. Er wordt wel eens gesuggereerd dat er een groter plan voor ons uitgelegd zou zijn. Je komt dan dicht bij een goddelijk concept. Want wie anders zou een groter plan beheren en om welke reden? Plannen hebben meestal een doel, wat is het doel van het groter plan en voor wie is het groter plan?. Een blik in de wereld van nu doet stevig  twijfelen aan een groter plan. Het woord chaos is beter op zijn plaats. Chaos zou weer aantonen dat de natuur uiteindelijk regeert en dat plannen doorlopend doorkruist worden zodat systemen noodgedwongen samen moeten werken om te overleven. Dat is misschien maar goed ook. 

Fat Ex

 (verbal no. 61)

Collage: Fed Ex postverpakking en restmateriaal van eerder project op een houten frame

We kennen de Fed Ex als een, van Amerikaanse origine, delivery service. Globalisering heeft er voor gezorgd dat de pakketpost door vele bedrijvige handen gaat. Waar je ooit 1 aanbieder had voor post en pakketten heb je er nu velen. De kracht van marktwerking. Er is voor de ontvanger eigenlijk betrekkelijk weinig veranderd. Het is niet beter, niet slechter, hooguit, is het zoals zoveel zaken in de 21^eeeuw, complexer. Wat we wel weten is dat ze goed zakendoen in een wereld waar 24-7 online gewinkeld wordt. Dus Fed Ex is uitgegroeid tot een Fat Ex.

Best Bud

(verbal no. 60)

Collage: ondergoed tasje en overblijfselen van flexibele stof , met kleur test, dat voor een ander project gebruikt is op hout. 30x30cm

Who’s your best bud, wie is je beste vriend? Buddy en buttocks gecombineerd maakt het woord bud. Een goed gekozen woordgrap door de maker van deze ondergoed tasjes. Je hebt natuurlijk maar één butt en die is altijd de beste want het is de jouwe. Een die altijd letterlijk achter je staat en hangt. Is bud, but eigenlijk mannelijk? Hoe zou het uitpakken bij damesondergoed versus vriendschap? Zou het dan booty of bum worden?. Of schuift het op naar andere rondingen? In dat geval zou de vriendschappelijke equivalent waarschijnlijk de bossom friend, boezem vriendin zijn.

Horizon (verbal no.59)

Collage: tape, roze, zwart, wit, afdekzeil, geel schuurpapier, touw, roze snoertje en hotel toiletreiniging banner op canvas en lakverf op houten frame.

De horizontale streep die de aarde van de hemel scheidt is magisch. Toekomst perspectief en het woord horizon worden vaak in adem genoemd. In de wetenschap spreken ze van een nieuwe horizon. Maar bij de Vikingen en of de Noormannen was de horizon de aanduiding van het einde van de wereld, iets waar je van af kon vallen. Een lijn tussen de onderwereld en het Walhalla.

Framed

(verbal no 58 UFO no. 18.)

Collage: plastic raster van onbekende betekenis of toepassing. (vindplaats Grote Voort, Zwolle) en potlood op met gesso geprepareerde kaasdoek op houten frame.

Framed als in ingelijst, je bent er bij of ingedeeld en uitgelicht in een bepaalde categorie. Alles is framing dezer dagen, positief en negatief. Ik ben opgegroeid met het idee dat anderen je waarde min of meer bepalen. Je zelf in de hoofdrol in je eigen campagne over jouw eigen leven is als je het mij vraagt een relatief nieuw fenomeen. Het creëren van een digitaal alter ego, de perfecte versie van je zelf, de onsterfelijke, de onverwinnelijke. Elke stap in deze campagne is gecontroleerd en gevormd voor het publieke oog. Je zou kunnen stellen dat framing een simpele en afgevlakte representatie is van iets of iemand. Bij gebrek aan echte interesse of diepte onderzoek is een beeld al snel gevormd. Een eenvoudig oordeel is dan ook snel gemaakt.

ART

(verbal no.57) 

Collage: rest van folie tekst van eerder kunstwerk – To Me Or Not To Me (Stardust), roze schilders tape en witte acryl op ongeprepareerde kaasdoek.30x30cm

Het woord kunst als kunstwerk. Een soort droste effect. Er is een goeie reden om het woord ART-( kunst) even in de spotlights te zetten. Kunst is altijd aan onderhevig aan erosie. Het moet verdedigd worden tegen het onterechte toe-eigenen. Het moet zichzelf verdedigen voor haar bestaansrecht, en tegen vervlakking in een vlakke wereld. Dat terwijl de kunstenaar zelf, de schepper zich op dagelijkse basis moet wapenen tegen anti kunst cynisme en de verleiding van het commerciële dan wel nakende armoede, zowel geestelijk als fysiek. Kunstenaar zijn in deze tijd is geweldig en vreselijk in een. Er is zoveel beeld concurrentie dat de subtiele stem bijna niet meer wordt gehoord. Er is zoveel commercie dat de scheidslijnen diffuus dreigen te worden. Kunstenaar en dichter Lucebert schreef het al “alles van waarde is weerloos”,  daar voeg ik aan toe; “maar waard om voor te vechten”

Crossroads 

(verbal no.56, UFO 17) 

Collage: resten flexibele stof gebruikt voor een- (door Corona nog niet gepubliceerd)- uniek schommel ontwerp- ‘Vluchthaven’  en zwarte schoenveter op een houten frame.

Een crossroad, kruising is een letterlijke en een overdrachtelijk plek om keuzes te maken. De simpelste vorm is rechtdoor, links of rechts. Een keuze die naar aanleiding van een eerder gekozen bestemming gemaakt wordt. De overdrachtelijke vorm heeft vaak te maken met grote levensvragen. Ga ik door op de ingeslagen weg of neem ik een afslag is dan vaak verbonden met onderliggende vragen als; Vind ik mijn baan of relatie nog bevredigend? Wil ik een nieuw avontuur aan gaan? Maar op meta niveau, de mensheid,  kan het ook de vraag zijn of het ingeslagen pad der vooruitgang ons verder gaat brengen of zelfs houdbaar is. Dan vraagt een afslag om moed.

Nipple- (gate) & Bottleneck

(verbal no.55 UFO 16)

Collage: restant rode verf uit hals van verftube, rode acrylverf op doek op houten frame. 30X30 cm

De meest controversiële verbal tot nu toe.  Mooi gestold tuutje van rode acrylverf. Een vissen mondje, een stukje orgaan van het een of ander, iets wat Oh roept of een Duck face, het kwam allemaal even voorbij in de keuze voor de titel. De titel is gelijk de identiteit van het kunstwerk. Ben je seksistisch als je dit werk  aantrekkelijk vind?  Kan je het ophangen in een kantoorruimte? In een garage? Zonder commentaar te krijgen…

Worth (a minimum of 45% waste)

 (verbal no. 54)

Collage: gevonden plastic Woolworth tas, kleine zwart plastic items op een houten frame.

Worth, wat is van waarde, wat claimt waarde? Deze plastic tas is gevonden in London. Op de tas prijkt de aanbevelende tekst “ a minimum of 45% waste’. Dat terwijl het 100% op straat lag, afval te wezen. Een paradox.

K.I.P.

(verbal no 53)

Deel van gevonden plastic velg, kaart uit de Wakker Dier campagne tegen de kiloknaller kip van de AH- en roze acrylverf op doek op een houten frame. 

De velg is net als Monkey Town ook gevonden a/d Rieteweg  in Zwolle ter hoogte van een pompstation. Dit  is een compositie van twee stukken die samen op een kippenkop lijken. Wij hadden vroeger altijd kippen, een zooitje ongeregeld. 3 dikke Barnevelders, door mijn moeder gered van een vluchtheuvel in Amsterdam Zuid (gevallen uit een vrachtwagen onderweg naar…)  en een paar krielkippen.  Het kippenhok stond onder gezag een zwarte krielhaan gemaand Jakob die later opgevolgd werd door een grote jonge ambitieuze haan Sammie, die geen poot aan de grond kreeg bij de dames. De kippen luisterde naar hun naam (Rooier, Anjer, Banjer, Geeltje) en waren speels (echt waar).  Een kip reduceren tot een goedkoop massaproduct, een nugget, een vleugel, een Kentucky fried……is voor mij een onmogelijkheid. Kip, het meest veelzijdige stukje vlees, en het meest ondergewaardeerde beest, KIP!

Monkey Town

(verbal no. 52)

Collage: deel van gevonden plastic velg, postlabel Monkey Town- en gele acrylverf op doek op een houten frame. 

De velg is gevonden a/d Rieteweg  in Zwolle ter hoogte van een pompstation. Het is in stukken gebroken en lag er verloren bij. Misschien ooit gebruikt om een auto mee te tunen. Toch ook wel een beetje voor een dubbeltje op de eerste rang gezeten met de keuze voor een plastic siervelg denk ik dan.. Als ik mijn fantasie even verder laat gaan zie ik een adolescent van het mannelijke soort, petje diep over de neus getrokken, in een Volkswagen Polo met een sport streep op de zijkant en een sticker met de woorden ‘hardstyle’ op de kont van de auto. Boxen die de hoedenplank geheel vullen en die op volle sterkte het autootje doen sidderen en in en uit deinzen van trilling met het raampje open. Alsof het zegt “Welcome to F*cking Monkey Town.”

RESPECT

(verbal no. 51)

Collage: gevouwen pagina uit magazine op inpak foam op een houten frame.

What you want
Baby, I got it
What you need
Do you know I got it? R. E. S. P. E. C. T.

(Aretha Franklin)

Period

(verbal no. 50)

Collage: deel van Martin Scorsese film poster,  promotie materiaal van het Eye Amsterdam, zinc witte acrylverf en bubblewrap op een houten frame.

De laatste verbal van de eerste reeks getiteld Period. Of het een definitieve period is of een tijdelijke was even de vraag. De eerste verbal no. 51 was ook al gemaakt dus dat suggereerde een vervolg. En dat is er gekomen.

Think Coca Cola 

(verbal no 49 – UFO no 15)

Collage: colablikje, QR code en plastic zak op een houten frame.

Colablikje hebben een dubieuze gewoonte op te duiken in bosjes, waterkanten, bermen en platgereden op de straten. Ze zijn nooit alleen. Ze zijn in het gezelschap van vele andere bier, fris en energy drink blikjes. Niet omdat we zorgeloos en luchtig zijn, dit reflecteert juist een hele domme en donkere kant van de mensheid.

Kartel  (Cartel)

(verbal no 48)

Collage: lampen voor buizenradio van het merk Sovtec en rode letters Kartell op foam en houten frame.

 Onderdeel van de Remains Of Today serie

Niet zeker hoe ik eraan gekomen ben. Maar ik vind ze er geweldig uitzien. Ze zaten in retro Sovjet-doosjes voorzien van Sovjet tekst. Zeg je Sovjet? Bedoelde je Rusland? Nee deze buizen komen nog uit het Sovjet tijdperk, ze zijn zeg maar vintage.. ‘когда Восток был еще.’

The Buzz 

(verbal no 47)

Collage een verzameling van gekke kleine objectjes, een z en plastic zak op papier met sjabloon letters op een houten frame.

Een Buzz is een roddel, een gossip. Het gefluister van velen maakt ook een buzzend geluid. We houden ervan en we gaan er goed op. Maar als iets ons irriteert is het wel het gezoem van de echte zoemers, insecten. Een licht gewicht, fragiel, vliegend schepsel wat geen keus heeft dan te zoemen. Een mini luchtmobiele brigade die niet zelden het dodelijke slachtoffer wordt van een picknickende menigte.

Some Character  

(verbal no. 46)

Collage: overgebleven letters van eerdere zoektochten, acryl en schoolbord verf op stof op een houten frame

Voor maanden ben ik in en uit tijdschriften, kranten en tassen aan het knippen en bewaren geweest. Uiteindelijk een handje vol letters over die nergens meer lijken te passen. Maar een karakter zou geen karakter zijn als het niet gezien zou willen worden. Dus daar zijn ze dan, naakt, niet omlijst met een woord maar ogenschijnlijk nonchalant bij elkaar geveegd omdat ze er samen zo lekker uitzien. het gebeurd steeds, overal. 

Don’t Fence Me In  

(verbal no. 45/ UFO no. 13)

Collage: gevonden ‘unidentified’ wit object, schoolbord en witte acrylverf op ruwe ongebleekte katoen op een houten frame.

Deze beroemde woorden Don’t Fence Me In, geschreven door Cole Porter,

“Let me be by myself in the evenin’ breeze
And listen to the murmur of the cottonwood trees
Send me off forever but I ask you please
Don’t fence me in”

Het zegt het helemaal; we willen niet beperkt worden, niet in een doosje gedaan worden . Maar toch framen we ons zelf en zetten we ons in een vastomlijnd kader naar anderen toe. Hm?

Let Op Kabels  

(verbal no. 44. UFO no 12)

Collage: gele afzetlint met de woorden ‘ Let op kabels’, wat ondefinieerbare objecten, 2 zwarte schoenveters en een deel van een gele enveloppe op de achterkant van een canvasdoek op een houten frame.

Let op de kabel en de kabel-mannen dezer dagen. Ze verbinden alles wat verbonden moet worden en wie weet wel meer. De ongeziene maar meest gewilde in het tijdperk van verbinding en netwerken.

Greener Grass

(verbal no. 43UFO no. 11)

Collage: 3 gevonden groen plastic reageerbuisjes (ex ‘grass’-sigaret buisje), een gevuld met aarde en een graspolletje op witte acryl verf op transparante puinzak op een houten frame. 

“Het gras is altijd groener aan de overkant”. Een bekend gezegde. In dit specifieke geval misschien wel waar. Welke mening ik hier dan ook mee verkondig hangt denk ik af van uit welk perspectief je het bekijkt.

The groene buisjes en het groene  gras zijn gevonden in de omgeving van mijn atelier, Rieteweg- Grote Voort- Zwolle. Een kunstwerk wat een in de zoveel tijd water nodig heeft.

Produce Of India

 (verbal no 42) 

Collage: Blauwe acrylverf op deel van kartonnen doos part met resten tape op een houten frame.

Produce of………. Deze woorden zijn een begrip op kleding labels of als print op dozen en cargo containers die de wereld over reizen. Waarom, zou je je kunnen afvragen. In deze materiële wereld zijn er landen die je het Walhalla van goedkope producten zou kunnen noemen. Dat betekent vaak dat de levens van de werkers die schuilgaan achter de productie ook heel goedkoop zijn. Zo dat wij bij een nieuwe aankoop kunnen zeggen; “Het was een koopje! Bijna voor niets!” Wat in essentie eigenlijk waar is.

Draw The Line

 (verbal no. 41)

Collage: schoolbordverf, transfer tekst en Duck tape op transparante vuilniszak op een houten frame.

I keep a close watch on this art of mine
I keep my eyes wide open all the time
I keep the ends out for the tie that binds
Because art’s can be fine, I draw the line

‘Geïnspireerd op I Walk The Line van Johnny Cash’. Zie originele tekst hieronder:

I keep a close watch on this heart of mine
I keep my eyes wide open all the time
I keep the ends out for the tie that binds
Because you’re mine, I walk the line

(Johnny Cash ‘ I Walk The Line’)

Red White District

 (verbal no. 40)

Collage: Gevonden afzetlint, verf en  tekst op kussensloop op een houten frame.

De titel klinkt als een persoon met een spraakgebrek. De rood witte afzetlint, verlengd met strepen rode verf, scheidt de rode van de witte. En dat klinkt dan weer naar een segregatie van witten en roden. Niets van het bovenstaande is hier aan de hand. Een toevallige samenloop van per ongeluk gecombineerde materialen leidt naar het Red White District, waar in tegenstelling tot hoe het klinkt, nooit iets gebeurd.

ExpoSure

 (verbal no 39) 

Collage: tekst van gevonden plastic tas op het rood/witte deel van de Nederlandse vlag op een houten frame.

De straten van Zwolle zijn eerst blootgesteld aan deze plastic tas voordat deze zak werd blootgesteld aan u. Dit is het tijdperk van de ‘exposure’. Zonder exposure geen aanwezigheid, zonder aanwezigheid geen exposure. Maar wat als alles en iedereen al over exposed is???

Power Plant

(verbal no 38- UFO 10)

Collage: gevonden deel van elektrisch apparaat en plastic bloem-lijkend object op bubbel-plastic op een houten constructie

Dit tijdperk zal de boeken ingaan als het tijdperk van de energie vraagstukken. We hebben er meer dan genoeg.

Could Question Mark

 (verbal no. 37- UFO 9

Gevonden plastic zwart object in de vorm van een vraagteken, een rond metalen object en acryl verf op canvas op een houten frame. 

In case of sudden oblivion,           Question Mark. 

In case of unexpected curiosity,    Question Mark.

Deze objecten zijn gevonden in de buurt van mijn atelier, Rieteweg 10, Zwolle. Ze zijn waarschijnlijk een te veel aan iets, ongewenst geworden en is nu ineens opgewaardeerd tot een-her gedefinieerd- kunstwerk.

Moon in Scorpio

 (verbal 36 / UFO 8) 

Collage: gevonden zwart object (gebroken sok houder maat 34> 46) en witte acrylverf op canvas op een houten frame.

 Ik heb de titel Moon In Scorpio gestolen van een titeltrack van de band Family Stand. Op hun beurt hebben zij het weer gestolen van de kosmos. Denk aan het Schorpioenen sterrenbeeld, als de maan in Schorpioen staat. Hoe kan zoiets kosmopolitisch nu zo plastic en aards worden? We zijn allemaal sterrenstof, as tot as en stof tot stof, wat omhoog gaat moet neer gaan en zo verder…behalve voor plastic. Wanneer wij er allang niet meer zijn kruipt, hangt, ligt  mijn Scorpio nog steeds rond. Plastic troep wil kunst zijn en onsterfelijk worden. En het zal daarin slagen.

Bigger Fish To Fry

 (verbal 35/ UFO 07) 

Collage: gevonden plastic zwarte en witte objecten en  acrylverf op canvas op een  houten frame.

Een mooi Engels gezegde om te zeggen dat je wel belangrijker zaken aan je hoofd hebt dan hetgeen voor ligt. Het suggereert ook dat die zeker opgelost gaan worden (bigger fish needs frying), of is het juist gebrek aan interesse voor de kleine visjes….

On Top 

(verbal 34)

Collage: gevonden grijs object en letters van een plastic tas (Schoenenreus) op blauwe vuilniszak op een houten frame.

In een prestatiemaatschappij wil iedereen aan de top staan. Zelfs als dat betekent dat je vandaar uit alleen nog maar omlaag kunt gaan.

Vault

 (verbal no 33/ UFO 06)

Collage: zwarte unidentified found objecten en  acrylverf op canvas op een houten frame.

Vreemde zwarte objecten gebruikt zijn en of eerder hebben vastgezeten aan iets groters. Plaats het in een streng zwart vierkant en plotseling staat het voor iets waar iets veilig bewaard kan worden.

Artyzone

 (verbal no 32)

Collage: afzet-party-lint, gestolde gele verf en Duck tape op karton op een houten frame.

De Art zone is een denkbeeldige zone waar of waarin kunst serieus genomen wordt. Wensdenken? Een eventuele waarde van een art zone is in the Eye of the beholder . 

The Eyes have It

 (verbal no. 31)

Collage: letters en afbeeldingen van ogen uit kranten en plastic tassen en gesso  op een katoenen T-shirt op een houten frame

Eerder maakte ik The Nose have It een van de eerste verbals uit deze serie. Zoals de zin The Nose Have It mij, bijwijze van inval, als woordgrap verraste als een vrolijke inval. Lag The Eyes Have It al in de lijn van deze gedachte. Desalniettemin een lichte en vrolijke  manier van naar een trieste ontwikkeling kijken, de Brexit.

Only Political

 (verbal no. 30/ UFO no.5)

Collage: gevonden plastic doos binders (?) & plastic en hotel toiletzitting reiniging communicatie op een houten frame.

Vanwege de combinatie van het word ‘disinfected’ (ontsmet) en de herhalende verticale strepen is de associatie van onderdrukkende politiek en een gevangenis niet ver weg.

In elk systeem kunnen ongewenste gedachten gedesinfecteerd worden om verschillende redenen. Complexe situaties vragen om complexe antwoorden. Het is een ingewikkelde wereld, vindt je niet?

Your No-Thing/Nothing

 (verbal no.29)

Collage: letters van plastic tas van het merk Yourz (vindplaats vlakbij station CS Zwolle) & ondefinieerbaar plastic object (gevonden in de buurt van atelier Rieteweg 10) op vitrage op een houten frame.

Your No Thing is no.29 van de verbal serie. Spelen met de betekenis van het woord nothing. Wie weet is het woord oorspronkelijk wel afkomstig van no thing. Waar uit spreekt dat we dingen slechter behandelen dan elkaar. In een wereld van winnaars en verliezers is ongezien, en ongehoord zijn, niets zijn misschien wel het ergste wat kan de moderne mens kan overkomen. Of is het juist vrijheid?

 Who’s afraid Of Red

(verbal no 28, UFO no. 4)

Collage: rood plastic gevonden object op geel vlak van textielverf op semi transparant doek op een houten frame.

Een rode ‘lint’ geplaatst in het midden van een geel vierkant- gebruikmakend van twee van de 3 primaire kleuren.  Een beetje Newman flavour in de titel en een nieuw kunstwerkje is geboren. Deze titel geleende laat me nadenken over het originele Who’s Afraid’ . In een ogenschijnlijk simpel kunstwerk waar uitsluitend kleur en vorm gebruikt is en  waaraan geen direct vakmanschap of traditie is af te lezen is maakt het kijken verwarrend. Het originele Who’s afraid… heeft nog al stof doen opwaaien. In dit geval is dat niet aan de hand. Het is wat het is en eerlijk gezegd heb ik geen idee wat het rode object is of was. Het lag op de straat zonder duidelijke reden. Het enige wat ik weet is dat de eigenaar er geen behoefte meer aan had en dat ik er iets moois in zag. Dat is waarom dit UFO no.4 is.

Flat Earth

 (verbal no.27)

Collage: plastic letters en een klein huisgemaakt papieren bootje op een plastic tas op een houten frame.

 Een paar regels uit de Flat Earthsong van Thomas Dolby; 

“The Earth can be any shape you want it
Any shape at all
Dark and cold or bright and warm
Long or thin or small
But it’s home and all I ever had
And maybe why for me the Earth is flat”

 Prachtig nummer trouwens.

In de donkere middeleeuwen kon een schipper nog over de rand vallen en nooit meer omkomen. Columbus tornde niet zonder consequenties aan de platte aarde theorie.

Een groot oppervlakkige oppervlakte kreeg diepte. Er zijn er die zeggen dat ze weer plat is geworden….

(M)ar(i)t

 (verbal no. 26)

Collage: Transparante witte acryl op bruine Marqt- shopper op een houten frame.

Met dit werk wil ik laten zien hoe alle merken appelleren aan ons gevoel van (h)erkenning en saamhorigheid. Als of het zegt ‘word een succes, wordt sexy, blijft voor eeuwig jong, wordt slim, wordt grappig, wordt spontaan, word wat je altijd al had willen zijn, laat al je dromen uitkomen…….. maar koop eerst ons product.en word ons’

Zelfs onderbewust lieren wij ons zelf aan merken en producten. Het grijpt (te) diep in op ons leven. We worden zelf merken die zich zelf aan merken verbinden. Misschien gaat het allemaal te ver en ik laat het hiermee nog iets verder gaan…..

Deze tas is gevonden op de straten van Amsterdam Zuid-2019

POP Life

 (verbal no 25)

Collage: gevonden woord op plastic tas en blauwe elastiekjes op een houten frame.

 “Pop life

Everybody needs a thrill

Pop life

We all got a space to fill

Pop life

Everybody can’t be on top

But life, it ain’t real funky

Unless it’s got that pop

Dig it”

Prince > Pop Life 1985

Plastic Money- Me

 (verbal no 24)

Collage: 15 cash cards op blauwe XL vuilniszak op een houten frame.

15 cash cards uit het verleden, mijn verleden . Ik heb ze verzameld of er nooit afstand van kunnen doen over misschien wel de afgelopen 20 jaar. Waar staan deze kaarten voor? Mijn overeenkomst met een bank, die mij op elke gewenst moment geld geeft en afneemt ? Mijn unieke identiteit in nummers gevat? Mijn kredietwaardigheid? 

Onze levens zijn niet alleen vergeven van plastic, in vele opzichten zijn we plastic personages in een digitale wereld. 

My Future Is So Shady, I Have to Wear Brights

 (Verbal no 23)

Collage:3 kapotte zonnebrillen op aluminiumfolie en foam op een houten frame.

Zonnebrillen zijn functioneel. Ze beschermen je ogen tegen de zon. Ze verbergen je gevoelige blik  in geval van plotselinge coolness. Ze zijn er in een variatie aan kleur. De roze bril  heeft een specialiteit. Het gunt je een optimistische en heldere blik in de toekomst. Goed om te weten voor als de zon dooft.

Deze brillen zijn door de jaren heen gedragen, en onbruikbaar geworden door gebroken pootjes en of verloren neussteuntjes. Ze zijn opgeprikt als een zeldzame vlinder.

How to Use This Pump

 (verbal no. 22)

Collage: (Identified en unidentified) gevonden objecten op douche gordijn op een houten frame.

UFO’s (ondefinieerbare gevonden objecten) bevragen en tonen ons consumeer en wegwerp gedrag. Je ziet een combinatie van plastic vorken (groot en klein), een frisdrank op, twee zwart rubberen (?)’undifined’ items en een wit plastic haakje van iets.

Hedonism

 (verbal no. 21) 

Collage: gevonden en geknipte letters uit kranten en tijdschriften op (zelf) reflecterende huishoudfolie op een houten frame.

Hedonisme. Een filosofie, (leer binnen de ethiek) die stelt dat het najagen van genot en plezier de primaire doelen zijn in een mensen leven. Maximeer plezier, maximeer geluk!. Filosoof Nietzsche dacht dat Hedonisme, dit genotsaspect wat aan al het goede verbonden zou zijn iedere moraal en zingeving verdacht maakte en reduceerde tot slechts genotsbeleving. De 21^eeeuw is een hedonistische eeuw. Waar dat toe leidt?  Wat was dat gezegde ook al weer; “ Ledigheid is des duivels oor kussen???

NO

 (verbal no. 20)

Collage: letters van plastic tas en plastic verpakkingszakje op foam board.

op houten frame 

Koop een apparaat bestaande uit meerdere delen en je krijgt een doos vol sub-dozen en plastic zakjes met allerhande kleine items. Deze zakjes zijn altijd voorzien van interessante teksten zoals op dit zakje; “plastic bags can be dangerous. To  avoid  suffocation keep away from baby and children.”

Daaronder vaak : Made in China.

Nogmaals, ik wil China niet (alleen) de schuld geven van de plastic soep maar ik stel ze even als voorbeeld, want geen land zo productief als China. Er moet ook gezegd dat er massa’s onzinnige plastic dingen worden verscheept vanuit China de hele wereld over. De bottomline; zij verkopen het, wij kopen het, dus blijven zij het verkopen en zo zit je in een oneindige spiraal.

UFO 02-

 (verbal no.19)

Collage: ondefinieerbaar gevonden objecten op vuilniszak op een houten frame

U.F.O.’s (Unidentified Found Objects) Dit zijn de eerste 2 UFO’s uit de serie. Een kenmerk van een UFO is dat het gevonden item niet door mij  te definiëren is en  er wordt bij niet in tekst wordt gecommuniceerd.

De objecten die op minimalistische wijze in compositie geplaatst zijn, zijn allen gevonden in de omgeving van mijn atelier aan de Rieteweg 10 te Zwolle en de fietsroute Rieteweg 10, naar thuis en vice versa.  Het zijn vaak stukken plastic afkomstig van ? die na het uitpakken, gebruiken van een groter iets op straat zijn terecht gekomen. Sinds ik daar oog voor heb vind ik de meest vreemde maar grafisch prachtige objecten. Vandaar ook de naam  U.F.O. Het wordt door mijn tussenkomst op een podium gezet en op een esthetische manier benaderd. Maar wat het eigenlijk in tweede instantie laat zien is hoeveel zooi we allemaal achterlaten op straat. Soms groot, zoals het vele fastfood afval wat vaak in bosjes achterblijft, maar dus ook vaak hele kleine non-descripte vormen. Trash die niemand ziet, die er bij liggen alsof moeder natuur ze daar heeft gepland en die als een steentje  in de rivier steeds van locatie veranderd. Zijn dit dezelfde stukjes plastic die uiteindelijk in buiken van vissen en vogels terecht komen? 

UFO 01

 (verbal no. 18) en UFO 02 (verbal no.19)

Collage: ondefinieerbaar gevonden objecten op vuilniszak op een houten frame

U.F.O.’s (Unidentified Found Objects) Dit zijn de eerste 2 UFO’s uit de serie. Een kenmerk van een UFO is dat het gevonden item niet door mij  te definiëren is en  er wordt bij niet in tekst wordt gecommuniceerd.

De objecten die op minimalistische wijze in compositie geplaatst zijn, zijn allen gevonden in de omgeving van mijn atelier aan de Rieteweg 10 te Zwolle en de fietsroute Rieteweg 10, naar thuis en vice versa.  Het zijn vaak stukken plastic afkomstig van ? die na het uitpakken, gebruiken van een groter iets op straat zijn terecht gekomen. Sinds ik daar oog voor heb vind ik de meest vreemde maar grafisch prachtige objecten. Vandaar ook de naam  U.F.O. Het wordt door mijn tussenkomst op een podium gezet en op een esthetische manier benaderd. Maar wat het eigenlijk in tweede instantie laat zien is hoeveel zooi we allemaal achterlaten op straat. Soms groot, zoals het vele fastfood afval wat vaak in bosjes achterblijft, maar dus ook vaak hele kleine non-descripte vormen. Trash die niemand ziet, die er bij liggen alsof moeder natuur ze daar heeft gepland en die als een steentje  in de rivier steeds van locatie veranderd. Zijn dit dezelfde stukjes plastic die uiteindelijk in buiken van vissen en vogels terecht komen? 

This Aggression Will Not Stand

 verbal no. 17.

Collage: letters en een bulls Eye uit tijdschriften en kranten en acrylverf op canvas op houten frame

Ik heb kennis gemaakt met deze stellige uitspraak in de cultfilm The Big Lebowski van de Coen brothers. De personage Walter Sobschak (gespeeld door John Goodman) is een Vietnam veteraan die denkt dat hij Joods is, zit vol met onderdrukte agressie. Hij bezigt deze zin ‘ This aggression will not stand’ te pas en te onpas en met een nogal agressieve intonatie. Een mooi contrast met personage Jeffrey Lebowski, alias de Dude of El Duderino (gespeeld door Jeff Bridges). Hij, de dude, is een levensgenieter, halve hippie en pacifistische vriendelijke luiaard die het liefst vreedzaam en onder invloed van een jointje de wereld tegemoet treed. Deze film heeft terecht een cult status net als de Coen brothers zelf. Maar deze uitspraak van Walter, later ook geadopteerd door de zachtaardige Dude, is zelf ook iconisch geworden. Wat ik er mooi aan vind is de tegenstelling in de zin zelf.

Leftie

 (verbal no. 16)

Collage:  gevonden plastic tas en Duck tape op houten frame

Dit werk bevat 1 gevonden object, een plastic tas, gevonden nabij CS Zwolle. Plastic afval in onze straten laten zien hoeveel we om onze omgeving geven. De mensheid zal over niet al te lange tijd in staat zijn naar alternatieve planeten te reizen (Mars) en droomt ervan het te koloniseren zoals we onze aarde ook gekoloniseerd hebben. Hoe kan het tegelijkertijd bestaan, zoveel kennis, wijsheid en immense stompzinnigheid? Wat betreft het woord leftie, het past me wel.

Contemporary Slavery

 (verbal no.. 15)

Collage: 1 gevonden object, een kledinglabel van een kledingmerk op katoen gestikt op een houten frame.

De vindlocatie van dit stukje textiel was bij het stoplicht, hoek Rieteweg- Ceintuurbaan, Zwolle. Dit stukje-stof -plaklabel refereert naar zowel onze wegwerp maatschappij als naar moderne slavernij die plaatsvindt in de 3e wereld textielfabrieken en katoenvelden. Waar sommige gewoon goedkope mode willen heeft voor anderen hun arbeid en bestaan geen waarde. Een paradox.

Extra Blond

 (verbals no. 14)

Collage; bierviltje, acrylverf en  correctielint op canvas op houten frame

Extra blond verwijst naar mijn eigen blonde haar en alle vooroordelen over blondines. Een blondine is of wel een dom dan wel sexy blondje In mij geval kan ik melden; ik zie mij zelf niet als dom….

The Numbers That Shows

 (Verbal no. 13)

Collage;  nummers, streepjescode en etiket op overblijfsel van vlaggenstof.

The Numbers That Shows toont willekeurige getallen. Deze getallen zeggen iets binnen een bepaalde context. Daarbuiten zijn het gewoon getallen. In onze wereld van grafieken, koopkrachtplaatjes, verkiezingspolls, statistieken, rapportcijfers, rentepercentages, beursnoteringen enzovoort,  koppelen we allerlei -emoties- of rationele keuzes en handelingen- aan cijfers. Maar cijfers kunnen hardvochtig zijn als het gaat om de notatie van slachtoffers (mens-dier) van rampen, oorlogen, stalbranden en verdwijnende biodiversiteit. Of cijfers over hongerlijdende, niet naar schoolgaanden en de onderdrukten. Maar daarentegen kunnen cijfers ook suggereren dat alles op rolletjes loopt of verhullen hoe echt het eigenlijk gaat. Wie zijn wij? Zijn wij slechts een nummer,  a number that shows?

Faith

 (verbal no. 12)

Collage: zwart wit screenprint en rode acrylverf op plastic op houten frame

Faith – Vertrouwen, het fundament onder elke religie. Universeel maar divers in interpretatie. Wie of wat we vertrouwen, volgen of naleven dat is meer dan ooit de vraag!

Gutmensch 

(verbal no. 11)

Collage: papieren letters uit tijdschriften en kranten en lak op inpakpapier op houten frame

Het woord Gutmensch wordt hier uitgelicht . Dit woord moet met enige ironie gelezen worden. Een sarcastische typering van een politiek correct persoon,  de barmhartige Samaritaan die bevestiging zoekt. Een woord dat geclaimd, gebruikt en wellicht ook uitgevonden is door de rivaal van de Gutmensch. Ik nodig iedereen uit het woord te omarmen en er ook naar te handelen, totdat de gutmensch maatschappelijk zo ingebed is dat de meerderheid een mens is, als de meeste mensen, in basis- goed!? Wat zou daar eigenlijk op tegen zijn?

Fame (makes a man take things over)

 verbal no. 10

Collage: jute-tas van Bowie Is- promotiemateriaal van het Groninger Museum met gevonden en geknipte letters die het woord Fame spellen op houten frame

De sub regel “Makes a man take things over” is tevens ontleent aan het refrein van het zelfde nummer. Dit is een combinatie van beelden, tekst en een parallel naar Popart- kunstenaar, en Bowie vriend, Andy Warhol.  Zijn statement ‘In the future everyone will be famous for 15 minutes’, blijkt met terug werkende kracht de spijker op zijn kop. Was Warhol een visionair? En had hij toen enig idee van de omvang van dit concept in de echte wereld? Hebben wij dat eigenlijk?

To Avoid A void

 (verbal no. 09)

Collage; plastic inpak materiaal en witte acryl verf op canvas op houten frame

Deze readymade is uit een plastic bescherm zakje geknipt. Ik kan me niet meer herinneren wat er in zat. Het product uit het zakje was waarschijnlijk afkomstig uit het verre China. Ik neem dat aan, sorry voor mijn stereotypering, omdat Chinese bedrijven vaak zogenaamde Engelse waarschuwingsteksten op hun verpakkingen zetten. Deze teksten zijn vaak vrij vertaald naar het Chinglish en zitten vol van onschuldige, grappige fouten. Als we het er nu toch over hebben, de boodschap in de tekst op dit kunstwerkje lijkt duidelijk; Avoid a void!

Revolution Will Not Be Televised

 (verbal no.08)

Collage: geknipte letters uit tijdschriften en kranten en krijt en schoolbordverf op canvas op houten frame.

Dit kunstwerk is ontleent aan een tekst van een beroemd en invloedrijk nummer van Gil Scott-Heron. 1974, ‘The Revolution Will Not Be Televised’. Ik heb ‘The’ weggelaten in mijn kunstwerk om de revolutie waaraan hij refereert meer universeel te maken en wie weet, nog op handen zijnde.

Still Sparkling Still

 (verbal no.07)

Collage: 6 doppen van bruisende en platte waterflessen en matte witte lakverf op canvas op een houten frame.

Ontmoet verbal no.7. Een waterflesje is, of moet ik zeggen 6 waterflesjes, zijn de inspiratiebron voor dit kunstwerkje. Het zijn ingesleten termen als het gaat om keuze in water, plat of bubbels. Niet waard om een extra gedachte aan te verspillen nadat je gekozen hebt. Maar gecombineerd is het een statement. Het zegt zoveel als; Ik ben er nog, ik leef en bruis!

The American Dream

 (verbal no.06)

Collage; poster tekst en witte acrylverf op transparante stof  op houten frame.

De Amerikaanse droom is een begrip. Net als de uitspraak, ‘van krantenjongen naar miljonair’, een basis concept is over wat Noord-Amerika is en wil zijn. Namelijk; het land (de droom) (waar) gemaakt door immigranten uit heel de wereld. Elke Amerikaan behalve dan de Indiaan is non-native. De droom is de uitnodiging voor iedereen die er iets van wil maken. Want, “if you make it there, you make it anywhere”. Natuurlijk is dat niet voor iedere Amerikaan weggelegd.  Want het is wel het narratief van de winnaar en niet iedereen heeft evenveel toegang tot deze droom.

The No’s Have It or The Nose Have it

 (verbal no.05)

Collage: letters uit tijdschriften en kranten en witte acrylverf op houten frame.

Geïnspireerd door de recente ontwikkelingen in de Brexit. Met name de beelden uit het Britse Lagerhuis en de voorzitter die na het tellen van de stemmen de historische woorden ‘The no’s have it’ proclameert. Deze politieke situatie zat muurvast en is (denk ik) in zijn geheel te betreuren. Maar het beeld van de voorzitter die steeds hard/harder iets proclameert, zonder versterking, want de Britten houden van traditie, om boven het geroezemoes uit te komen is ook best komisch. Zeker als je ineens ‘The Nose Have It’ hoort in plaats van….

Plastic People

Collage van plastic inpak materiaal en afwrijfletters op een houten frame

(verbal 04)

Plastic staat voor gemak en hygiëne. Het is een geniale uitvinding van Alexander Parkes 1841 (Parkesine > naar zich zelf vernoemd ). Inmiddels verdrinken we er in. Plastic People verwijst naar het plastic in of aan ons. Wat ooit als kinderspeelgoed en plastic gimmick begon; Barbie en Ken groeide in de 21e eeuw uit tot een tikje ordinair maar toch gewild schoonheidsideaal. Wie had dat ooit gedacht. Dat brengt me bij de volgende vraag; ‘worden we uiteindelijk zelf plastic in een plastic wereld?

Gibberish

(verbal 03)

Collage van plastic tas letters, onderdeel van plastic verpakking en witte acrylverf op canvas

Gibberish betekent zoveel als koeterwaals, onzin, Babylonische wartaal en flauwekul. Ik vind het een mooi woord wat een lading goed dekt. De klank klopt met het gevoel. De term fake-news is erg in zwang geraakt sinds het aantreden van VS president Donald Trump. De feiten die deze politicus niet goed passen worden tot fake news gedoopt, dus gibberish. Dat wekt argwaan bij de goed gelovige volger, met alle gevolgen van dien. Het omgekeerde effect is er ook, gewoon iets neerzetten met klinkers en medeklinkers en er lijkt iets zinnigs te staan. Zo werkt ons brein. Taal is eigenlijk niet meer dan een afspraak, als we waarde toekennen aan een verzameling letters betekent het iets. Taal is ook associatie, zoals het woord gibberish zelf goed associeert met wat het betekent. Kuwayt Rad 24/7. Waarmee zou je mijn tekst associëren? Ik denk dat het gibberish is.

Oooh Well

verbal no.02

Collage; plastic tas letters en witte acryl op canvas

Een klein kunstwerkje met een knipoog, die de woorden; Oooh well, Oooh God, Oooh no en Oooh yes spelt. Het woord is zelf een kunstzinnige vorm. Een beeld zegt meer dan 1000 woorden maar geld dat ook als een woord een beeld wordt? 

Creatism,

Verbal 01

Geprinte letters en witte acryl verf op canvas

Deze willekeurig gelegde en geplaatste letters spellen de woorden Create en Art. Twee woorden die voor mij belangrijk zijn. Ik maak dus ik besta. Door te maken laat ik sporen van mijn bestaan na. De mensheid maakt en vernietigd. Vernietiging is een negatief terwijl creëren een positief is. Het maken van kunst is het superlatief van maken.

Volgens sommigen is de hoogste vorm van creatism, of moet ik zeggen creationisme, in de handen van de almachtige God. In mijn geval betekent God de onbegrijpelijke natuur.

PS: Ik heb dit geschreven omdat ik zelf slachtoffer ben van eeuwige twijfel, zoals wij allemaal denk ik. Ik ben niet perfect. 

*Mattel; uitvinder en producent van Barbie

Autonoom/ Autonomous